xyz: Jaki ty, k---a, jesteś grubiański, jesteś j-----m ignorantem, a kazałeś jej iść pobiegać, żeby mniej smutno było? Pierwsza podstawowa rzecz i zapisz to sobie - depresja to choroba, a leczenie depresji wymaga czasu, więc tak, może chodzić jeszcze nawet i trzy lata, a wcale nie będzie jakichś super zmian. W takiej sytuacji jak opisałeś trzeba zmienić terapeutę i psychiatrę, jak najszybciej, bo dziewczyna popada w coraz większy marazm i za niedługo zniknie. Tego nie wyleczy ani praca, ani niebieski, ani gówniaki, z tym ostatnim to w ogóle w łeb się p--------j najlepiej. Zaproponuj jej REALNE wsparcie, nie coś typu „idź pobiegaj, wstań, zrób coś”, tylko okaż jej, że ona się liczy dla ciebie, jest ważna, może nie wiesz co ona przechodzi, ale z całego serca jesteś dla niej. Ona tego potrzebuje, żeby wyzdrowieć. Możecie spróbować terapii grupowej dla niej, może jak pozna więcej osób z takim samym problemem jak ona będzie łatwiej jej z tego wyjść i może poczuje się mniej samotna, dostanie więcej wsparcia. Póki co, ty dla niej nie jesteś wsparciem, tylko gwoździem do trumny z takim podejściem.
Druga sprawa jest taka, że w jej stanie nie jest możliwe ani skończenie studiów, ani praca. Żeby mogła pracować to najpierw musi być zdrowa. Jeżeli widzisz, że finansowo jest krucho, to spróbuj wystąpić o rentę dla niej.
I trzecia rzecz - nie ignoruj myśli samobójczych. To, że myśli, ale nie zrobiła tego, to wcale nie znaczy, że ona na 100% nie zrobi sobie krzywdy. Może być tak, że któregoś dnia znajdziesz ją martwą.
Wiem, to trudne jest mieć bliskich chorych na to g---o, sama przez to przechodziłam, ale żeby jej pomóc najpierw musisz zmienić swoje podejście, bo traktowanie jej choroby jak wymysłu nikomu nie pomoże. Dużo zdrowia dla niej i wytrwałości dla ciebie.

Zaakceptował:Pokaż całość