"Człowiek w żelaznej masce" jest dobrą propozycją dla koneserów gatunku lub adoratorów filmów, które do niedawna można było zobaczyć w niedzielnym, przedpołudniowym cyklu programu pierwszego.

Juno (2007) porusza kontrowersyjne tematy, jak niechciana ciąża, aborcja czy adopcja, ale opowiada o nich z lekkością, polotem i optymizmem. Kameralny film Jasona Reitmana pokazuje, że nawet z najbardziej dramatycznych sytuacji można wyjść z uśmiechem na twarzy.

Największą zaletą filmu jest skłonienie widzów do uruchomienia swojej wyobraźni, której brak zawęża nasz światopogląd i sposób myślenia. Niestety życie dyktuje nam takie warunki, że często na wyobrażanie i marzenia nie mamy już czasu. A szkoda...

coś jakby recenzja filmu "U2 3D", ale bardzo subiektywnie i z przytupem.

Pierwsza recenzja i to w wersji papierowej (można zobaczyć skany). A jaki werdykt?

Przemyślenia Frostbite'a i krótka recenzja konsoli Wii.

Film Penna to jedna wielka pocztówka rodem z Animal Planet, która na swojej powierzchni gromadzi horyzont zaczynający się od Zwrotnika Raka, a kończący na kole podbiegunowym. Doprawiona opowieścią siostry bohatera narracja z offu, która jakby gwoli pokuty chce wytłumaczyć zachowanie brata, męczy niemiłosiernie.

"Nieuchwytny" to także głos w bardzo istotnej sprawie, a mianowicie granic ludzkiej moralności, do czego jest w stanie posunąć się zwykły, szary człowiek. Bynajmniej nie chodzi tutaj o mordercę, ale każdego z użytkowników internetu, który logował się na witrynę, by zobaczyć kolejną egzekucję, a przy tym, de facto, był współodpowiedzialny za śmierć.

Jeśli ktoś jeszcze nie wie, dlaczego Amerykanie nie powinni kręcić już raz dobrze nakręconych przez Japończyków horrorów, niech wybierze się na "Nieodebrane połączenie" (2008). Po seansie będzie wiedział (aż za dobrze) dlaczego.

Film Claude'a Berriego, nakręcony na podstawie bestsellerowej powieści Anny Gavaldy, to trzymająca się z dala od banału (a jednocześnie bardzo przyjemna w odbiorze) afirmacja przyjaźni.

Recenzja najnowszej płyty Nicka Cavea 'Dig, Lazarus, Dig' oraz kilka bardzo interesujących informacji o Nicku.

Faktycznie zaczyna się wbiciem w fotel - widzimy biegnący tłum ludzi, starających się zająć jak najlepsze miejsce, by zaraz potem usłyszeć pierwsze riffy “Vertigo”- jednego z najostrzejszych i dobrze sprawdzających się na koncertach utworów U2.

W dziesięć lat po szumnej premierze "Elżbiety" osławiony dzięki niej Kapur powrócił do tematu. Z różnymi efektami, czego najlepszym dowodem są opinie krytyków i widzów, począwszy od zachwytu, aż po skrajną krytykę.

Bo jest to widowisko wspaniałe, zapierające dech i wciskające w fotel. I nie tylko realizacyjna maestria jest tutaj decydująca, a sam zespół, jego muzyka i - przede wszystkim - podejście do uprawianej sztuki. "Albo dajesz czadu, albo spieprzaj, dziadu, nie ma innej możliwości" - jak mawiał Miles Davis.

Wytknąć błędy temu filmowi i nie połamać sobie na tym pióra będzie nie lada sztuką. Wyznaczana długimi travellingami, przepełnionymi światłem i misternie ujętym detalem nabożność, z jaką „Wygnanie” nakazuje do siebie podchodzić wydaje się być nie do osiągnięcia nawet dla miłośników Tarkowskiego i mnichów buddyjskich z satori na koncie.

Czarna tkanina rozpięta na prymitywnym omasztowaniu frywolnie wybrzusza się na wietrze. Islamski czador został zaadaptowany do roli żagla. Niecałą godzinę później wody Morza Kaspijskiego unoszą powiązane sznurami tratwy. Gdzieś w oddali rozbrzmiewają jeszcze echa chłopięcych zabaw. Leciwa kobieta wdrapuje się na pokład. Żegnana przez dwie uczestnic

Ostatni dwadzieścia minut z życia prezydenta widzimy bowiem z kilku różnych punktów widzenia. Zaczynamy od spojrzenia dziennikarki telewizyjnej (Sigourney Weaver) nadzorującej transmisję ze szczytu. W tej relacji dostajemy obraz ogólny, niejako ramę dla dalszych wydarzeń.

Cztery nominacje do Oscara, w tym statuetka za najlepszy scenariusz dla Diablo Cody, szereg prestiżowych wyróżnień i amerykański box office w garści - takie sukcesy ma na koncie niezależna komedia "Juno". Opowieść o przebojowej nastolatce, która zachodzi w ciążę, podbiła serca widzów i krytyków za oceanem. Jak pójdzie jej w Polsce?

Świetna recenzja filmu, który wejdzie do naszych kin podobno w maju. Film 1612, to historia Rosji i walk z polskim wojskiem na zakończenie Dimitriad. Film został zrealizowany na zamówienie, można rzec samego Putina. Grają polscy aktorzy, m.in Żebrowski, no i polska husaria... wreszcie wspaniała, nie to co w Ogniem i Mieczem

Starcraft, to gra, która pomimo 10 lat na karku wciąż w komputerowym świecie jest wyznacznikiem tego, jak powinien być skonstruowany idealny RTS. Jak więc można się domyślić, wieść o planszowej adaptacji, tworzonej przez FFG, rozbudziła nadzieje graczy. W zasadzie gra Starcraft: the Board Game była od początku skazana na sukces.