Póki co nadal kontynuuje moją przygodą ze współczesną polityką i stosunkami międzynarodowymi i teraz przyszła kolej na książkę Joshuy Kurlantzicka „Demokracja liberalna w odwrocie. Rewolta klasy średniej i powszechny upadek władzy przedstawicielskiej” („Democracy in Retreat: The Revolt of the Middle Class and the Worldwide Decline of Representative Government” ) z 2013 r. wydaną u nas w 2022 r. przez Wydawnictwo Nowej Konfederacji.

Joshua Kurlantzick jest amerykańskim dziennikarzem, specjalistą od spraw Azji Południowo-Wschodniej w amerykańskich think-tankach Council on Foreign Relations oraz Carnegie Endowment for International Peace. W swojej książce opisuje on trudności związane z implementacją systemu liberalnej demokracji w krajach rozwijających się – głównie Azji oraz Afryki ze szczególnym uwzględnieniem Tajlandii, Malawi oraz Indonezji. Wskazuje ona na rozliczne problemy związane z odejściem od autokratycznego modelu rządów i transformacją ustrojową w krajach nie mających silnych instytucji obywatelskich jak na Zachodzie. Demokracja jako taka jawiła się tam do niedawna jako gotowa recepta na sukces gospodarczy, w końcu demokratyczny Zachód jest bogaty więc po zaprowadzenie takiego ustroju jest warunkiem koniecznym dla rozwoju.

W trudnej sytuacji gospodarczej początkowy zachwyt często szybko przeradzał się w rozczarowanie gdy demokratyczny ustrój nie przyczyniał się do szybkiego rozwoju. Ponadto demokracja często służyła za pusty slogan używany przez opozycję celem obalenia dotychczasowych systemów i zasadniczo przejęcia przez nową władzę metod stosowanych przez poprzednią.Pokaż całość

„Wojna starego człowieka” („Old Man's War”) Johna Scalziego (ur. 1969) pierwotnie opublikowana w 2005 r. to specyficzny hołd oddany pisarstwu Roberta A. Heinleina (w szczególności jego „Żołnierzom kosmosu”) oraz „Wiecznej wojnie” Joe Haldemana.

Głównym bohaterem powieści jest liczący siedemdziesiąt pięć lat John Perry – który po śmierci żony postanawia zaciągnąć się do wojska. Dziadek w wojsku? Cóż w przyszłości wszystko jest możliwe, zwłaszcza gdy poza względnie spokojną Ziemią wysiłki kolonizacyjne ludzkości spotykają się z chłodnym przyjęciem przedstawicieli innych gatunków.
Dzięki zawansowanej technologii Sił Obronnych Kolonii pochodzący z zaawansowanych ziemskich krajów rekruci są wyposażani na czas dziesięcioletniego kontraktu w zmodyfikowane genetycznie ciała, wspomagane przez wbudowany w ciało komputer. Po dziesięciu latach służby po transferze osobowości w nowe sklonowane młode ciała mogą osiąść w pozaziemskiej kolonii i rozpocząć życie na nowo. To znaczy Ci, którzy przeżyją…

Pomysł dosyć ciekawy, wykonanie hmm… Przyznam osobiście, że o ile doceniam pisarską sprawność Scalziego, to już całość jest jakaś taka mdła. Nie zrozumcie mnie źle, książka jest pełna akcji i ciekawych pomysłów (sam koncept planety morderczych półinteligentnych płazińców zasługuje na swoją powieść), niemniej sprawia przy tym wrażenie bladego cienia pisarstwa Heinleina. Wydaje mi się, że ten ostatni miał odwagę do żonglowania i zabawy z różnorakimi ideologiami w swoim pisarstwie, która obok powieści skrajnie militarystycznych jak „Żołnierzy kosmosu” potrafił napisać hippisowskiego „Obcego w obcym kraju”. Scalzi zaś piszę tak by w sumie nikogo nie urazić, brak mu jakiegoś takiego pazura, autentyczności w tym co pisze. Zarówno Heinlein jak i Haldeman bądź co bądź mieli wojskowe doświadczenie, Scalzi to zaś zawodowy pisarz. Przyznam jednak, że mój odbiór książki może być nieco skrzywiony, bo sama powieść jest początkiem kilkutomowej serii, z której pozostałymi częściami nie miałem się jeszcze okazji zapoznać. Mimo wszystko nie oceniam tej książki jako złej, może to nie jest 9 na 10, ale z pewności solidne 6 na 10 to sprawiedliwa ocena. Idealna niezobowiązująca lekturę na lato, a przy tym powód by następnym razemPokaż całość

Testowe zdjęcia do "Planety małp" z 1968 r.

