r.....7
r.....7
  • 6
Trochę takie #gorzkiezale, a trochę #przemysleniazdupy. Będzie trochę spam tagami, ale liczę na dyskusję i wypowiedzi Mirków i Mirabelek.

tl;dr


Lubię posłuchać #wyklady na różne tematy. Głównie i #geopolityka oraz #chiny i ogólnie #azja, ale czasem też #historia, #socjologia czy #psychologia, rzadziej #ekonomia i #gospodarka. Jak mocno mnie poniesie, to zdarzają się i #teoriespiskowe (raczej z przymrużeniem oka, szczególnie jeśli chodzi o klimaty
  • 12
  • Odpowiedz

  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach
Self_Appointed_Shrink
Self_Appointed_Shrink
  • 7
Myślicie, że przydałby się wpis z listą książek i innych źródeł, przy pomocy których można zgłębić wiedzę z zakresu psychologii? Żadne dyrdymały i chwytliwe tytuły typu "10 trików psychologicznych, które każdy powinien znać". Wiem, że to sobie można bez problemu znaleźć, ale co jakiś czas podobne pytania powracają i w odpowiedziach przeważa chyba literatura popularnonaukowa, niekoniecznie najwyższych lotów.

Drugi pomysł jaki przyszedł mi do głowy, to założenie tagu, w którym pojawiałyby się rzetelne wpisy, utrzymane w duchu kodeksu etyczno-zawodowego psychologa:

Upowszechniając wiedzę psychologiczną, psycholog dba o zgodność przekazywanych treści ze współczesnym stanem nauki, uwzględnia różnice między hipotezami i dobrze udokumentowanymi twierdzeniami i w sposób rzetelny przedstawia praktyczne możliwości psychologii. Szczególnie starannie psycholog przedstawia te treści, które są niezgodne z obiegową wiedzą psychologiczną lub podatne na różnorakie interpretacje.


Niekoniecznie
  • 9
  • Odpowiedz

  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach
Self_Appointed_Shrink
Self_Appointed_Shrink
  • 1
@rainkiller: Mój plan co do listy był raczej prosty.
Po pierwsze - kilka podręczników, które są kierowane do studentów I, II roku. Chyba każdy, kto zdał maturę, będzie w stanie przebrnąć przez takiego Zimbardo czy Kalata, jeśli faktycznie jest zainteresowany tematem na tyle, żeby sięgnąć po książkę. Czasem po prostu nie wie po jaką, a w psychologicznych bestsellerach figurują raczej "podręczniki manipulacji" albo "Sekret" Rhondy Byrne. Część na pewno zniechęci się ich grubością, ale udało mi się z powodzeniem kilku osobom (zupełnie "niepsychologicznym") z rodziny i znajomych podrzucić te tomiska. I choć chwilę im to zajęło, to były zadowolone. Po drugie - parę książek popularnonaukowych, które nie są totalnym bullshitem. Po trzecie - to, co jest dostępne w sieci. Tu niestety znam głównie anglojęzyczne źródła, choć jakiś czas temu widziałem po polsku kurs o depresji, który wydawał się w miarę ok dla ludzi zielonych w temacie.

Z drugiej strony taka lista pewnie i tak po chwili gdzieś przepadnie. Może ktoś sobie zapisze albo doda do zakładek i rzuci linkiem, kiedy po raz n-ty pojawi się pytanie o książki psychologiczne na temat x, y i z. Przydałby się dla tagów panel boczny jak w subredditach.

