Ale inna. Rok temu miałem myśli samobójcze, ale miałem jakieś zainteresowania. Nawet próbowałem cokolwiek, ale przebiegało to inaczej. Nawet niektóre rzeczy sprawiały przyjemność. Chociażby oglądanie seriali, meczów, filmów motywacyjnych itp. Teraz nie mam myśli samobójczych, ale totalnie nic mi się nie chce. Nic nie sprawia mi przyjemności. Nawet nie mam ochoty leżeć w łóżku. Podświadomie wiem, że to wszystko strata czasu, ale jakoś nie mam siły, aby
@Bartoligni: Mam tak obecnie. Martwi mnie to cholernie, bo nie widzę sensu. Nic nie sprawia mi satysfakcji. Czuję się po prostu beznadziejnie. Ale przebiega to inaczej. Za dużo traum i porażek w życiu.
Wczoraj wyszedłem przejść się po moim mieście wieczorem. Wszędzie pod klubami młodziutkie różowe 18-20 lat. Co jedna to śliczniejsza, króciutkie sukieneczki albo legginsy opinające ich jędrne tyłeczki. Słodko się śmieją i robią sobie zdjęcia. Obok nich oczywiście Oskarki z dobrych domów. I zaczęło mnie skręcać, miałem ochotę się zabić, bo ja w ich wieku mogłem o tym pomarzyć - niski, brzydki i wychowany w biedzie. Chociaż wtedy mogłem sobie wmawiać, że może
@ZjadaczTrujki: Jak jesteś brzydki i niski to jedyne co mogę polecić to operacje plastyczne albo zrobienie dobrej sylwetki. I wcale nie trzeba być bogatym, aby mieć kobiety dookoła siebie. Wystarczy mieć dobry wygląd. Ale jak masz dobry wygląd i nie masz siana to nic nie jest takie same.
Jak długo bierzecie benzo? Obecnie jestem w takim stanie depresji lękowej, że bez nich to chyba umarłbym ze strachu. Nie czuję żadnej euforii po Xanaxie, ale też nie czuję się przestraszony. Określiłbym stan jako obojętny. Zmienić benzo czy zwiększyć dawkę, bo przepisała mi zaledwie 0,25 mg?
Iść do rodzinnego, aby przepisała mi mocniejsze dawki? Nie będzie robić problemu? Zanim antydepresanty zaczną działać to minie jeszcze kilka dni a może tygodni. A kolejną
@fluchtlinge_willkommen: Wiem, ale muszę brać, żeby zasnąć, bo w szczególności wieczorami mam napady lęku, pojawiają się łzy i nie mogę zasnąć. Wiem, że nie powinno brać się tego zbyt długo, ale w mojej sytuacji wyjścia raczej nie mam. Mam zniszczoną psychikę i nie mogę doczekać się aż Trittico zacznie działać. Albo poproszę o coś silniejszego. Nie ukrywam, że pierwsze dni po rozpoczęciu brania antydepresantów są ciężkie. Czułem się źle, ale
@fluchtlinge_willkommen: Miałem okazję brać klonazepam przez 2-3 miesiące, ale nigdy nie przekroczyłem dawki 2mg dziennie. Zazwyczaj 1mg na sen jak nie mogłem zasnąć. Albo w kryzysowych sytuacjach. Zszedłem bez problemu, ale wówczas ustabilizowałem sobie życie, więc zejście było stosunkowo łatwe. Nawet tego nie odczułem, bo nigdy nie brałem dużych dawek.
Ogólnie jak wezmę Trittico i rano wstanę to nie jest źle. Chyba, że w nocy śnią mi się koszmary. Na
@fluchtlinge_willkommen: To ja wiem, że więcej niż 1mg nie zamierzam brać. Tylko tyle, aby uspokoić lęki i w miarę normalnie zasnąć. Czytałem sporo o benzo, więc wiem z czym to się je. Po prostu chciałbym odstawić benzo już teraz i chciałbym, żeby Trittico zaczęło działać. Pierwsze dni są dla mnie bardzo trudne. A koszmary w nocą nie pomagają. Są tak realne, że to głowa mała. Najgorsze moje demony. Śnią mi
@fluchtlinge_willkommen: Nie mam wyjścia. Muszę spróbować. Ale już teraz czuję się fatalnie. Mam nadzieję, że po tygodniu będę czuł lepsze efekty. Wczoraj rano czułem się lepiej. Jakoś tak spokojniej. Dzisiaj miałem koszmary w nocy przez co wstałem przerażony. Ale nie ukrywam, że przed rozpoczęciem leczenia też miałem koszmary. Na razie nie odczuwam poprawy samopoczucia. Jedyne co to jak biorę benzo przed snem to lęki ustępują i czuję się bardziej swobodnie.
