Wychodzę sobie z biura do sklepu po bułki (mam pełne 10 metrów do przejścia) i słyszę głośne uderzenie. A to jakiś gość cofając uderzył w nową Hondę stojącą na parkingu. Podchodzę i gadam ze sprawcą. Sprawca wsiada do samochodu i wykręca na parkingu tak jakby chciał sobie zaparkować gdzieś z boku, jak tylko odwróciłem głowę to dał gaz do dechy i zwiał.
Oczywiście zapamiętałem numery, samochód, a nawet zdążyłem zrobić zdjęcie. WłaścicielPokaż całość

Decyzję o odbudowie Zamku Królewskiego i widocznego obok Pałacu pod Blachą (rezydencji m.in. księcia Józefa Poniatowskiego), podjął na początku 1971r I sekretarz PZPR - Edward Gierek.
Mozolne dzieło odbudowy zniszczonego wojną państwa polskiego, w tym jego stolicy trwało od 1945r. Dokonało się ogromnym wysiłkiem całego narodu, bez zasilenia reparacjami wojennymi, środkami z planu Marshalla. Odbudowa Polski ruszyła już w 1945r. jeszcze przed przed powstaniem PRL (1952).
Innej drogi zresztą nie było. Ponieważ obecni młodzi ludzie niestety w znacznej części nie mają wiedzy, brakuje im też wyobraźni (za mało czytają), pragnę zwrócić uwagę, że rok lata 70 - te ubiegłego wieku, były "ostatnim dzwonkiem" odbudowy m.in. Zamku, gdyż odchodziło pokolenie przedwojennych rzemieślników, którzy posiadali wiedzę i umiejętności odtworzenia m.in. detalu architektonicznego. Odchodziło tez przedwojenne pokolenie kadr inżynieryjno - technicznych, naukowych (np. wspaniały człowiek, prof. Zachwatowicz zm. 1983r.), które swoim autorytetem, wiedzą zasiliło, wsparło, zaprojektowało i nadzorowało dzieło odbudowy. Jesteśmy winni wielki szacunek i uznanie pokoleniom Polaków okresu powojennego, którzy w znoju, trudzie, niedostatku, wielkim wysiłkiem odbudowali Polskę, w tym jej stolicę. To im zawdzięczamy to co jest, to oni w okresie tego - z niewiedzy "potępianego w czambuł" PRL, dokonali dzieła nieznanego w skali światowej.
Kartagina nie podniosła się, Warszawa - tak. Wspaniałym mądrym profesorom tamtych lat, którzy m.in. wykształcili kolejne pokolenia wspaniałych inżynierów, historyków sztuki, wybitnych architektów, konserwatorów zabytków, pracowitym i wytrwałym rzemieślnikom, mistrzom, czeladnikom zawodów których już nie ma, robotnikom, którzy w pocie czoła cegła za cegłą... - ku ich pamieci to napisałem. To ich dzieła podziwia cały świat. Panie Profesorze Zachwatowicz to Pan i Pana wybitni koledzy profesorowie, włożyliście w to serce, kawał życia i zapaliliście w sercach tamtych pokoleń ogień, który nie zniszczył, lecz odbudował Polskę!

#historiajednejfotografii #historia #warszawa #gruparatowaniapoziomuPokaż całość

Moi Drodzy!

Mogę się pochwalić niemałym sukcesem. Znalazłem się w trójce finalistów w konkursie na Najlepszego Popularyzatora Nauki 2015. Nie dość, że jest to najbardziej prestiżowy, organizowany przez Ministerstwo konkurs w tej branży, to jeszcze jestem nominowany w najważniejszej kategorii - Naukowcy Indywidualni.
http://tinyurl.com/ndrxhpg

To taki odpowiednik Oscara dla Najlepszego Aktora... Na dodatek jestem pierwszą osobą, która to osiągnęła poprzez działalność internetową. I jedną z bardzo, bardzo niewielu, którym udało się dostać do finału przed doktoratem.Pokaż całość

Urna Twoja mać!
#wybory #korwin #polityka

"Studenci przyjechali, wprowadzili się do mieszkań, właściciele domostw już przeliczają swoje małe fortuny.
To teraz warto pochylić nad najczęściej wymienianymi bolączkami na linii najemca-właściciel.