Wpisy docelowo miałyby być o podstawach podstaw. Takich, że może nawet nie przyszłoby Ci do głowy, że to trzeba wyjaśniać. Np. że nie każdy psycholog to psychoterapeuta, a psychiatra to ktoś, kto skończył medycynę - niektórzy sprawiają wrażenie, jakby tego nie ogarniali. Że psychoterapia to nie tylko siedzenie na kozetce i psychoanaliza. Po porady psychologiczne odsyłałbym do poradni i terapeutów, ale już opisania różnych podejść w psychoterapii można się chyba podjąć. Choć oczywiście nie będzie to żadne odkrywanie Ameryki czy wiedza tajemna. Tylko nie chciałbym się we wpisach trzymać zaburzeń i terapii, a raczej pokazać, że psychologia się wcale wokół tego
  • Odpowiedz
Self_Appointed_Shrink
Self_Appointed_Shrink
  • 0
@rainkiller: Zacna lista i słuszne uwagi. Może przy robieniu listy jeszcze jakoś będę to dzielił na rzeczy dla totalnych laików, którym psychologia kojarzy się tylko z Freudem i dla tych, którzy już jakieś pojęcie mają, może spotkali się na studiach z psychologią, i chcieliby to zgłębiać. Ci pierwsi to nawet o ERPach nie słyszeli, więc nie ma nawet mowy o wchodzeniu w jakieś technikalia, najpierw trzeba przybliżyć sam mózg i
  • Odpowiedz
Self_Appointed_Shrink
Self_Appointed_Shrink
  • 0
@rainkiller: O, pozdrawiam UJ :D
Jak ktoś ogarnia temat, to mu obecnie polska wersja Kalata zbyt wiele nie da, ale jeśli mowa o ludziach, którzy wiedzą gdzieś tyle, że no mamy ten mózg, mózg ma dwie półkule, mamy nerwy i są tam jakieś synapsy i niewiele więcej, to nawet wiedza sprzed 20 lat otwiera oczy i zmienia świat. A znam ludzi, którzy - dopóki ich trochę nie zainteresowałem tematem -
  • Odpowiedz
ewolucja_myszowatych
ewolucja_myszowatych
  • 7
W nawiązaniu do wpisu mirka o samotności: http://www.wykop.pl/wpis/19125003/anonimowemirkowyznania-troche-o-samotnosc-i-depres/

te wszystkie rady - rower, wyjście do ludzi, tinder, imprezy - nie zadziałają.
Z definicji na wikipedii: "Samotność jest brakiem pozytywnych relacji" - słowo klucz: pozytywnych - czyli nawet ruchając wszystko z tindera, chodząc na imprezy, uprawiając sport, mając mnóstwo znajomych z pracy - można czuć się samotnym. I jedynym wyjściem jest po prostu zrozumienie tej definicji - wystarczy mieć jedną, dwie osoby z
  • 7
  • Odpowiedz

  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach
Self_Appointed_Shrink
Self_Appointed_Shrink
  • 3
Gregory House, jeden z najlepszych lekarzy w USA, pracujący z zespołem wykwalifikowanych specjalistów.
Podczas diagnozowania pacjentki tłumaczy im jak działa mózg, posługując się metaforą Internetu.
Robi sens ( ͡° ͜ʖ ͡°)

  • Odpowiedz

  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach
aderonraven
aderonraven
  • 19
Przekleję tutaj swój komentarz spod znaleziska o paradoksie Fermiego, bo już od dłuższego czasu dostrzegam spory brak wyobraźni ludzi, kiedy przychodzi do wyobrażenia o hipotetycznym raju lub nieśmiertelności. Komentarz odpowiadał na wizję przeniesienia naszych mózgów (świadomości) do symulacji komputerowej, w której moglibyśmy żyć wieczność mając wszystko, czego zapragniemy.

Spójrzcie na taki "raj" z psychologicznego punktu widzenia. Wszystkie mechanizmy naszego umysłu powstały, żeby reagować na wyzwania stawiane przez świat: zdobywanie zasobów, ustalanie korzystnej pozycji społecznej, reprodukcja, przetrwanie. Systemy kary i nagrody wymuszają na nas ruszenie d--y w celu zdobycia pożądanych rzeczy i unikania niemile widzianych. Dlatego cieszymy się z sukcesów i chcemy osiągać kolejne, dlatego frustrujemy się porażkami i dążymy do ich unikania. Już sam fakt posiadania przez ludzi samoświadomości i zdolności myślenia abstrakcyjnego (i kwestionowania) sprawia, że wiele osób dotyka kryzys egzystencjalny, czyli świadomość, że na dłuższą metę i tak umrzemy więc życie nie ma sensu z tej perspektywy. Póki co jednak, na skalę globalną, nasze mechanizmy obronne odpędzają te myśli i sprawiają, że mimo wszystko chcemy się rozwijać i zdobywać, pożądamy związanych z tym stanów emocjonalnych.

