Tom zielnika Georga Andreasa Helwinga (ok. 1695-1705). Według wnuka Helwinga, historiografa pruskiego Georga Christopha Pisanskiego, sporządzonych zostało sześć zestawów. Jeden, zdeponowany w bibliotece zamkowej w Królewcu, składał się początkowo z dwóch tomów, które później uzupełniono o cztery.

Na początku XXI w. populacja lęgowa puchacza szacowana była na 270380 par. W kolejnych latach stwierdzono jej spadek o średnio 31%, a liczebność oceniono na 170240 rewirów. Znaczący spadek odnotowano na nizinach, mniejszy w Małopolsce i na Podkarpaciu, a na Śląsku populacja lęgowa była stabilna.

Za pogłębianie dolin po północnej stronie Tatr odpowiadały przede wszystkim rzeki, a lodowce przekształciły istniejącą rzeźbę terenu, nadając jej charakterystyczny wygląd. Naukowcy z Polski i USA ustalili to po analizach osadów z tatrzańskich jaskiń.

Bohaterem tego odkrycia jest azjatycki gatunek wieczornik olbrzymi (Ia io) - największy przedstawiciel rodziny mroczkowatych. Przez wiele lat uważano go za nietoperza owadożernego. Dopiero badania przeprowadzone w ostatnich latach wykazały, że jesienią zmienia strategię łowiecką...

Rybołów jest wybitnym specjalistą pokarmowym, żywiącym się prawie wyłącznie rybami. Poluje przeczesując na niewielkim pułapie zbiornik wodny, a na upatrzoną zdobycz uderza wbijając się szponami w wodę. Może w ten sposób zanurzyć się nawet na głębokość 1m. Czyta Krystyna Czubówna.

Owady w tropikach mają nieustannie "włączone" mechanizmy reakcji na stres cieplny. Czy da się do wyższych temperatur "dostosować" i od czego będzie zależeć ten proces? Na te pytania postanowiła odpowiedzieć międzynarodowa grupa naukowców pod kierownictwem specjalistów z Uniwersytetu w Würzburgu.

Cykl życiowy oleicy krówki zależy od jednego zdarzenia - kontaktu z pszczołą samotnicą. Larwa musi uczepić się przelatującego owada, by ten zaniósł ją do gniazda, gdzie zje jajo gospodarza i zapasy. Jak jednak trójpazurkowiec (larwa pierwszego stadium) zachęca pszczołę do kontaktu?

Opracowanie prezentujące bogaty świat minerałów tego masywu górskiego oraz obszarów przyległych. Opisano w nim wybrane spośród około 230 zidentyfikowanych w Karkonoszach minerałów.