1. Właściciel oznajmia, że sobie wpadnie do mieszkania tak ze dwa razy w miesiącu.
Guzik sobie może oznajmiać. W momencie najmu mieszkania właściciel nie może wchodzić do niego bez zgody najemcy. Pomija się tu oczywiście sytuacje typu pożar, brak opłat ze strony najemcy albo robienie z mieszkania meliny.

2.Pokaż całość

Wnętrze modułu Cupola na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej
Autor zdjęcia: Załoga 42 ekspedycji na ISS

To zdjęcie wnętrza modułu Cupola (pol. Kopuła) zostało zrobione 4 stycznia 2015 roku. Budowa modułu w kształcie wykuszu pozwala 42 załodze stacji na oglądanie tego co się dzieje dookoła stacji. Moduł ten jest również jednym z dwóch miejsc z którego astronauci mogą sterować wielkim ramieniem widocznym na zdjęciu w prawej części prawego okna. To ramię nosi nazwę Canadarm2 i było używane do budowy stacji, a aktualnie używa się go do przechwytywania nadlatujących w stronę stacji ładunków i jako asysta dla astronautów podczas spacerów kosmicznych.

Moduł Cupola zamontowany jest w najniższym punkcie stacji i zawsze pozwala na podziwienie pełnego panoramicznego widoku ZiemiPokaż całość

Nie wierzę. Po prostu nie wierzę. Ultragłębokie Pole Hubble'a zawsze w gorących, a teraz jak NASA udostępnia najbardziej szczegółowe zdjęcie innej galaktyki w historii to na wypoku przechodzi to praktycznie bez echa?!? Na wykopalisku niecałe 50 wykopów, a na mirko 15 plusów?!? WTF?!? Od wczoraj nie mogę się nadziwić tym zdjęciem i skleiłem małe porównanie jak to by wyglądało, gdyby Andromeda była jedną z galaktyk widocznych w Ultragłębokim Polu Hubble'a. Każdy takiPokaż całość

Ostatni dzień w roku to dobra okazja, by pomówić odrobinę o odległych światach, na których mogło (lub może) rozwinąć się życie. Postępy astronomii w ostatnich latach przyniosły kilka naprawdę interesujących pod tym względem odkryć.

Na potrzeby analizy prawdopodobieństwa powstania życia (znanego w naszym rozumieniu) naukowcy opracowali indeks ESI. Wyznacza on skalę podobieństwa danej planety do Ziemi, analizując jej promień, gęstość, prędkość ucieczki i temperaturę powierzchni. Wartość 0 oznacza w nim planetę kompletnie różną od naszej, 1 z kolei - jej siostrę bliźniaczkę. Indeks Marsa wynosi 0,64. Merkurego z kolei, co ciekawe, niewiele mniej - 0,59.

Nie są to, jak widać, wartości rekordowe. Dość powiedzieć, że w gronie planet pozasłonecznych z łatwością można znaleźć przynajmniej kilkanaście o indeksie znacznie wyższym. Jedną z nich jest Gliese 667Cc, której skala podobieństwa do Ziemi to 0,84. To czterokrotnie masywniejsze od naszej planety ciało orbituje wokół czerwonego karła, który jest jednym ze składników układu potrójnego gwiazd. Planeta krąży niezwykle blisko składnika C, bowiem w odległości niewiele przekraczającej 0,1 jednostki astronomicznej. 667C świeci jednak na tyle słabo, że właśnie w takiej odległości od niej znajduje się jej ekosfera.

PrzypuszczaPokaż całość

Ludzkość kwestia samotności w kosmosie nurtuje już od dawna. Przez wieki jednak, poza domysłami i nie podpartymi jakimikolwiek badaniami teoriami nasi przodkowie nie byli w stanie zrobić w tej kwestii kroku naprzód. Dopiero rozwój techniki pozwolił na prowadzenie nasłuchu, jak również wysyłanie swoich wiadomości. Jedną z nich była Wiadomość z Arecibo, która w przestrzeń wyruszyła w 1974 roku.

Autorem wiadomości był Frank Drake, amerykański astrofizyk, zajmujący się żywo tematyką pozaziemskiego życia. Jest on autorem słynnego, nazwanego od jego nazwiska równania, które jest ilustracją prawdopodobieństwa istnienia we wszechświecie innych, poza człowiekiem, istot rozumnych. Na pomysł, żeby w przestrzeń wysłać za pomocą największego na świecie radioteleskopu składającą się z 1679 bitów wiadomość, na którą mogli natrafić potencjalni kosmici wpadli z kolei inni znani teoretycy pozaziemskiego życia, w tym Carl Sagan.

