Można zaryzykować twierdzenie, że integracja europejska jest racją bytu Belgii. To państwo jest zbyt małe, by istnieć samodzielnie; podzielone na skłócone wspólnoty językowe nie posiada etnicznego fundamentu państwowości; nie ma wielowiekowych tradycji cementujących społeczeństwo na wzór choćby Szwajcarii. Nic więc dziwnego, że właśnie Belgia stała się kolebką najbardziej radykalnego ruchu paneuropejskiego.

Lewica reprezentuje czystą, radykalną demagogię i już dawno utraciła łączność ze zwykłymi ludźmi, z tym, co nazywano klasą robotniczą.

Jeżeli chcemy okiem chłodnego realizmu ocenić polski imperializm, który jest celem prawicowej części naszej elity politycznej, powinniśmy poznać przeciwstawny mu wektor, jego lustrzane odbicie – imperializm rosyjski, który reprezentuje Dugin.

Houellebecq wie, że prawdziwym problemem nie jest zagrożenie muzułmańskie, ale nasza własna dekadencja. Nietzsche już dawno zauważył, że zachodnia cywilizacja zmierza w kierunku "ostatniego człowieka" - apatycznego stworzenia pozbawionego pasji i zaangażowania. Niezdolny do marzeń, zmęczony życiem, nie podejmuje żadnego ryzyka. Szuka jedynie wygody i bezpieczeństwa, jest wyrazem tolerancji dla siebie samego.

Mija w tym roku 400 lat od śmierci Wawrzyńca Grzymały Goślickiego. Milczą o nim podręczniki szkolne, a nawet niektóre akademickie. Tylko niewielkie grono badaczy dziejów staropolskiej myśli politycznej ma świadomość faktu, że traktat Goślickiego był dosłownie rozchwytywany w nowożytnej Europie. Przetłumaczono go na kilka języków zachodnioeuropejskich. W Anglii doczekał się aż trzech wydań. Stanowił ponoć inspirację szekspirowskiej postaci Poloniusza. Prawdopodobnie znał go Thomas Jefferson, gdy przygotowywał tekst konstytucji Stanów Zjednoczonych.

Wyrażanie poczucia wyższości jest w Polsce formą sprawowania władzy. Pogarda to waluta polskich elit, które na społeczeństwo patrzą z mniejszą lub większą odrazą.