Układ Słoneczny powstał około 4,5 miliarda lat temu, ale jak dowodzą badania Lawrence Livermore National Laboratory, jego kształtowanie zajęło bardzo krótki w kategoriach astronomicznych czas około 200 000 lat. Naukowcy doszli do tego wniosku badając izotopy molibdenu znalezione w meteorytach.

Widmo energii cząstek o najwyższych energiach we Wszechświecie – promieni kosmicznych o ultra-wysokich energiach – zostało zmierzone w Obserwatorium Pierre Auger z bezprecedensową precyzją. Oprócz dobrze znanego załamania w widmie energii, znalezione zostało nowe przy nieco wyższej energii...

Wcześniej szybkie błyski radiowe (FRBs, fast radio bursts) były nieregularne, lecz tym razem nadawane są co 16 dni.

Jeszcze przez moment pozostańmy w klimatach noblowskich. O komentarz dotyczący wyróżnionych badań nad czarnymi dziurami poprosiłem znakomitego astrofizyka i popularyzatora nauki, profesora Jean-Pierre’a Lasotę.

Noblista przewiduje kolejny Big Bang, czego dowodem są m.in.czarne dziury i "Punkty Hawkinga". Czy miejsce naszego świata zajmie nowy?

W artykule "Reflection-asymmetric wormholes and their double shadows" naukowcy przedstawili nowatorski pomysł: jeśli tunel czasoprzestrzenny nie jest symetryczny, efektywny potencjał po obu jego stronach ma różne ekstrema i może odbijać fotony z innego wszechświata z powrotem do naszego.

Roger Penrose wykazał, że czarne dziury są nieuchronnym wnioskiem z einstenowskiej teorii względności. Drugą połowę tegorocznej Nagrody Nobla otrzymali astronomowie, którzy wykazali, iż w centrum Galaktyki znajduje się ogromna czarna dziura. Słów kilka o paradoksalnej prehistorii tego problemu...

Po tym, gdy w ubiegłym roku Nagroda Nobla w dziedzinie fizyki powędrowała do kosmologa (Jim Peebles) i astronomów (Michael Mayor i Didier Queloz), nie liczyłem na prędką powtórkę z rozrywki. A jednak. Minęło dwanaście miesięcy, a Sztokholm postanowił pozostać w obrębie badań kosmicznych...

...wszechświatach. Po raz pierwszy udało się znaleźć zlewające się pary galaktyk przy użyciu identycznej metody zarówno w symulacjach, jak i obserwacjach prawdziwego Wszechświata, wykorzystując do tego sztuczną inteligencję. Współautorem pionierskiej pracy jest dr William Pearson z NCBJ.

Obserwacyjne rozróżnienie tych gwiazd wydawało się dotąd niemożliwe. Jednak fizycy z Instytutu Fizyki Teoretycznej Uniwersytetu Jagiellońskiego i z Politechniki Krakowskiej znaleźli właśnie nowe własności gwiazd kwarkowych pozwalające na odróżnienie ich od gwiazd neutronowych.