Boję się nocy. Raczej nie to, nie mogę położyć się spać. Mimo, że jestem zmęczony i senny, jakiś niepokój ściskający serce, > że jak to, to już koniec dnia? Już się nic dzisiaj nie zdarzy?

Jestem w proszku! W rozsypce! Wypalony! Rozmontowany! Śmiertelnie zmęczony, chociaż niczego w życiu nie dokonałem! > Muszę przystanąć w biegu, chociaż nigdzie nie dobiegłem. I odpocząć! Odpocząć za wszelką cenę!

Pół tussicodinu – na kaszel po fajkach. Z krzyżykiem na ból głowy, też po papierosach. I pół lerivonu – przeciwko czarnym > myślom przed snem i depresji i ułatwia zaśnięcie. I pół imovane – na sen pierwszy. I do tego pół stilnoksu – aby ten sen > podtrzymać. I aspirynę – profilaktycznie.

Tyle razy sobie przysięgałem, że nie będę sobie tym wszystkim nerwów szarpał.

Roztrząsając sprawy tego kraju, na które i tak nie mam wpływu -

bo już w nic nie wierzę.

Jak mogę wierzyć?!