Pierwszy cesarz chrześcijański, nazwany przez katolickich apologetów Wielkim a przez Kościół prawosławny do dziś uznawany za świętego i trzynastego apostoła, miał fundamentalny wpływ na kształt przechodzącego kryzys, zmierzchającego cesarstwa, a także na religijne oblicze przyszłej Europy i samo chrześcijaństwo.

Uważa się go powszechnie, choć nie do końca słusznie, za

Kościół rzymski wrogo odnosił się do używania widelców, uznając je nawet za narzędzie szatana (co zresztą przetrwało w naszym nazewnictwie: widelec=widły). Posuwano się czasami do obłożenia ekskomuniką tych bezwstydników, którzy sięgali po piekielny wynalazek. Gorliwie walczyła z widelcami Hildegarda z Bingen głosząc, że posługiwanie się "diabelskim instrumentem" zamiast rąk, to jawne wyszydzanie i irytowanie Boga.