Niestety, ostatnio portale randkowe stały się portalami "pay to win". Zarówno na badoo jak i na tinderze, chyba aż tak dużo ludzi wykupiło już pakiety premium (na przykład tinder platimum), że użytkownikom nie płacącym trudno już znaleźć jakiekolwiek pary. I nawet nie jest wina samych portali, tylko właśnie ilości użytkowników którzy wykupując to premium spychają na dalszy plan tych, którzy
@NightWing: jakoś nie zbrzydłem bardzo w ciągu trzech lat, a kiedyś miałem o wiele więcej par.
@qeti: @CloudSpanner: 24lvl z tej strony. W wieku 20 lat na tinderze miałem prawie za każdym razem więcej par przez pierwsze 36 godzin, niż obecnie przez miesiąc. Po pandemii portale randkowe stały się dziadostwem + hipergamia poszła w górę.
Siemanko. Nieśmiale dzielę się takim badziewkiem które namalowałem. Nigdy wcześniej nie miałem do czynienia z płótnem i farbami, więc wyszło, jak wyszło. Jest to bezczelna i nieudolna zżynka dzieł japońskiego malarza Hiroshi Nagai. Szukałem czegoś względnie prostego, możliwego do namalowania akrylami. Nagai maluje akrylami właśnie, więc uznałem, że będzie w sam raz. Format podobrazia jest bardzo mały (nie mam teraz pod ręką, ale coś koło 20x18 cm), co nie ułatwiło mi tematu.
Co mogę dodać? Myślę, że zyskuje przy bliższym poznaniu, nie mam szczególnego parcia na poznanie kogoś, ale widzę i czuję, że wychodzę w życiu na prostą i chciałbym mieć kogoś z kim będę mógł się dzielić sukcesami jak i niepowodzeniami.
#anonimowemirkowyznania Mirasy, mój problem polega na tym, że jestem nudny w ch*j. Na karku już 28 lat (niebawem 29) a odkąd pamiętam zawsze zachowywałem się jak stary dziad. Praktycznie brak znajomych, siedzę całymi dniami sam w mieszkaniu bo pracuje zdalnie. Od tego zdziczałem już totalnie. Próbuję to naprawiać, ale mam tak tragicznie słabego social skilla, że idzie to ekstremalnie wolno. Kiedy tylko pojawia się szansa na jakieś wyjście z pracy czy dostaje zaproszenie od jednego lub drugiego znajomego to od razu korzystam mimo, że najczęściej robię z siebie po prostu idiotę.
Na imprezach po prostu siedzę i próbuję rozmawiać z osobą, która jest najbliżej. Widzę, że się szybko nudzą bo w sumie poruszam tylko jakieś poważne tematy (to idiotyczne, ale nie wiem o czym miałbym rozmawiać). W klubie po prostu siedzę albo stoję z drinkiem bo nie widzę żadnego sensu w skakaniu po parkiecie. Wszystko to wydaje mi się niedorzeczne i głupie ale z drugiej strony tak wiele osób to robi, świetnie się przy tym bawiąc więc problem tkwi w moim zachowaniu.
Czy komuś z Was udało się naprostować podobną sytuację? Oczywiście wiem, że nie będę nigdy na takim poziomie social skilla jak rówieśnicy ze względu, że dzieciństwo i okres nastoletni po prostu p-------------m siedząc w domu, grając na kompie, oglądając tv i czytając książki. Chciałbym po prostu poczuć chociaż trochę radości i przestać zadręczać się tym zmarnowanym czasem.
@AnonimoweMirkoWyznania: Za dużo myślisz. Na parkiecie pij i skacz oraz startuj do kobiet (jak masz wyjściową mordę). Parę razy możesz dostać liścia albo minę zdegustowania, ale jakaś może odwzajemnić zainteresowanie.
A co do ludzi na spotkaniach to słuchaj i udawaj, że cię to interesuje oraz mów to co chcą słyszeć. Ludzie uwielbiają jak ktoś im przytakuje.
#anonimowemirkowyznania Po kilku latach picia dzień w dzień - jako wysoko-funkcjonujący alkoholik podjąłem decyzję aby sam (nie mam wyroku sądu, nie jestem ubezwłasnowolniony) pójść do zamkniętego ośrodka uzależnień.
Nie skończyłem nawet 30 lat, pewnie będę tam młokosem ale już nie mogę tak dalej żyć. Czuję jak to g---o wyżera mi mózg, zdziera mnie z podstawowych emocji i uczuć i zabija moje pasje. Codzienne wstawanie na kacu z bólem głowy i myślą "dziś już będzie inaczej, dziś się nie napiję a wieczorem biegiem do sklepu". Dobrze, że nie mam ani żony ani dzieci bo tylko bym ich krzywdził. Tym razem albo zdechnę albo wytrzeźwieję.
