Mirki, nie wiem nawet od czego zacząć. Odbiłem się od ściany i nie wiem co dalej. Jestem grubo ponad trzydziestoletnim facetem, wychowuję córkę. Nieistotne dlaczego ja. Jej matka widuje ją co drugi weekend, połowę wakacji i ferii oraz co drugie święta. Wszystkim to pasuje. Byłem 6 lat w długiej relacji, ta kobieta zamieszkała ze mną po niecałym roku, więc - chcąc nie chcąc - wychowywała też ze mną córkę. Rozstaliśmy się trochę ponad rok temu. Jako, że córa już kumata to zapytaliśmy ją czy chce utrzymywać kontakt z Anią (była partnerka, ale nie matka dziecka). Obie chciały, więc widują się obecnie może raz na miesiąc. Czasem rzadziej, ale cały czas w ramach "koleżeństwa", jakieś lody, kino, czasem jadą do jej rodziców. Nikt nie chciał małej zastąpić matki, bo matka jest obecna. Jak to mówią jest jaka jest, ale jest. I tu zaczyna się właściwa historia, bo w zeszłe lato poznałem - mam wrażenie - miłość mojego życia. Kobieta o niesamowitej urodzie, charyzmie, idealnie dopasowana do mnie charakterem, lubiliśmy te same rzeczy, śmialiśmy się z tych samych żartów, generalnie sielanka. Wiedziała od początku, że mam córkę. Może nie do końca sobie zdawała sprawę z tego, że córa widuje się z byłą partnerką, ale nigdy niczego nie ukrywałem. Na każde pytanie odpowiadałem wyczerpująco. I mimo wszystko zdecydowała się wejść w tą relację. Kryzys nastąpił przed świętami. Trochę jej rodzina natłukła do głowy o tym, że wchodzi w związek z rozwodnikiem z dzieckiem i "że tego kwiatu pół światu". W każdym razie w którejś z kłótni wygarnęła mi, że ona nie wie czy jest gotowa na to, żeby tworzyć rodzinę, nie od nowa. Że nie będzie miała pierwszego dziecka ze mną (w sensie, że ona tak, ale ja nie), że zawsze będzie gdzieś moja była żona (matka Julki), a w dodatku jeszcze była partnerka, która spędziła z córką kupę czasu i się zżyły, więc nie miałem serca jej tego zabierać. Generalnie stwierdziła, że jest tłoczno i że ona nie wie kim być w tym wszystkim. Nigdy nie dałem jej powodu do tego, żeby zwątpiła w moje uczucia, potrafiłem wygospodarować czas żeby pobyć tylko z nią, zabierałem do kina, na wycieczki, kolację itd. W styczniu był ogromny kryzys, zerwała ze mną, żeby po dosłownie paru dniach wrócić i wyrazić chęć pozlepiania tego wszystkiego bo kocha. Wszystko to komplikuje fakt, że mieszkamy 150km od siebie. Chciałem się nawet przeprowadzić bliżej (bo mogę sobie na to pozwolić) ale napotykam opór i widzę, że ona na każdą taką propozycję reaguje złością, poczuciem presji, tym, że nie jest gotowa itd. Nie chciałem mieszkać z nią, bo to jeszcze nie jest moment, ale chciałem nam to wszystko ułatwić. Mirki, będzie coś z tego? Czy dać sobie spokój? Kocham tą kobitę, ale jak widzę ile jest w niej wątpliwości, tych wszystkich śmierdzących "ale" to łamie mi się serce. Myślałem, że jestem chłop z jajami i potrafię podejmować ważne decyzje w życiu, ale w obliczu tej sytuacji jestem cholernie bezbronny. A nie chcę też dawać sobie złudnej nadziei, bo to chyba boli najbardziej. "Mirko, pomusz".
Kliknij tutaj, aby odpowiedzieć w tym wątku anonimowo
Kliknij tutaj, aby wysłać OPowi anonimową wiadomość prywatną
ID: #61fec2893be9540a5d022eaa
źródło: comment_16566568739cIA0Nqx3XokwdYAqcK9um.jpg
Pobierz