#film #planetoftheapes #planetamalp #ciekawostki #kino

August Derleth (1909-1971) to osoba wielce zasłużona dla literatury grozy, w praktyce odpowiedzialna za utrzymanie pamięci o twórczości Lovecrafta, po jego śmierci w 1937 r. Zasłużona a przy tym nieco kontrowersyjna z uwagi na to w jaki sposób starała się uzupełnić narracyjne luki wynikające z prozy HPL-a – porządkując i modelując tzw. mitologię Cthullu. Derleth korzystając z notatek Lovecrafta stworzył wiele opowieści na czele z „Czyhającym w progu” („The Lurker at the Threshold”) niemniej starał się tworzyć również samodzielne historie nawiązujące bądź umieszczone w uniwersum HPL-a.

Całkiem niedawno, w 2022 r, Wydawnictwo IX wydało zbiór opowiadań Dereletha pt. „Tropem Cthullu” („The Trial of Cthullu”) wydany pierwotnie w 1962 r. To już drugi po „Masce Cthullu” z 2020 r. autorski zbiór opowiadań autora z Wisconsin wydany po polsku. O ile jednak ten pierwszy zbiór zawierał opowiadania powiązane ze sobą li tylko umiejscowieniem w lovercraftowskim uniwersum, tak „Tropem…” można traktować jako quasi powieść z wyraźna linią narracyjną, na która składa się pięć opowiadań o tytułach: „Dom przy Curwen Street. Rękopis Andrew Phelana”, „Niebiański obserwator. Zeznanie Abla Keane’a”, „Wąwóz poza Salapunco. Testament Claiborne’a Boyda”, „Strażnik Klucza. Relacja Naylanda Columa”, „Czarna Wyspa. Opowieść Horvatha Blayne’a”. Jakkolwiek ukazywały się one oddzielnie się na łamach magazynu „Weird Tales” na przestrzeni lat 1944-1952, tak stanowią w istocie dosyć spójną narracyjnie całość.

Profesor Uniwersytety w Miskatonic Laban Shrewsbury stara się za wszelką cenę powstrzymać powrót Wielkich Przedwiecznych, w tym celu nieco po erpiegowemu gromadzi drużynę śmiałków, którzy nie zawahają się stawić czoła niewyobrażalnemu. Akcja opowieści zabiera czytelnika z ponurego Massachusetts, przez Andy i piaski Półwyspu Arabskiego na tajemniczą wyspę na Pacyfiku. Brzmi zachęcająco? No cóż należy w tym miejscu ostudzić nieco zamiary tych spodziewających się Indiany Jonesa kontra Cthullu – bohaterowie wykreowani przez Derletha to bowiem postacie klasycznie lovecraftowskie. Aktywne acz nieco neurotyczne, których działania to zasadniczo zbieranie informacji po kolejnych odludnych i tajemniczych lokacjach. Przyznam szczerze, że z pomysłu dałoby się pewnie więcej wyciągnąć dając w utworach nieco więcej elementów przygodowych, niemniej prawda jest też taka, że Derleth starał się w nich jak najbardziej naśladować styl Lovecrafta i takie coś byłoby niecoPokaż całość

Ostatnio sięgnąłem po dwie uzupełniające się książki na „chińskie” tematy, mianowicie: „Czy Chiny już wygrały?” Singapurczyka Kishore Mahbubaniego z 2020 r. (wydaną u nas w tym roku) oraz „Chiński obwarzanek. Od Tajwanu po Tybet, czyli jak Chiny tworzą swoje imperium” Michała Lubiny z 2023 r.