Dajcie proszę plusa na odwagę, to całe 7 tygodni terapii w zamknięciu, zaczynam na początku czerwca i szczerze mówiąc przeraża mnie to. Najgorsze jest to, że podobno nie można mieć kompa/telefonu czyli nie będę w stanie robić prywaty (pracuję w IT i uwielbiam to - a raczej uwielbiałem zanim zacząłem chlać).
@AnonimoweMirkoWyznania: to nic strasznego, ziomek, bardzo dobra decyzje podjales, stawiam swoja pierwsza wyplate z offshorów, ze nie bedziesz jej zalowal. Nawet jak sie powalisz, to bedziesz wiedzial, ze zawsze mozesz wrocic po pomoc, ze bedziesz mial sie gdzie zwrocic. Ode mnie z semestru na 30 ryja, ktore sie przewinelo trzyma sie jeden koles poza mna. W sensie ja swiety nie jestem, ale substancji glownej, czyli wódzi nie tykam czwarty rok.
#anonimowemirkowyznania Nie mogę się odnaleźć na tym świecie. Urodzony w latach 90, tęsknie za czasami bez internetu a jednocześnie moje całe życie przeniosło się do sieci. Jest jedno uczucie, które towarzyszy mi od dziecka do teraz - chciałbym zrobić coś wielkiego, osiągnąć, zrewolucjonizować, dokonać, odkryć. Teraz myślę sobie - poświęcić się danej rzeczy, dziedzinie, nauce. Być takim Elonem na swoje możliwości. Nawet nie interesuje mnie #s--s i cały ten kultu seksu. Mam to gdzieś. Zdecydowanie wolę poczucie, że mam kogoś obok, nie muszę z nikim walczyć (w kontekście matrymonialnym) i mogę robić dalej swoje. Już więcej przyjemności dają mi delikatne zbliżenia i romantyczne gesty. Nie wiem, może w jakimś stopniu jestem aseksualny, romantyczny albo mam niskie libido (chociaż teść raczej wysoki) albo jak to mówią tinderówki sapioseksualny. Dlaczego więc nie oddaje się nauce? Myślę, że wychowanie+społeczeństwo+edukacja zryły mi banie i stałem się przeciętny. Nie zły ale też nie dobry w niczym. Z każdego przedmiotu średni, coś tam wie mniej więcej na każdy temat. Wiedziałem tylko to, że mam iść schematem szkoła-studia-praca-rodzina. Nic innego nie znałem. Jako przegryw oczywiście ostatniego nie spełniłem. Nigdy nie miałem poczucia, że mogę coś więcej, wyjść poza schematy, ograniczenia. Teraz dzieciaki mają lepiej. Media pokazują, że można wszystko, rodzice nie są biedakami z czasów komuny tylko jakby tego nie wykorzystują i czasem mam wrażenie, że jesteśmy coraz głupsi. Nikt nic nie robi pożytecznego. Każdy chciałby iść na skróty no i ta cała pogoń za seksem. Wszystko opiera się wokół seksu. Mężczyźni zamiast skupiać się na rozwoju to gonią za dupą. Z drugiej strony muszą bo inaczej pociąg odjedzie..
weź sobie jakiś cel w życiu wymyśl a nie piszesz polemikę na wykopie, bo "nie pasujesz". Nikt nie pasuje do systemu, weź lepiej pomysl za co będziesz żył na emeryturze bo nas ZUS wyrucha.
Jeśli pragnę nowego samochodu, nowego komputera czy stereo to jest to tylko pragnienie.
Lepiej być cierpliwym i obserwować jak nasze pragnienie zanika niż ciągle karmić żądze stymulowane przez nasze konsumpcyjnie nastawione społeczeństwo.
Co reklamy telewizyjne wmawiają ludziom przez cały dzień? – „Jeśli to zdobędziesz, będziesz naprawdę szczęśliwy, naprawdę zaspokojony!”. Zdobywasz więc i zdobywasz, i nigdy nie spojrzysz nawet na samo zdobywanie. W ten sposób nigdy nie dojdzie do ustania pragnienia.
@nieaktywny_88: z całą pewnością jest indywidulane; Buddyzm uczy jednak stałych prawd, o istnieniu cieprienia, jego przyczynie, możliwości ustania i drogi do jego ustania. Jak przyczynę podaje pożądanie jako źródło wszelkiej udręki. W największym uproszczeniu, oczekiwanie żeby było inaczej niż w obecnej chwili jest (jakby kiedykolwiek było to możliwe). Ostatnia z prawd będąca ośmioraką ścieżką, daje wskazówki jak funkcjonować na drodze do ustania cierpienia. Znowu w największym skrócie, chodzi o to
jeżeli odpuszczę wystarczająco dużo (co już ma miejsce...) to radość/szczęście pojawia się samoistnie ?
@nieaktywny_88: imho to odpuszczanie nie tyle jest celem, co środkiem, narzędziem. Jeśli odpuścisz nawet wszystko w 100% nie zrobisz się od tego automatycznie szczęśliwy. Natomiast celem jest uzmysłowienie sobie swojej pozycji w świecie i życiu, zaburzonej przez postrzeganie rzeczywistości przez pryzmat własnego ja, zwanego ego.