@fluchtlinge_willkommen: Czytałem. Znajomy mi wspominał, że brał jakieś antydepresanty rano, które sprawiały, że był pobudzony i miał ochotę do działania. Nie wiem dokładnie co to za lek. Czegoś takiego mi trzeba. Xanax zamula za bardzo. Przed snem ok, ale normalnie za dnia nie mógłbym tego przyjmować.
@fluchtlinge_willkommen: Możliwe. Spróbuję umówić się na przyszły tydzień i spróbuję coś lepszego. Bo czuję się po prostu fatalnie. Albo inaczej. Nie czuję poprawy, ale jest gorzej. Do tej pory nie miałem napadów płaczu. Nic mnie nie cieszy. Straciłem zainteresowanie wszystkim. Prawie. Jedynie jestem zainteresowany, aby wrócić do pełni zdrowia i żyć jak człowiek. Niczego bardziej nie pragnę. Na tym tylko mi zależy.
@czlowiek_smiec: Wiem, że leki nie wyleczą, ale pomogą ustabilizować życie. Sam leciałem na klonie przez 2-3 miesiące, ale w tym czasie zdążyłem ustabilizować sobie w miarę życie. I wtedy czułem się lepiej.
@czlowiek_smiec: Wszystko załatwię normalnie, ale poczucie beznadziejności czy wstydu jest ogromne. Na benzo nie czuję lęku. Dlatego mi pomagają. Myślę racjonalnie. Muszę ogarnąć klony, bo to najlepsze wyjście. Mi pomogły.
Wziąłem leki i czuję się po prostu lepiej. Nie ma euforii, ale nie ma też lipy. Chyba będę musiał poprosić o jakieś mocniejsze środki, bo mam dziwne przeczucie, że z depresji lękowej to będę wychodził przez najbliższe kilka miesięcy. Albo i dłużej. Nie ukrywam, że po antydepresantach pierwsze dni są ciężkie. Może unormuje się niebawem.
I nie płaczcie tutaj, że jest ciężko tylko do psychiatry. Nikt magicznie Wam nie pomoże. Sam dupę sparzyłem na tym, że kiedyś nie poszedłem. Też miałem słabe dzieciństwo i okres dorastania, bo pochodzę z rodziny dysfunkcyjnej (lekko mówiąc). Nie wiem czy w ogóle leki pomogą. Ale nie ma wyjścia. Żałuję, że bałem się tego co powiedzą inni na temat choroby i nie poszedłem. Wstydziłem się po prostu. Teraz wstydzę się, że nie poszedłem.
@wykop_hejter: Myślałem o tym. Mam skierowanie do psychologa. Ale tak zastanawiam się czy terapia pomoże? Kiedyś chodziłem do psychologa co tydzień czy dwa tygodnie. Ale nie dawało to jakiś super efektów. Na pewno czułem się lżejszy, ale to wszystko bolało.
Sposób myślenia zmieniłem. Ale strach pozostaje. Brakuje mi stabilizacji w życiu. Wiem, że jak zapewniam sobie komfort finansowy czy stabilizację w innych dziedzinach życia to zapewniam sobie również komfort psychiczny. A tego mi brakuje.