Książka Mahbubaniego jest interesująca z uwagi na przytoczenie widzenia Azjatów (czy tez azjatyckich elit) na kwestię ostatniego wzrostu Chin, umieszczając go jednocześnie w szerszym kontekście międzynarodowym iPokaż całość

Korzystając z urlopu miałem ostatnio okazję przeczytać książkę wykładającego na Harvardzie ukraińskiego historyka Serhieja Plokhego (kurczę nie wiem jak odmieniać te angielskie transkrypcje z cyrylicy) pt. „Rosja-Ukraina. Największe starcie XXI wieku”, która wyszła u nas całkiem niedawno nakładem wydawnictwa Znak. Jeśli ktoś jest zainteresowany ukraińską perspektywą konfliktu, a przy tym nawet w miarę obiektywnym wprowadzeniem do korzeni ukraińsko-rosyjskiego antagonizmu to mogę tę pozycję szczerze polecić. Książka jest napisana w przystępny sposób, pomimo tego, że odwołuje się do zdawałoby się hermetycznego tematu wschodnioeuropejskich nacjonalizmów i ich kształtowania. Plokhy widzi źródło konfliktu nie tylko w kategoriach materialnych związanych z gospodarką, ale również a nawet przede wszystkim w konflikcie kulturowym pomiędzy tożsamością ukraińską a rosyjską. Opisująca tę kwestię część wstępna książki jest według mnie najbardziej poznawcza, chociaż podejrzewam, że w istocie stanowi zaktualizowane streszczenie poprzednich książek Plokhego, wydanych u nas w Polsce tj. „Kwestii rosyjskiej. Jak budowano naród i imperium” oraz „Wrót Europy. Zrozumieć Ukrainę”. Po tej części wstępnej autor opisuje meandry światowej oraz wewnętrznej ukraińskiej polityki w przededniu konfliktu i w jego trakcie, jednocześnie opisując dalej sytuację militarną na froncie doprowadzając swoją narrację do połowy 2023 r. Konkluzje Plokhego są w istocie niezbyt wesołe, nie bije z nich defetyzm, ale autor jasno mówi, że wygrana na pełną skalę tj. powrót do granic z 2014 r. nie jest najprawdopodobniej możliwy, a sam wynik wojny jest ściśle uzależniony od pomocy Zachodu. Może nie są tą zbyt odkrywcze tezy, ale jednak w zalewie bądź hurraoptymistycznym czy też defetystycznych tez dobrze przeczytać coś wyważonego.

Jak dla mnie liczy się również inny aspekt tej książki, a mianowicie to jak tworzy się narrację o obecnej wojnie na użytek zachodniego czytelnika, kształtując tym samym opinię społeczną i jej pryzmat postrzegania konfliktu. Jakkolwiek Plokhy ma dobry warsztat, to przecież nie sposób nie zauważyć, że reprezentuję pewien określony prozachodni i proukraiński punkt widzenia. Nie jest przy tym jednak bezkrytyczny wobec swojego kraju, a jednak udaje mu się zachować pewną dozę optymizmu w obliczu niewątpliwej tragedii jaką doświadcza jego kraj, naród a bezpośrednio członkowie pozostałej na Ukrainie rodziny autora. Według mnie książka jest warta zapoznania, zwłaszcza dla kogoś dopiero co zainteresował się tematem, lub chce też nieco odpocząć od geopolitycznej publicystyki uprawianej, przez niektórych autorów.

Dla co bardziej zainteresowanych: Polski jest tam mało (z imienia i nazwisko pojawiają się jedynie: Lech Wałęsa, Radosław Sikorski oraz Andrzej Duda), o Banderze i nacjonalistach ukraińskich niezbyt wiele itp. Temat Wołynia się nie pojawia, podobnie jak kwestia nieudolnych prób ukraińskiego nacisku dyplomatycznego na Zachód w 2023 r. oraz blokady środków amerykański na wojnę przez Kongres Stanów Zjednoczonych. Po części wynika z faktu, że książka była oddawana do druku w połowie 2023 r. a po części z tego, że autor musiał ciąć niektóre tematy by nie wpadać w zbędnePokaż całość

#stargate

"Scavengers Reign" to animowana seria science fiction produkcji HBO Max z 2023 r. stworzony przez Josepha Bennetta i Charlesa Huettnera. Serial opowiada o losach ocalałych z uszkodzonego międzygwiezdnego frachtowca Demeter 227, którzy utknęli na Weście, obcej planecie tętniącej życiem flory i fauny, a przy tym pełnej niebezpieczeństw. Początkowo ocalali są podzieleni na trzy grupy: mechanika Azi i jej towarzysza-robota Levi, kapitana statku Sama i botaniczkę Ursula oraz Kamena, który podróżuje z telepatycznąPokaż całość