#anonimowemirkowyznania Z końcem marca b.r. zrezygnowałem z drogi kapłaństwa. Niewiele zabrakło do otrzymania święceń, jednak było to wystarczająco, żebym zburzył całe swoje życie, które budowałem przez 26 lat, zanim zdecydowałem się na ten krok.
Wróciłem do swojego rodzinnego domu w dużym mieście, lecz w raczej "biedniejszej" dzielnicy, gdzie jest nadal wiele starszych osób i dużo osób kojarzy się nawzajem. Wielu z tych ludzi uczestniczy w liturgii i zna moją matkę. Przez moją decyzję, mama spotkała się z całkowitym ostracyzmem - od miesiąca przeżywa horror. Co by nie było, dla niej to był ważny aspekt życia, by czasami porozmawiać sobie z osobami, które zna z widzenia lub u których robi codziennie zakupy. Była też dumna z tego, że podjąłem decyzję o wstąpieniu do seminarium. Kiedy wszyscy dowiedzieli się, że zdecydowałem się odejść (ponieważ życzliwy ks. proboszcz wyraźnie to sugerował na ostatnich liturgiach, w mojej ocenie dość złośliwie), cały świat mojej mamy zawalił się.
Do seminarium wstąpiłem mając "dopiero" 26 lat, nie było to mój pierwszy pomysł na swoje życie, a raczej przemyślana decyzja. Od wieku ok. 16-17 lat spotykałem się z jedną dziewczyną, niewiele przed moją przemianą stuknęło nam 9 lat związku - większy staż, niż niejedno małżeństwo. Odrzuciłem wszystko co nas łączyło, całą relację budowaną przez prawie 10 lat. Byłem tak pewien swojej decyzji, że robiłem wszystko w kierunku ucięcia wiążących nas relacji. Jest to dla mnie zbyt duży ładunek emocjonalny, by teraz o tym pisać.
Mówiąc z perspektywy osoby wierzącej i praktykującej - religia powinna być przeżyciem osobistym dla osób, które jego chcą, kościół nie powinien mieszać się do państwa. Mało co mnie tak denerwuje jak księża wtrynający się w politykę.
Kościół katolicki niszczą od środka betonowe dewoty i niespełnieni politycy co przywdzieli sutannę. Ja rozumiem, że próby nawracania ludzi na drogę Chrystusa, bo jest to uczynek który katolik powinien robić, ale za pomocą święcenia przykładem a nie nakazami, zakazami i rózgą. Nie po to wolna wola jest jednym z fundamentów wiary żeby próbować odbierać ją innym.
Ostatnio byłem w kościele na zabitej dechami wsi i ksiądz na kazaniu stwierdził, że wojna na Ukrainie to kara od Boga za ukraińską politykę proaborcyjną i jest to powtórzenie historii z II WŚ która wybuchła żeby ukarać Polskę za największy współczynnik aborcyjny w ówczesnej Europie - serio miałem ochotę zasadzić wtedy księdzu z sierpowego. Ludzie będą tłumnie odchodzić od religii, bo zamiast zachęcać do siebie to KK robi wszystko żeby od siebie odepchnąć.
@MechanicznyTurek: Jakie oryginalne przemyślenia, zupełnie nowe, nie znałem xd Kościół wierzy w określone wartości, najgorsze co może zrobić, to porzucić je dla popularności.
@MechanicznyTurek @Another_One : Jeśli rozmawiamy o wyznaniach chrześcijańskich, to autorytetem powinna być postawa Jezusa. On nigdy nie pchał się do polityki, nawet wtedy, kiedy chciano obwołać go królem. Żydzi widzieli w nim nadzieję na uwolnienie od rzymskiego okupanta, bo miał nadprzyrodzone możliwości, porywał tłumy, karmił je itp. Natomiast Jezus wprost powiedział, że "Jego Królestwo nie jest z tego świata" i wprost uciekał od mieszania się do polityki. Za to zachęcał
@potezny_konfederata: a w 39 pewnie było ratunku europa ratuj, pomusz, a teraz jakiś polaczek będzie pisał o ludziach uciekających przed wojną per chamstwo, weż ty usuń konto ruska onuco.
Niestety, ostatnio portale randkowe stały się portalami "pay to win". Zarówno na badoo jak i na tinderze, chyba aż tak dużo ludzi wykupiło już pakiety premium (na przykład tinder platimum), że użytkownikom nie płacącym trudno już znaleźć jakiekolwiek pary. I nawet nie jest wina samych portali, tylko właśnie ilości użytkowników którzy wykupując to premium spychają na dalszy plan tych, którzy
@qeti: @CloudSpanner: 24lvl z tej strony. W wieku 20 lat na tinderze miałem prawie za każdym razem więcej par przez pierwsze 36 godzin, niż obecnie przez miesiąc. Po pandemii portale randkowe stały się dziadostwem + hipergamia poszła w górę.