Jeśli tak to możecie mi je oddać. Mi pieniądze w życiu dałyby szczęście, bo mógłbym je zainwestować odpowiednio we własny rozwój. Nigdy nie ukrywałem, że brak pieniędzy (środków do rozwoju) był przyczyną mojej depresji. Bo jak ktoś ma podane wszystko elegancko na tacy, wraca do domu, cisza, własny pokój, dobra dieta, rodzice dbają o edukację, rozwijanie pasji, wykładając na to pieniądze i zawsze pomogą jak coś się popsuje to fajne życie. I życzę każdemu z Was, abyście przynajmniej zapewnili swoim dzieciom takie życie w przyszłości jeśli tak nie mieliście. A jeśli macie to dziękujcie Waszym rodzicom, że o Was dbają.
Przez kilka dni pod rząd miałem zlecenie u typowego Janusza. Hajsowo spoko, ale szkoda zdrowia. Mało brakowało, abym dostał zapalenia płuc. Ale zaraz jakiś Janusz odezwie się, że młodym ludziom nie chce się pracować. Chce, ale jeśli są dobre warunki i finansowo spoko. Bo co z tego, że zarobiłem niezły szmal jak teraz nie będę zdolny do pracy przez 1-2 tygodnie (umowa zlecenie, więc na L4 nie pójdę) i wydam część zarobionych środków na leczenie? Już pomijam fakt, że jak jednego dnia wykonywaliśmy pracę w mniej osób to nie dostaliśmy żadnej premii tylko Janusz cyk, pieniążki do kieszeni dla siebie. Dlatego gardzę nimi.
@theonlytime: sprecyzuj to proszę, wiele jest ludzi u których w domu nie było super bogato, nie mogę powiedzieć że u mnie biedowano ale super też nigdy nie miałem, ale już rodziców nie było stać aby mnie utrzymać na studiach dziennych, jakoś nie było dla mnie przeszkodą i większym problemem je skończyć w trybie zaocznym - a przy okazji podłapać kilka lat doświadczenia w pracy
Trzeci dzień przyjmowania leków za mną. Nie ukrywam, że te dni były bardzo ciężkie, organizm źle reagował, były napady lęku, osłabienie fizyczne jak i psychiczne. Dzisiaj też nie jest jakoś super, ale nie czuję się już tak fatalnie. Spodziewam się, że wieczorem może być ciężko, ale akurat wtedy będę przyjmował leki. Nawet w miarę dobrze zregenerował się organizm po wysiłku fizycznym. A myślałem, że nie będzie tak kolorowo. Na pewno pomaga pogoda
Jeżeli od najmłodszych lat dostaje się od życia w p---ę, to wcale nie jest tak że "Co cię nie zabije to wzmocni", tylko bardziej jak z piłkarzem który zbiera urazy, zbiera...Aż w końcu ich uzbiera tyle że nie jest w stanie wyjść na boisko, a nawet jak wyjdzie to nie jest w stanie grać na 100 %.Tak jest z ludźmi pokrzywdzonymi przez los w młodości czy dzieciństwie, w czasie kiedy niewiele mogą
@Sun_Tzu: Dokładnie. Z depresją jest jak z urazami. Jeżeli pojawiają się mikrourazy każdego dnia, który nie są w stanie zregenerować się to dochodzi do poważniejszych kontuzji czy zerwania mięśnia. Wtedy nawet jak chcesz to nie dasz rady używać mięśnia. Podobnie jest z budową mięśni i ich wytrzymałością. Jest te mikrourazy pojawiają się, ale odpowiednio regenerujemy je, śpimy, odżywiamy się to te mięśnie stają się silniejsze, większe i bardziej wytrzymałe. Podobnie
Ma ochotę ktoś po prostu porozmawiać? O życiu? O planach? Celach? Marzeniach? Też problemach i walce, z którą codziennie musi mierzyć się? Mogą to być tematy nawet bardziej filozoficzne. Tak po prostu.
@El_Polaco: Sam jesteś recesja. Po prostu marże pójdą w dół. Czy Wy naprawdę myślicie, że Niemcy mają takie wysokie marże? Nie, ale oni mają duży obrót. W myśl zasady duży obrót, mały zysk. Po prostu pracownicy dostaną większy kawałek tortu. Tak właśnie działa ekonomia. Prawo popytu i podaży.
Wczoraj rozpocząłem farmakoterapię i dzisiaj czuję się wręcz fatalnie. Mam doła, niskie samopoczucie, nie mam siły na nic. Chce mi się płakać (do tej pory nie miałem aż takich problemów) i widzę swoje życie w czarnych barwach.