Colin Wilson (1931-2013) był brytyjskim filozofem egzystencjalistą oraz całkiem płodnym pisarzem odnajdującym się w różnych gatunkach literackich od fantastyki do kryminału. Zafascynowany od wczesnych lat fantastyką naukową i twórczością m.in. Lovecrafta, Wilson wydał swój pierwszy utwór z pogranicza fantastyki i horroru w 1967 r. Powieść „Pasożyty umysłu” („The Mind Parasites”) była wynikiem dyskusji z ówczesnym wydawcą utworów Lovecrafta, szefem wydawnictwa Arkham House Augustem Derlethem. Jakkolwiek Wilson cenił sobie przemyślenia i koncepcje HPL-a, tak jego styl nie budził już w nim takiego entuzjazmu. Derleth niejako rzucił Wilsonowi by ten napisał w takim przypadku coś w lovecraftowskich tematach, ale o lepszym stylu literackim. Wilson podjął się wyzwania, rozpoczynając tym samym całkiem owocny flirt z fantastyką i grozą, której owocem była wydana w 1976 r. książka „Kosmiczne wampiry” („The Space Vampires”).

„Kosmiczne wampiry” to opowieść o pozostałościach rasy międzygalaktycznych wampirów, których ogromny, przypominający gotycki zamek okręt kosmiczny zostaje odkryty w pasie asteroidów przez ziemską jednostkę badawczą „Hermes”. Po wejściu na jego pokład astronauci odkrywają wysuszone zwłoki gigantycznych stworzeń, a następnie szklane trumny z humanoidalnymi ciałami pogrążonymi w letargu. Przetransportowanie ich na Ziemię staje się początkiem serii apokaliptycznych wydarzeń…

Chociaż akcja początkowo zdaje się biec w dość szybkim tempie charakterystycznym dla pulpowego science fiction, tak w pewnym momencie autor zwalnia nieco by dać odpocząć czytelnikowi i przygotować go niejako na całkiem ciekawe wywody dotyczące istniejącego w realnym życiu zjawiska „wampiryzmu” – energetycznego i emocjonalnego. Wilson bowiem nie tworzy tylko ciekawej opowiastki, ale wykorzystuję jej warstwę „rozrywkową” do przekazania całkiem interesujących myśli z zakresu psychologii i filozofii. W ostateczności wyszła mu całkiem intrygująca powieść, która jak dla mnie stanowi ciekawy eksperyment w sferze formalnej, Wilson bawi się nią w dobrym stylu, przekazując swoje przemyślenia i nie stroniąc od pewnego rodzaju dyskusji z klasycznymi utworami „wampirycznymi jak „Dracula” Brama Stokera czy „Carmilla”Pokaż całość

#fallout #twinpeaks #seriale #humorobrazkowy

Joe Haldeman (ur. 1943) swoją sławę jako pisarz science fiction zawdzięcza głównie nagrodzonej Hugo, Nebulą oraz Locusem powieści „Wieczna wojna” („The Forever War”) z 1974 r. będącej ciekawą polemiką z „Żołnierzami kosmosu” („Starship Troopers”) Roberta A. Heinleina z 1959 r. Niemniej Haldeman nie ograniczył się w swojej literackiej karierze tylko do tej jednej książki. W. latach siedemdziesiątych, krótko po sukcesie „Wiecznej wojny” podjął on współpracę z wydawnictwem Bantam Books, które posiadało wtedy licencję na wydawanie książek z uniwersum Star Treka. Początkowo chodziło zasadniczo o adaptację scenariuszy oryginalnej serii z l. sześćdziesiątych, z czasem jednak zaczęto wynajmować autorów do napisania nowych – niezależne od telewizyjnego serialu powieści. Za linię wydawniczą Star Treka był w Bantam odpowiedzialny Frederik Pohl (1919-2013), który traktował ją nieco po macoszemu. Zapytany przez Haldemana, kto jest obecnie odpowiedzialny za pisanie nowych powieści z uniwersum odpowiedział krótko „Ty jesteś!”. W ostateczności Haldeman podpisał kontrakt na dwie książki ze świata Star Treka.

