Na Ziemi można znaleźć fragmenty Marsa. Podejrzewamy też, że na Marsie można znaleźć fragmenty Ziemi. Świadczy to o wymianie materiału. Jeżeli byłby on w stanie transportować żyjące organizmy, to możliwe, że albo jesteśmy Marsjanami, albo życie trafiło na Marsa z Ziemi.

Naukowcy z Uniwersytetu w Turku wyznaczyli parametry geometryczne gwiazdy neutronowej unoszącej się w Galaktyce, oddaloną od nas o 21 000 lat świetlnych. Odkrycie potwierdza stare pomysły, że gwiazda ta precesuje jak bączek.

Szukaliśmy małych cząstek a ciemna materia może być reprezentowana przez znacznie większe cząstki. Mogą się ukrywać w mikrometeorach, które naukowcy badają już od dziesięcioleci.

Czerwone karły to najczęstszy typ gwiazd, jakie występują w kosmosie. Szacuje się, że 70% wszystkich gwiazd to właśnie czerwone karły. Liczba planet, które mogą krążyć wokół nich powoduje, że stają się potencjalnie dobrymi kandydatami, na których można szukać oznak życia pozaziemskiego.

Podobna do Ziemi planeta znana jako GJ 1252b nie ma atmosfery, która uciekła pod wpływem promieniowania gwiazdy. Ten typ gwiazd jest powszechny i prawdopodobnie niszczą one warunki do życia na wielu podobnych, pozasłonecznych globach.

David Bohm fizyk z Uniwersytetu Londyńskiego uważa, że obiektywna rzeczywistość nie istnieje. Pomimo pozornej solidności wszechświat jest gigantycznym i wspaniale szczegółowym hologramem.

Amerykańska Agencja Kosmiczna rozpoczęła nowe testy bardzo unikalnego pojazdu, na pokładzie którego kolonizatorzy będą podróżowali nie tylko po Księżycu, ale również po Marsie.

Ostatnie obserwacje dysków protoplanetarnych posiadających parę młodych gwiazd sugerują obecność gorącej, burzliwej pary wodnej. Choć istnieje wiele możliwości, badacze sugerują, że zwarty dysk wokół młodej planety może być źródłem tej rzadkiej sygnatury widmowej.

Planeta krążąca wokół czerwonego karła wydaje się nie mieć żadnej atmosfery. Ponieważ karły typu M są wszechobecne, odkrycie to oznacza, że duża liczba planet krążących wokół tych gwiazd może również nie mieć atmosfer, a zatem jest mało prawdopodobne, aby zawierały żywe organizmy.

Astrofizycy zaobserwowali zagadkowe zachowanie gromad gwiazd, które wydaje się podważać obecne rozumienie grawitacji w skalach kosmicznych. Co ciekawe, obserwacje są zgodne z alternatywną teorią grawitacji (MOND), która z kolei może zaprzeczać temu, że ciemna materia musi istnieć.

Zdjęcia wykonane przez orbitery Marsa pokazują złoża ciemnego pyłu rozciągające się na zewnątrz Cerberus Fossae w wielu kierunkach. "Ciemny odcień pyłu to geologiczny dowód na niedawną (w kategoriach geologicznych) aktywność wulkaniczną"- Simon Staehler z ETH Zurich.

Dziwny obiekt to gwiazda neutronowa, choć nietypowa. Jej masa stanowi zaledwie 77 procent masy Słońca. To najniższa masa kiedykolwiek stwierdzona u obiektu tego typu. Odkrycie sugeruje, że istnieje luka w naszym rozumieniu supergęstych obiektów.

"Nasze badanie dowodzi, że wczesny Mars mógł być zamieszkały przez mikroorganizmy wytwarzające metan"- prof. Regis Ferrière, Uniwersytet w Arizonie.

Czarne dziury oraz ciemna materia to dwa, w opinii wielu nadal hipotetyczne, kluczowe składniki kosmosu. Ciemna materia według standardowego modelu kosmologicznego stanowi 1/3 budulca Wszechświata i powinno być jej dziesięciokrotnie więcej niż atomów.

Nowa technika zaproponowana przez astronomów może pozwolić na wykrywanie i badanie ciemnej materii z wykorzystaniem konwencjonalnych radarów naziemnych.

Czarna dziura to miejsce w kosmosie a także obszar w czasoprzestrzeni, gdzie grawitacja jest tak duża, że nawet światło nie może się wydostać na zewnątrz obiektu.

Naukowcy są przekonani, że znaleźli fragmenty zaginionego dokumentu historycznego Hipparcha ukryte w średniowiecznym rękopisie. „Ten nowy dowód jest jak dotąd najbardziej wiarygodny i pozwala na znaczne postępy w rekonstrukcji katalogu gwiazd Hipparcha” – czasopismo Science.

Fizycy rozwikłali jedną z najważniejszych nierozwiązanych zagadek matematycznej teorii względności. Niektóry widzą w tym kamień milowy w jej rozwoju.

Filmy powstały pomiędzy godziną 12:00 a 12:30, w czasie największego zasięgu częściowego zaćmienia słońca. Pokazują zasięg zjawiska nad Poznaniem. W trakcie zaćmienia było bardzo duże zachmurzenie, chwilami padał deszcz.