Po jakim czasie przyjmowania leków mogę spodziewać się poprawy? Czy te pierwsze kilka dni po rozpoczęciu leczenia są naprawdę takie fatalne? Czuję się źle, bardzo źle. Najchętniej zamknąłbym się, rzucił wszystko w p---u i nie
@Archeolik: Właśnie chodzi o to, że jestem pozytywnie nastawiony do terapii i nie mogę doczekać się aż zacznie działać. Nie ukrywam, że po wzięciu leków czułem się neutralnie, ale rano było gorzej. Po prostu czuję się źle. Co prawda wczoraj było podobnie, ale nie odczuwam jakiejkolwiek poprawy. Podobno leki zaczynają działać już po tygodniu czy dwóch.
@Archeolik: To dopiero pierwszy dzień. Akurat jak wziąłem przed snem to czułem się zrelaksowany, odprężony i miałem czysty umysł. Więc spokojnie zasnąłem. Ale dzisiejszy poranek i dzień nie jest łatwy. Może teraz jest troszkę lepiej nie ukrywam. Aczkolwiek nie czuję się najlepiej. Brakuje mi siły. Podobno na efekty trzeba poczekać 1-2 tygodnie. Liczyłem, że będę czuł się normalnie. Nie liczę, że będę chodził cały w skowronkach, ale chciałbym optymistycznie patrzeć
@Archeolik: Poradzę sobie, bo muszę. Ale już mnie męczy zaczynanie wszystkiego od nowa. Najchętniej rzuciłbym wszystko, wyjechał za granicę na kilka miesięcy, zarobił kilkadziesiąt tysięcy i zaczął od nowa, wiedząc, że mam stabilną sytuację i pieniądze, aby rozwijać się.
Boję się jak spojrzy na mnie rodzina jak sobie nie poradzę, bo teraz trochę mi pomagają. Ale nie wiedzą, że walczę z depresją i jest mi naprawdę ciężko, bo w głowie
W ksiazce "Optymizmu mozna sie nauczyc" opisany jest przypadek kliniczny pewnej mlodej atrakcyjnej kobiety, ktora miala dobre oceny na uczelni i przystojnego chlopaka. Popadla w depresje. Czula sie z tym zle, jak przedmiot, ale dalej dawala d--y swojemu chlopakowi. Taki obraz wasz - #depresja #rozowepaski
@3142042: To napisz co konkretnie miała? Była ładna, miała dobre oceny, miała przystojnego chłopaka? Co jeszcze miała? Wy naprawdę myślicie, że jak człowiek ładnie wygląda, ma dobre oceny, ładną dziewczyną to nie zachoruje na depresję? Zejdźcie na ziemię. Może ja Was nie rozumiem, bo nie mam kłopotu z dziewczynami. Ale mam inne problemy, bo moje życie to dramat. Obdarto mnie z marzeń i muszę jakoś to wszystko poukładać.
U psychiatry byłem jakiś czas temu. Ale dopiero teraz zacząłem leczenie. I wiecie co? Cieszę się, że to zrobiłem. Odczułem ulgę, że zacząłem.
I nie zamierzam poddawać się przez bandę fałszywych ludzi (w tym w rodzinie), przez którą wpadłem w tę chorobę. Prawdą jest, że kiedyś popełniłem jedną złą decyzję, która miała wpływ na moje życie. Można było ją naprawić, ale nikt mi nie pomógł a byłem za młody, aby coś zrobić.
@ziel0ny: Aby nie było gorzej to psychiatra przepisał mi benzo i pozwolił, żebym przez 2 tygodnie przyjmował codziennie zanim antydepresanty zaczną działać. Tak więc dzisiaj nie czuję się gorzej a nawet ciut lepiej.
Ile razy to słyszeliście, że już w pewnym wieku powinniście mieć daną pracę, rodzinę, skończone studia, dom, dzieci itd.? To wszystko jedno kłamstwo. Okłamano nas. Wmówiono nam, że czas ucieka. Że w tym czasie trzeba zrobić dane rzeczy. Wmówiono nam, że to czas nas będzie weryfikował. Jest to kompletne kłamstwo, które wszędzie się pojawia i wprowadza ludzi w depresję.