Dlaczego akurat 1679 bitów? Jest to iloczyn dwóch liczb pierwszych: 73 i 23, co stanowi odpowiednio "wysokość" i "szerokość" nadanej wiadomości. Hipotetyczna cywilizacja, która napotkałaby sygnał i odgadła, jak go rozkodować, otrzymałaby wiadomość, którą możecie zobaczyć poniżej. Co oznaczają poszczególne jej części? Znaczenia kilku łatwo się domyślić, kilka innych wymaga jednak szczególnego doprecyzowania.

NaPokaż całość

Start Falcona 9 w tym roku odwołany :( Pojawiły się jakieś anomalie w czasie testu statycznego. To niestety pokazuje, że daleko nam do regularności w lotach kosmicznych. Na pocieszenie napiszę wam później trochę o Polskiej Agencji Kosmicznej ;)

#spacex #mirkokosmos

Ostatnio wędrujemy coraz dalej od naszej Dziennej Gwiazdy. W swoich wpisach już wielokrotnie przytaczałem najbliższego jej sąsiada - Proximę Centauri, nie wyjaśniając właściwie, czym ona tak naprawdę jest. Dlatego najwyższa pora nadrobić zaległości.

Gołym okiem, przy niebie o dobrej widoczności człowiek dostrzec może około sześciu tysięcy gwiazd. Co jednak ciekawe, spośród dziesięciu najbliższych nam układów gwiezdnych i 16 znajdujących się w nich obiektów zobaczyć możemy tylko trzy. Pozostałe to albo brązowe lub białe karły, albo bardzo rozpowszechnione we wszechświecie czerwone karły. Jednym z nich jest aktualnie najbliższa ziemi Proxima. Jej istnienie odkryto stosunkowo późno, bowiem dopiero w 1915 roku. Przypuszczalnie (niemal z 99% procentową pewnością) jest ona częścią układu potrójnego z gwiazdami Alfa Centauri A i B, nie zostało to jednak ostatecznie potwierdzone.

Obserwowana z Ziemi jasność Proximy to zaledwie 12 magnitudo. Dla porównania, najsłabsze gwiazdy, jakie może dostrzec człowiek mają jasność około 6 magnitudo, czyli nieporównywalnie większą. Nic jednak dziwnego - najbliższa nam gwiazda jest tylko odrobinę większa od Jowisza, choć jednocześnie nieporównywalnie cięższa od niego (około 130 razy). Świeci w dodatku niezwykle słabo - w świetle widzialnym jej jasność to tylko 0,005% jasności naszego Słońca. Znacznie aktywniejsza jest pod względem emisji fal podczerwonych.

CoPokaż całość

Barka SpaceX właśnie wyruszyła na miejsce w którym ma wylądować Falcon 9.1R, więc start 19.12 wydaje się bardzo prawdopodobny.

To może być jedno z najbardziej ekscytujących wydarzeń w branży kosmicznej ostatnich lat. Przypomnę:

1) Rakieta z zaopatrzeniem dla ISS wystartuje w USA;

2)Pokaż całość

Pluton od momentu odkrycia w 1930 roku przez Clyde'a Tombaugha nieustannie fascynuje naukowców. Mimo, iż nie różni się zbytnio od innych obiektów Pasa Kuipera, rozpala wyobraźnię i staje się punktem odniesienia w badaniu rubieży Układu Słonecznego. Jednym z tego dowodów jest wysłana w 2006 roku sonda New Horizons, dedykowana właśnie tej planecie karłowatej o numerze katalogowym 134340.

W przeciwieństwie do innych sond, badających zewnętrzny Układ Słoneczny, New Horizons nie był dedykowany żadnemu z gazowych gigantów. W swojej podróży ku Plutonowi przeleciał jedynie w pobliżu Jowisza, wykorzystując siłę jego grawitacji do zwiększenia swojej prędkości i skrócenia czasu lotu. Do systemu planety karłowatej dotrze w lipcu przyszłego roku, zatem stosunkowo niedługo.

