the_good_guy
  • 0
@sleepbreeze: miałem kilka podejść do zatyczek i mocno przepuszczały dźwięk. Jaki typ polecasz? Używałem takich z pianki, które trzeba zgnieść i później w uchu wracają do kształtu, poza tym jakichś gumowych.
  • Odpowiedz
sleepbreeze
  • 1
@the_good_guy: Mocno indywidualna sprawa, ja używam Moldex Contours 7400 lub 7403 (2 rozmiary). Najlepiej właśnie kupić jakąś paczkę testową z 10-20 modelami i potestować po kolei. Wiele osób też mówi, że takie plastelinowe z apteki im najbardziej odpowiadają.

Ważna jest technika wkładania tych zatyczek, najlepiej je najpierw ugnieść w palcach (zgniatać stopniowo i rolować przez 30-60 sekund), potem włożyć do ucha trochę i zamiast wpychania to tak jakby je wkręcać
  • Odpowiedz
z.....a
z.....a
  • 1
@Join_Da_Tag: nie zapomne tego uczucia kłucia w klatce, gdy zostalem zghostowany przez dziewczyne, z ktora, jak mi sie wtedy wydawalo nadawalem na praktycznie tych samych falach, szybko sie zauroczylem. Ale wyszlo jak zwykle.
  • Odpowiedz
markhausen
markhausen
  • 1
@Join_Da_Tag: Zależy od zajęć. Robię jako automatyk i jak jakieś luźne prace, pilnowanie produkcji to tak jak mówisz, przyjdzie się z rana, wypije dwie kawki, pogada z utrzymaniem ruchu, pokręci po zakładzie i dopiero o 8:00 coś tam zaczynam sobie roboty szukać.
Ale czasem mi się zdarzało wbić na zakład i najgorszy dźwięk jaki można usłyszeć ... cisza, aha czyli coś się z-----o (ʘ‿ʘ) no wtedy
  • Odpowiedz
Join_Da_Tag
Join_Da_Tag
  • 8
Nie chcę brzmieć jak stara zrzęda, ale... czy możemy, proszę, przywrócić ściany? Bo ten cały „open space” to jakaś pomyłka. Wiem, przez chwilę to było mega modne – burzyć ściany, wszystko otwarte, niech światło płynie i dusza śpiewa.

Ale prawda, której nikt nie chce głośno powiedzieć, jest taka: to nie działa. Wygląda pięknie na zdjęciach w ogłoszeniach – jasne, przestronne, wow! – ale w codziennym życiu? Próbujesz jednocześnie gotować, pracować, ogarniać dzieci, odpoczywać,
  • 4
  • Odpowiedz

  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach
pangolin
pangolin
  • 2
@Maly_Jasio: To wynika z tego, że w bloku deweloperowi łatwiej jest zaprojektować salon z aneksem kuchennym niż osobną kuchnię.
Aneks można umieścić niemal w dowolnym miejscu – nawet z dala od okien. Natomiast osobna kuchnia musi mieć dostęp do okien, ślepa kuchnia nie przejdzie.
  • Odpowiedz
dombol
  • 2
@Join_Da_Tag: Nie zgodzę się z tobą, wg mnie łączenie kuchni z salonem to super pomysł.

Z zalet:
- mam oko na dziecko, które się bawi na podłodze w salonie
- podczas spotkań z rodziną, nie słyszę tekstu, czemu siedzicie w kuchni, zamiast w salonie, a każdy może wygodnie zająć ulubione miejsce
- gdy chce zjeść przy dużym stole nie muszę zasuwać do drugiego pokoju i martwić się, że
  • Odpowiedz
mamracjewieszotym
  • 3
@Join_Da_Tag: zgadza się... W ostatniej pracy mialem taka koleżankę nie była nawet z Polski chyba miała adhd i może też autyzm. Kurde lubiłem ją. To połączenie było niesamowite. Nigdy ale to przenigdy z żadną osobą neuroTYPOWĄ czegoś takie nie osiągnąłem.
  • Odpowiedz
Join_Da_Tag
Join_Da_Tag
  • 5
@eaxata: No jasne, że dobra rozmowa może się kleić między kimkolwiek – nikt nie twierdzi, że trzeba mieć autyzm w CV, żeby pogadać z sensem. Ale to, co opisałem, to nie jest po prostu „gadka się klei”. To jest symfonia chaosu, gdzie dwie głowy przeskakują po tematach jak małpy po gałęziach i obie są zachwycone, że nie muszą wracać na ziemię.

Dla osób neuroatypowych to nie jest „zwykła rozmowa” –
  • Odpowiedz
Turbo_Masturbator_2000
  • 2
@Join_Da_Tag ejaj się nie zgadza

Nie zgadzam się, bo troska o innych i działanie na rzecz sprawiedliwości mogą być właśnie tym, co leczy wewnętrzne rany. Założenie, że trzeba najpierw być "idealnie uzdrowionym", by pomagać, jest błędne – często to właśnie walka o lepszy świat daje siłę i sens. Samoopieka i zaangażowanie nie muszą się wykluczać, mogą iść w parze. Czekanie na "wystarczającą obfitość" to pułapka – dobro rodzi się w działaniu,
  • Odpowiedz
Join_Da_Tag
Join_Da_Tag
  • 1
@Turbo_Masturbator_2000: Zgoda, pomaganie innym potrafi być terapeutyczne. Walka o sprawiedliwość potrafi nadać sens życiu i leczyć rany – jasne. Tyle że... to działa tylko, jeśli nie robimy tego z ostatnich emocjonalnych resztek, kosztem siebie, z poczuciem winy albo potrzeby udowadniania swojej wartości.