Wiecie jaka jest prawdziwa miara tego co powinniście a nie powinniście zrobić? Zwykły algorytm. Nic więcej. Każdy z nas powinien z nas zbudować algorytm i zaplanować konkretne rzeczy. I to jedyna prawdziwa miara tego co powinniśmy zrobić a czego nie. A czas, w którym to zrobimy? To kłamstwo. Możemy zrobić coś jeśli wcześniej zostanie spełniona instrukcja warunkowa.
@KurwoOdporny: Zmieniłem podejście do życia, kiedy nauczyłem się programować. Zrozumiałem jak funkcjonuje świat dzięki temu. Każdemu polecam naukę programowania.
Ale też istotne z kim przebywasz. Bo jak ktoś Ci mówi, że czas ucieka to zawsze podaję przykład człowieka, który w ciągu kilku miesięcy zbudował biznes o wartości takiej, na którą inni pracowali kilkadziesiąt lat. Musimy patrzeć na świat w sposób algorytmiczny a nie poprzez pryzmat czasu. Czas nam nic nie
@Polkopsky: To prawda, że nasz mózg i ciało starzeje się. Ale nie zamierzam przejmować się jakie zdanie mają ludzie na mój temat. Każdego życie wygląda zupełnie inaczej. Na wiele rzeczy nie mamy wpływu. Nie ma sensu walczyć z czymś co nie przyniesie nam odpowiednich rezultatów. Nie wszystko w życiu układa się tak jak chcemy a potem ludzie wpadają w depresję. Nie mówię nikomu, żeby nie leczyli się. Ale zrozumieli, że
@Polkopsky: Ale to nie moje widzimisie. To nie moja wina, że ludzie nie myślą logicznie tylko emocjonalnie. Ludzie myślą przez pryzmat swojej osoby, swoich doświadczeń itd. A żeby kogoś zrozumieć to trzeba zjeść chleb z tego samego pieca. Nic nie poradzę na to, że społeczeństwo ma problem z logicznym myśleniem. Życie to nie bajka. Tutaj działają algorytmy. A czas? Spoko, ale żyjemy w społeczeństwie i nie na wszystko mamy sami
Piosenka bardzo dobra. Ale to trzeba zrozumieć i zaakceptować. Dlatego ja na życie patrzę poprzez algorytmy i związek przyczynowo-skutkowy. Dla mnie czas nie ma żadnego znaczenia :) Przestałem patrzeć przez ten pryzmat. Najgorsze jest to, że było kilka lat, kiedy patrzyłem inaczej na świat. Teraz wróciłem do korzeni i dobrze się z tym czuję :)
Jak czytam takie teksty, że obecnie mamy modę na depresję to nóż otwiera mi się w kieszeni. Wiecie dlaczego? Bo mam całą masę znajomych, którzy najprawdopodobniej cierpią na tę chorobę tylko to wypierają. Idą w u----i, a-----l, sport, imprezy, aby tylko przed samymi sobą nie przyznać, że mają problem z tą chorobą. Tylko jeden znajomych stwierdził, że planuje wybrać się w końcu do psychologa, bo w jego życiu coś jest nie tak. Ja sam wypierałem przez kilka lat, że mogę mieć depresję. Ale koniec-końców miałem dosyć oszukiwania samego siebie i przyznałem się. Zrobiłem to o wiele za późno. I nawet jak mi psycholog sugerowała, że mogę mieć depresję i powinienem pójść po leki (miało to miejsce z 5-6 lat temu) to obraziłem się na nią i nie skorzystałem z tych porad. A powinienem skorzystać. Tylko duma mi nie pozwoliła.
Jak czytam, że jest moda na depresję to łapię się za głowę. Przestańcie patrzeć na czyjeś życie przez pryzmat własnego. Nie macie pojęcia z czym ludzie muszą mierzyć się czy musieli to robić w przeszłości. Nie macie pojęcia jakie traumy przeszli. Nie macie pojęcia w jakich rodzinach wychowywali się. Nie macie pojęcia z jakimi patologicznymi zjawiskami mieli i mają do czynienia. Nie macie pojęcia w jakiej biedzie wychowywali się.