Pierwsza z nich to wydana w 1977 r. „Planet of Judgement”. Podczas rutynowej misji do Akademii Gwiezdnej Floty czujniki USS Enterprise wykrywają obecność w przestrzeni kosmicznej samotnej planety, wokół której krąży słońce nie większe od ziarnka grochu – jest to zjawisko niemożliwe do wyjaśnienia żadnym znanym prawem naukowym. Zakładając, że gwiazda i planeta jest sztucznym tworem, na powierzchnię planety zostaje wysłana drużyna zwiadowcza, która zostaje tam uwięziona. Spock prowadzi misję ratunkową, która też zostaje uwięziona. Ponieważ dwóch członków załogi nie żyje i nie może skontaktować się z Montgomerym Scottem na mostku Enterprise, kapitan Kirk musi stoczyć bitwę, aby rozwiązać zagadkę planety, którą Spock nazywa Anomalią – gdzie nie działa żaden sprzęt i nie ma zastosowania żadna z ich wiedzy naukowej… miejsca, która nie może istnieć…

Powieść ma bardzo interesujący pomysł wyjściowy i początkowo znacząco odbiega od utartych w Star Treku schematów. Przede wszystkim widać, że Haldeman stara się w logiczny sposób przedstawić misję drużyny zwiadowczej oraz misji ratunkowej kierowanej przez Spocka. Autor jako weteran konfliktu w Wietnamie, notabene odznaczony Purpurowym Sercem, w umiejętny sposób przemyca do powieści problemy związane ze zwiadem i logistyką. Nie oszczędza też czytelnika przed nieco krwawymi rozwiązaniami fabularnymi, których nie uświadczymy w serialu telewizyjnym. Niestety druga część powieści nieco odstaje od jej początku i sprawia wrażenie nieco narzuconej przez reguły franczyzy. Nie zmienia to jednak faktu, że Haldeman wniósł do świata wykreowanego przez Gene’a Roddenberry’ego nieco realizmuPokaż całość

Somehow Jesus Returned ;)

Wesołych świąt! ( ͡°( ͡° ͜ʖ( ͡° ͜ʖ ͡°)ʖ ͡°) ͡°)

#starwars #swieta #humorobrazkowy #heheszki

Ta scena z filmu to był majstersztyk ( ͡° ͜ʖ ͡°)

#diuna #fiklmy #scifi #sciencefiction

W ostatnim odcinku były nawet polskie akcenty ;)

#mastersoftheair #wladcyprzestworzy #appletv #seriale

Na serial przed emisją poleciało trochę nieuzasadnionej krytyki przed premierą, a bo to amerykański patos, a bo to CGI złe. Jednak po tych dziewięciu odcinkach mogę stwierdzić, że było to całkiem nieuzasadnione. W moim osobistym rankingu produkcji z ostatnich czterech lat to ścisła topka seriali obok "Severance" i "Andora" (no w sumie to tylke te trzy mi się spodobały z całego mrowia streamingowych produkcji). W ogóle dobre filmy i seriale wciąż powstają np. "Godzill Minus One" czy "Diuna". Wiadomo prawo Sturgeona wciąż aktualne i "90% wszystkiego to gówno" ale te 10% wciąż jest świetne.

W serialu bardzo dobrze wyważyli wątek czarnych pilotów - nie ma jakiegoś ich promowania na siłę, plus wszystko zgodnie z faktami i całkiem zgrabnie wplecione w losy głównych bohaterów. Co mnie zdziwiło to to jak często serial odwraca oczekiwania związane z losami postaci - ot chociażby wątek ucieczki z obozu itp. i jak jest to w sumie naturalne. Zdjęcia i muzyka tip top, oprócz Kuligowej jest również kilka polskich akcentów.

Po obejzreniu całości produkcji mam satyfakcję, że śledziłem losy tych bohaterów, a nawet takie poczucie nostali, że były to osoby, które żyły pełnią życia, jak wynika to, z krótkiego epilogu (ale za nic świecie bym się z nimi nie zamienił).

KawałPokaż całość

Tak powstawały efekty w pierwszej ekranizacji "Diuny" z 1984 r. w reżyserii Davida Lyncha.

#diuna

DIuna i Odyseja kosmiczna:

#diuna #film #ciekawostki #scifi

Grafika koncepcyjna z pierwszej części Diuny przedstawiająca żołnierzy Harkonnenów, sardaukarów i Atrydów.

#diuna #filmy #ciekawostki #scifi

Za zdjęcie z misiem 50 marek
#humorobrazkowy #zakopane

Wszystko co Star Wars "zapożyczyło" z Diuny

#diuna #starwars #humorobrazkowy #filmy