Nie chodzi o to, żeby być „idealnie uzdrowionym” – bo to utopia. Chodzi o to, żeby nie wypalać się w imię ratowania świata, gdy samemu się ledwo trzyma
  • Odpowiedz
maupishoon
  • 0
@Join_Da_Tag: To prawda, widzę jak wyraźnie postarzali się moi rodzice w ciągu kilku ostatnich lat i mimo, że nigdy nie byłem z nimi w jakiejś bardzo bliskiej relacji jest mi tak jakoś przykro widząc te postępujące zmiany w wyglądzie.
  • Odpowiedz
L.....k
L.....k
  • 0
@Join_Da_Tag: moi mają po 52 lata. Patrzę na fotografie wstecz to ojciec może aż tak się nie zmienił poza siwymi włosami na skroniach, twarz wciąż dość młoda ale matka.. zapuściła sie, przytyła, twarz pod 60tke
  • Odpowiedz
Tryt_on
  • 1
@Join_Da_Tag: To co opisałeś brzmi jak klasyczny przykład people pleasera.

https://cbt.pl/poradnie/people-pleaser-na-czym-polega-ten-syndrom/

Takie postępowanie z biegiem czasu przyniesie ci wyłącznie frustrację, bo za dużo dajesz, a za mało dostajesz w rewanżu.
@heniek_8: trafnie zauważył, że skoro w zamian dostajesz tylko uśmiech, to nie wychodź poza ten gest uprzejmości i nie dawaj więcej od siebie.
Reguła wzajemności, którą przytoczyłeś, mówi tak naprawdę o wzajemnym szacunku. Jak sam zauważyłeś, zacznij od
  • Odpowiedz
Join_Da_Tag
Join_Da_Tag
  • 5
Czy zdarza się Wam, że podczas rozmowy ktoś rzuci żart, wszyscy się zaśmieją, temat idzie dalej, a Wy nadal się śmiejecie... pięć minut później, jakby to był najśmieszniejszy dowcip wszech czasów? Albo jeszcze gorzej — przypomina się Wam ten żart po chwili ciszy i parskacie śmiechem w najmniej odpowiednim momencie, jakbyście właśnie odkryli ukryte znaczenie żartu o kanapce z serem? Zastanawiam się, dlaczego tak się dzieje — czy to po prostu intensywna
  • 10
  • Odpowiedz

  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach
deletenomads
deletenomads
  • 9
@Join_Da_Tag: Dopiero co wysyłałem na wykopie utwór "Ja", który porusza ten temat xd Ale w skrócie: to nie do końca tak. Normictwo hejtuje i stygmatyzuje neuroatypowość bo normictwo boi się nietypowości. Normictwo boi się osób które wyglądają czy zachowują się inaczej. To jest naturalny atawizm, który nakazywał naszym praprzodkom izolować chorych (bo chorzy mogą zarażać). Oczywiście autyzmem czy adhd nie można się zarazić, więc ten lęk jest niczym nieuzasadniony, ale
deletenomads - @JoinDaTag: Dopiero co wysyłałem na wykopie utwór "Ja", który porusza ...
  • Odpowiedz
Pardo
Pardo
  • 4
Neuroatypowość nie jest supermocą, ale nie jest też wyrokiem śmierci


@deletenomads: śmierci nie, ale wyrokiem wyrzucającym cię na peryferia świata. Przynajmniej tak jest w moim przypadku od kiedy pamiętam i tak już z 20+ lat.
  • Odpowiedz
scout-scout
  • 11
@Join_Da_Tag: Kiedyś ludzie byli bardzo ograniczeni jeśli chodzi o informację czy wiedzę i wierzyli w ten mityczny schemat: małżeństwo, dom, dziecko.
Społeczeństwo i całe otoczenie wywierało pewną formę presji której ludzie ulegali bez głębszej refleksji. Trzeba też mieć na uwadze że kiedyś było trochę łatwiej się utrzymać tzn. podstawowe potrzeby żywieniowe czy dach nad głową było o wiele łatwiej sobie zapewnić i nie pochłaniało to całych sił witalnych. Dodać do
  • Odpowiedz
Strzykawekpolarny
Strzykawekpolarny
  • 0
@Join_Da_Tag: że świat daje mi najróżniejsze znaki to tak w urojeniach miałem, ale nie dotyczyły konkretnie lęku, ale wszystkiego, np ktoś z przechodniów spojrzał na mnie, uznawałem to za znak, że on wie o spisku, ale milczy :D To co było przypadkowymi zdarzeniami, w tamtych chwilach było zbyt znaczące, żeby powiedzieć, że to przypadek. Ale to w urojeniach traci się kompletnie wgląd w objawy, Ty je natomiast zauwazasz Mimo wszystko
  • Odpowiedz
Pardo
Pardo
  • 2
@Join_Da_Tag: nie dziwię się. Ja jak wstawałem o 4 to żadna drzemka nie pomagała i tak byłem wrakiem.

Teraz wstaję o 7 i już nigdy więcej nie zgodzę się na pobudkę przed 6.
  • Odpowiedz

Osiągnięcia