@Slucham_psa_jak_gra_: To prawda, że higieniczny tryb życia, dobra dieta i ruch wspierają terapię. Mam wielu znajomych, których nie stać na dobrą dietę. A czym bardziej na odpowiedni ruch: jogging i słownia.
Przyznam szczerze, że w moim przypadku, gdy mogłem trzymać dobrą dietę i do tego uprawiałem jogging oraz chodziłem na siłownię to pomagało mi. Ogólnie stabilne, rozwojowe życie pomaga. W szczególności świadomość, że nie musisz żyć w lęku w myśl
@atteint: Kto nie zataja? MI zanim lekarka przepisała psychotropy to wspomniała o wszystkich skutkach ubocznych. Nawet specjalnie przepisała mi lek, który nie obniża libido. Informowała o wszelkich skutkach pozytywnych jak i negatywnych. Nie wiem u kogo byliście. Ponadto kazała jeszcze przeczytać ulotkę i zastanowić się czy chcę przyjmować leki.
@Slucham_psa_jak_gra_: Robię to celowo, aby ludzie walczyli o swoje życie. Nie twierdzę, że sama psychoterapia i leczenie zmieniłyby o 180% moje życie kilka lat temu. Ale być może inaczej spojrzałbym na pewne rzeczy. I podjąłbym inne decyzje.
Moja depresja to w 70-80% wina moich rodziców, którzy potraktowali mnie jak bezwartościowego śmiecia bez uczuć, który nie ma planów i marzeń. Moje cele dla nich nie miały znaczenia. Dlatego uświadamiam, że nie
@atteint: Mi lekarka uczciwie powiedziała, że leki mogą jedynie pomóc, ale nie wyleczą mnie z depresji. Leki są dla mózgu niczym jak sterydy dla mięśni. Ale potrzebna jest psychoterapia i stabilizowanie swojego życia. Leki nic nie załatwią za ludzi. Pozwolą spojrzeć normalnie na świat i tyle. A potem jak już masz siły i nie masz lęków oraz słabego samopoczucia to musisz wziąć się do roboty.
@Slucham_psa_jak_gra_: Moje życie nadaje się na dramat. Kilkukrotnie w życiu uniknąłem śmierci. Dzięki Bogu. Byłem okłamywany, oszukiwany, okradany. Traktowany jako dziecko jako osoba, której cele i marzenia nie mają znaczenia. Zniszczono mi tyle razy życie i plany. Nawet mi nie pomagano, gdy potrzebowałem tej pomocy. Moje warunki życiowe wyglądały jak w domu dziecka.
I jak masz nie mieć depresji jak Twoje życie to dramat? Czasami jak czytam ludzi to mam
@atteint: Kwestia wyboru tak naprawdę. Lepsze czasami spojrzenie jak zombie niż piekło w głowie i wieczny strach, niska samoocena, poczucie bycia bezwartościowym, ból emocjonalny. Wolę mieć trochę gorsze zdolności motoryczne niż strach przed podjęciem jakiegokolwiek wyzwania w życiu.
Ale inna. Rok temu miałem myśli samobójcze, ale miałem jakieś zainteresowania. Nawet próbowałem cokolwiek, ale przebiegało to inaczej. Nawet niektóre rzeczy sprawiały przyjemność. Chociażby oglądanie seriali, meczów, filmów motywacyjnych itp. Teraz nie mam myśli samobójczych, ale totalnie nic mi się nie chce. Nic nie sprawia mi przyjemności. Nawet nie mam ochoty leżeć w łóżku. Podświadomie wiem, że to wszystko strata czasu, ale jakoś nie mam siły, aby
Mam tak obecnie. Martwi mnie to cholernie, bo nie widzę sensu. Nic nie sprawia mi satysfakcji. Czuję się po prostu beznadziejnie. Ale przebiega to inaczej. Za dużo traum i porażek w życiu.
U mnie jest inaczej. Wiem, że warto. Bo zawsze są jakieś alternatywy. Gorsze czy lepsze, ale są w życiu. Dlatego zamierzam próbować :)