Jeszcze inni wpadają w pułapkę narkomanii, przez co dostają swoje zastrzyki dopaminy lub serotoniny "na skróty" i dopadają ich potężne problemy z motywacją (żadne osiągnięcie życiowe nie jest w stanie "nagrodzić" nas tak, jak działka h-----y). Jak więc wyglądałby ten "raj", choćby cybernetyczny, w którym zasoby mamy nieograniczone, zagrożenia nie istnieją i nie ma też żadnej konkurencji? Przecież nawet w dużo mniejszej skali, czyli po komunizmie i socjalizmie widać, że jeżeli człowiek dostaje środki "z urzędu", to traci motywację do pracy i samorozwoju (przynajmniej w aspekcie zawodowym).

W
  • 12
  • Odpowiedz

  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach
Self_Appointed_Shrink
Self_Appointed_Shrink
  • 1
Nasza psychika wypiera tę myśl ze świadomości, podobnie jak robią to inne mechanizmy obronne spod szyldu "mnie to nie dotyczy, mnie to nie spotka".


@aderonraven: U zdrowych ludzi nie. I w ogóle nie wiem czy przywołanie mechanizmu wyparcia jest w tym przypadku uzasadnione, ale może zbyt słabo znam psychoanalizę, zdecydowanie bardziej z książek niż z praktyki. Co do pozostałych mechanizmów, to możesz powiedzieć o które dokładnie Ci chodzi? Pozornie do
  • Odpowiedz
anony
anony
  • 1
Czy symptomem czegoś jest nadmiernie wczucie się w świat fikcyjny? Może trochę za zawile to napisałem. Ostatnio czytałem książkę i zakończenie wątku głównego bohatera mocno mnie dotknęło. Zawsze coś tam może się nie podobać itp ale pierwszy raz poczułem się tak hmm dotknięty jakby osobiście. Jakbym za mocno się wczuł. Może nie pierwszy właśnie a drugi raz to przeżywam tylko że właśnie mocniej. Nie rozumiem tego, nie jest to częste. Ale cholera
  • 12
  • Odpowiedz

  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach
Self_Appointed_Shrink
Self_Appointed_Shrink
  • 1
@anony: Depresję masz zdiagnozowaną? Jeśli tak, to mam nadzieję, że jesteś pod stałą opieką psychiatry lub psychoterapeuty i z nim możesz o tym pogadać, to będzie najlepsze wyjście.
Jeśli nie, to polecam wybrać się psychoterapeuty/psychiatry i opowiedzieć mu o wszystkim co Cię gryzie i niepokoi, łącznie z wczuwaniem się w świat fikcyjny. Będzie wiedział co robić.

Tutaj od siebie mogę dodać tylko tyle, że skoro odróżniasz świat rzeczywisty od fikcyjnego,
  • Odpowiedz
Self_Appointed_Shrink
Self_Appointed_Shrink
  • 1
@anony: Leki to nie jest jedyna opcja, są jeszcze różne formy psychoterapii. Myślę, że warto spróbować, skoro sam uważasz, że to zaangażowanie było zbyt mocne i piszesz, że masz jakieś problemy. Nic nie zastąpi kontaktu w cztery oczy z terapeutą, a jak raz do niego pójdziesz i coś nie będzie Ci odpowiadać, to zawsze można znaleźć innego.
  • Odpowiedz
Self_Appointed_Shrink
Self_Appointed_Shrink
  • 0
@anony: Z tego co opisujesz to brzmi jak terapia psychoanalityczna (kozetka, grzebanie w przeszłości, dzieciństwie - tak w skrócie i upraszczając).
Nie mówię, że jest całkowicie do wywalenia, bo myślę, że ma swoje zastosowania, ale może akurat trafiłeś na okropnego terapeutę, albo nie odpowiada Ci forma tej terapii. Choć nie wiem jaki dokładnie był jej cel, wspominasz o różnych problemach - podejrzenie schizofrenii, depresji. Akurat i w jednym i w
  • Odpowiedz
Self_Appointed_Shrink
Self_Appointed_Shrink
  • 0
@anony: Ale to pewnie psychiatrzy, jak mówisz o skierowaniu do szpitala czy recepcie. Napakowanie człowieka lekami to nie wszystko i w tym momencie przydaje się psychoterapeuta, który z Tobą rozmawia, pomaga Ci pewne rzeczy zrozumieć, zmienić sposób myślenia czy jakieś zachowania - to rozległy temat i podejścia w psychoterapii są różne.
  • Odpowiedz

Rafał

  • Wszystko co piszę ma charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny i nie może być traktowane jako porada, konsultacja lub diagnoza psychiatry bądź psychoterapeuty.
  • Małopolskie

Osiągnięcia