New Horizons nie wejdzie jednak na orbitę Plutona. Rozpędzona sonda 14 lipca 2015 roku minie zarówno jego, jak i Charona w odległości odpowiednio 11 i 26 tysięcy kilometrów. Następnie pogna w przestrzeń, przez co najmniej cztery kolejne lata badając Pas Kuipera. Możliwe jednak, że będzie to robić znacznie dłużej. Szacuje się, że wydajność generatora na pokładzie sondy będzie spadać o około 5% co 4 lata. Ogromny dystans, dzielący Ziemię od Plutona sprawia, że transmisja danych z sondy odbywać się będzie bardzo powoli. Kiedy New Horizons mijał Jowisza, przesyłał informacje z szybkością 38 kilobitów na sekundę. Badając planetę karłowatą, będzie to robić 38 razy wolniej.

CoPokaż całość

Przed południem starałem się krótko opowiedzieć o misjach sond Voyager, dotyczących dwóch bliższych nam gazowych olbrzymów: Jowisza i Saturna. Po odwiedzeniu ich systemów szybsza z nich, oznaczona numerem 1, 16 listopada 1980 roku została skierowana na trajektorię ucieczkową i powoli wędruje w kierunku czerwonego karła Gliese 445, którego minie za około 40 tysięcy lat.

Wystrzelona jako pierwsza, lecz poruszająca się nieco wolniej sonda Voyager 2 po zbadaniu Jowisza i Saturna kontynuowała swoją podróż. 25 września 1981 roku odwróciła obiektywy swoich kamer od planety i ruszyła ku kolejnej - Uranowi. Mało kto wie jednak, że niewiele zabrakło, by Voyager 2 już na tym etapie zakończył swoją podróż. Chwilowej awarii uległ komputer pokładowy sondy, który nie reagował na polecenia przez trzy dni. Szczęśliwie, tę usterkę udało się jednak opanować, dzięki czemu ludzie już po nieco ponad czterech latach od tamtej chwili cieszyć mogli oczy obrazami siódmej planety naszego Układu.

Jednym z najciekawszych obiektów, jakie napotkała w systemie Urana sonda Voyager, była Miranda - jeden z satelitów. Krążący bardzo blisko swojej macierzystej planety (zaledwie 129 tysięcy kilometrów od jej środka, czyli trzykrotnie bliżej niż ziemski Księżyc), niewielkich rozmiarów obiekt wygląda, jakby w dalekiej przyszłości dosłownie rozpadł się na części i ponownie połączył. Mając na uwadze jego niewielką średnicę (471 kilometrów) oraz nietypową orbitę, jest to całkiem prawodpodobne.

PoPokaż całość

Misje Pioneera 10 i 11 były iście pionierskimi w kwestii badania planet zewnętrznych Układu Słonecznego. Jednak już w momencie ich wysyłania zaawansowane były prace nad kolejnymi sondami, które miały przesunąć znany nam horyzont odrobinę dalej. Mowa o kolejnej parze bliźniaczek – sondach Voyager.

Pierwotnie obie sondy miały się skoncentrować na badaniach dwóch bliższych nam gazowych olbrzymów: Jowisza i Saturna. Do rozpędzania się wykorzystywały asystę grawitacyjną planet, co pozwalało w znaczący sposób zaoszczędzić energię, jednocześnie nadając sondom większą prędkość. Ich misje zakończyły się pełnym sukcesem. Voyager 1, szybsza z sond, choć wystrzelona miesiąc później, jako pierwsza dotarła do systemu Jowisza. Przeprowadziła badania jego księżyców i magnetosfery a także odkryła system pierścieni, potwierdzając istniejące na ten temat hipotezy. Voyager 2 dodatkowo przyjrzał się bliżej Europie, najmniejszemu spośród księżyców galileuszowych Jowisza. Na podstawie obserwacji jego powierzchni wysnuto przypuszczenie, że we wnętrzu satelity znaleźć można oceany ciekłej wody.

Po przelocie obok Jowisza, obie sondy udały się w stronę Saturna. Także i tutaj dokonały kilku interesujących odkryć, między innymi zbadały dokładnie atmosferę Tytana, największego księżyca tej planety, przekazały dokładne fotografie struktury pierścieni i odkryły kilka nowych satelitów planety. Voyager 1 na tym zakończył swój planetarny etap misji, kierując się dzięki grawitacji planety na trajektorię ucieczkową z Układu Słonecznego. Voyager 2, dzięki decyzji naukowców, chcących wykorzystać korzystną konfigurację planet, udał się w dalszą podróż ku systemowi Urana. Ale to już temat na osobną opowieść…

VoyagerPokaż całość

Wczoraj postanowiłem wziąć pod lupę Europę, najmniejszy spośród głównych satelitów Jowisza. Podczas gdy ona, Ganimedes i Kallisto są do siebie stosunkowo podobne, czwarty spośród księżyców galileuszowych, Io, różni się od reszty w sposób znaczący.

