W dziele Świat jako wola i przedstawienie (1819) Schopenhauer przedstawia nudę jako szczeglóną postać ludzkiego cierpienia. Nie chodzi więc o uczuciowy "epifenomen" ani o "wyjątkowe zdarzenie" w życiu człowieka. Schopenhauer uniwersalizuje bowiem nudę i podnosi ją do rangi conditio humana.