Zamiłowanie do prostytutki jest apoteozą wczucia się w towar.

Człowiek, który śpi jest powieścią jednowątkową. Perec, „nawiązując do pewnego szczególnego okresu w życiu”, opowiada historię – swoją własną historię – człowieka, który przerywa studia, wycofuje się z życia, wybija na margines, dobrowolnie zajmuje pozycję outsidera. Zrywa istniejące więzi, unieważnia dotychczasowe parametry czasu i przestrzeni, własną egzystencję sprowadza do niezbędnego minimum, do kilku powtarzalnych gestów zapewniających przetrwanie. Popada w coraz większe zobojętnienie, doznaje uczucia całkowitego wyobcowania. Stopniowo pozbawia swoje istnienie jakiejkolwiek wagi.

"nawet najgorsza #!$%@? zachowała coś z poetyki preromantyków - to dyskretne ściąganie brudnej bielizny i opowieść o Tatusiu który miał dużo pieniędzy, ziemi albo golił się dwa razy dziennie".