Rzut oka na Io pozwala stwierdzić jej niezwykły wygląd. Kolorowa, jaskrawa i geologicznie bardzo młoda powierzchnia to efekt bardzo silnej aktywności wulkanicznej satelity. Odpowiedzialny jest za nią dobrze już znany efekt grzania pływowego, który w swoich wpisach poruszałem już niejednokrotnie. W przypadku Io osiąga on już jednak wartości ekstremalne. Rezonans orbitalny z Europą i Ganimedesem oraz bardzo mała odległość od Jowisza (zaledwie 421 tysięcy kilometrów od środka planety i tylko 350 tysięcy od górnej warstwy chmur) – dla porównania ziemski Księżyc okrąża naszą planetę w odległości 384 tysięcy) powodują, że ten spory, bowiem liczący sobie 3642 kilometry średnicy glob poddawany jest ogromnym naprężeniom.

Io w trakcie swojego obiegu wokół Jowisza może się odkształcać nawet o 100 metrów. Krąży już stosunkowo blisko granicy Roche’a, czyli sfery, wewnątrz której satelity są niszczone przez siły pływowe planety.

CoPokaż całość

Miało być o Pasie Planetoid między Marsem a Jowiszem, ale wyszło, że wpis będzie o punktach libracyjnych, zwanych też punktami Lagrange'a.

Jest to bardziej fizyka niż czysta astronomia i ciekawostki, ale pozwala nam to na wyjaśnienie kilku zjawisk, takich jak np. Trojańczycy goniący Greków. Czym więc jest ten punkt Lagrange'a (wolę tę nazwę niż punkt libracyjny)?

Wyobraź sobie satelitę geostacjonarnego. Zapewne wiesz co to jest. Satelita, który znajduje się stale nad jednym punktem na naszej planecie. Satelity GSM, telewizyjne i wiele innych korzystają właśnie z dobrodziejstw tej orbity. To teraz wyobraź sobie satelitę badawczego. Nasz mały kolega został wysłany z ważną misją obserwacji Słońca, a imię mu nadali SOHO. Został on wysłany na orbitę okołosłoneczną (czyli już nie okrąża Ziemi, a naszą gwiazdę). Ale chwila, chwila... Skoro okrąża Słońce to w jaki sposób nie jest nigdy przez nie zakrywany? Przecież znajduje się na innej orbicie, a jak mówi nam trzecie prawo Keplera (trochę matematyki teraz): T1^2/a1^3=T2^2/a2^3, czyli, ułamek złożony z czasu obiegu ciała wokół Słońca (T) i jego średniej odległość od Słońca (a) [oczywiście w odpowiednich potęgach], dla dwóch różnych ciał jest zawsze taki sam. Więc, jeśli ciało posiada inną orbitę, to musi też poruszać się po niej z inną prędkością. Oznaczałoby to, że albo Ziemia będzie szybsza od satelity, albo satelita od Ziemi. Niezależnie od wyniku, będzie musiał nastąpić moment, kiedy Słońce stanie między naszym dzielnym kolegą, a centrum dowodzenia u nas (obraz literowy: SOHO-------SŁOŃCE---------ZIEMIA -> jak widać Słońce zasłania nam widoczność). A nie możemy sobie na toPokaż całość

Poznaliśmy już w zarysie charakterystykę Jowisza, więc teraz przyszedł czas na zapoznanie się z jego czterema największymi satelitami. Na pierwszy ogień postanowiłem rzucić tę, która rokuje największe nadzieje w związku z poszukiwaniem życia poza Ziemią.

Europa, bo o niej mowa to najmniejszy z czterech galileuszowych satelitów Jowisza. Krąży pomiędzy orbitami położonego bliżej macierzystej planety Io i nieco bardziej oddalonego Ganimedesa. Pełen obieg wokół Jowisza zajmuje temu jasno zabarwionemu globowi nieco ponad trzy i pół ziemskiego dnia. Jest ściśle powiązany z orbitowaniem dwóch wymienionych wcześniej towarzyszy. Na jeden obieg Europy przypadają dwa obiegi Io i dokładnie połowa obiegu Ganimedesa. Na powierzchnii omawianego dziś satelity próżno szukać wyraźnych śladów kraterów uderzeniowych - jest bowiem stosunkowo młoda i podlega nieustannym przemianom na skutek ruchów w pokrywającej go, lodowej skorupie. Podobnie jak na opisywanym przeze mnie jakiś czas temu Enceladusie, występują na Europie gejzery, uwalniające obłoki pary wodnej.

