Ostatnio włącza mi się Schopenhauer. Żyjemy w sumie po to by żyć, nasze życie pełne jest smutków, większość idzie do gównianej pracy siedzi od 8 do 16 za biurkiem, wraca do domu, je kolacje, idzie spać i tak w kółko. Co jakiś czas ktoś żegna ten świat, najpierw umierają nasze babcie, potem rodzice, rodzeństwo, na końcu my. Mimo to nie wiemy co nas czeka na końcu. Pustka? Czy wtedy się coś odczuwa?
Sztuka prowadzenia sporów Schopenhauera

Tekst trudny, ale kłótnie z dziewczyną będziecie kończyć z tarczą. S
z- 2
- #
- #
- #
- #
- #






