Woda to z resztą słowo nieodłącznie kojarzące się z Europą. Badająca układ Jowisza sonda Galileo potwierdziła bowiem, że niemal na pewno lodowa skorupa księżyca skrywa pod sobą ocean ciekłej wody. Taki stan skupienia utrzymuje ona dzięki potężnej grawitacji Jowisza, który oddziałuje na satelitę, powodując rozgrzewanie się jego wnętrza. Zagadką pozostaje wciąż, jak głęboko pod powierzchnią kryje się ten ocean. Szacunki mówią o głębokości około 10-20 kilometrów (on sam może mieć nawet 90 kilometrów głębokości).

EuropęPokaż całość

Wasze zastanowienie po moim ostatnim wpisie wzbudziła kwestia natury gazowych olbrzymów. Spieszę zatem z wyjaśnieniami.

To, że Jowisz, Saturn, Uran i Neptun składają się w głównej mierze z wodoru i helu nie oznacza, że te pierwiastki występują tam w takiej formie, jaką znamy na Ziemi. Jako gaz można je napotkać tylko blisko górnej granicy chmur, gdzie nie oddziałuje na nie wysokie ciśnienie (przykładowo - na Jowiszu do około 1000 kilometrów). Wraz z głębokością przechodzą w formę płynną, by z czasem przejść do formy zestalonej, która szczelnie otula jądro. Przypuszczenie, że jest ono zbudowane z pierwiastków cięższych wiąże się z hipotezą powstawania planet, która zakłada, że początkowo powstać musiały planetozymale (zarodki planet) na tyle masywne, by przyciągać duże ilości gazu.

Jak podkreśliłem wcześniej, wnętrze planet gazowych nie ma wyraźnego podziału na warstwy. Gazy przechodzą z jednej formy w drugą stopniowo, nierzadko wędrując wewnątrz globu. Z tego też powodu w chmurach olbrzymów występują chociażby wyładowania atmosferyczne i bardzo silne wiatry. Dość charakterystyczne dla planet gazowych są poziome pasy chmur, naprzemiennie rotujące w przeciwnych kierunkach. Przypuszcza się, że to właśnie one są odpowiedzialne za powstawanie tworów pokroju sześciokątnej burzy na północnym biegunie Saturna. Dodam jeszcze tylko, że przez górną warstwę chmur przedarła się kometa Shoemaker-Levy 9, która w 1994 roku "wpadła" w głąb Jowisza.

WróćmyPokaż całość

Tak jak obiecałem, mój kolejny wpis poświęcony będzie ogólnej charakterystyce gazowych olbrzymów. Wczorajsza notka na temat Saturna spotkała się z dużym zainteresowaniem, ale i sporą liczbą pytań na które, mam nadzieję, uda mi się teraz przynajmniej częściowo udzielić odpowiedzi.

Najogólniejszy podział zakłada istnienie w naszym Układzie Słonecznym dwóch typów planet: skalistych (Merkury, Wenus, Ziemia, Mars) oraz gazowych (Jowisz, Saturn, Uran, Neptun). Różnią się one między sobą diametralnie. Te pierwsze są stosunkowo niewielkie, mają dużą gęstość i długi okres obrotu wokół własnej osi. Gazowe giganty z kolei imponują rozmiarami (największy z nich, Jowisz, jest tylko dziesięciokrotnie mniejszy niż Słońce), mają bardzo małą średnią gęstość (Saturn nawet mniejszą niż gęstość wody, pozostałe planety gazowe nieznacznie ją przekraczającą). W dodatku bardzo szybko obracają się wokół własnej osi.

Największe planety Układu Słonecznego swoją nazwę zawdzięczają budowie. Ich głównymi składnikami są głównie wodór i hel z domieszkami innych pierwiastków. Nie posiadają, tak jak ciała skaliste, stałej powierzchni. Pod okrywającą je warstwą chmur kryje się gaz, gęstniejący wraz z głębokością a czasem przechodzący nawet w formę metaliczną. Otula ona niewielkie, skaliste jądro.

CechąPokaż całość