A jak sa z nich rasizm-heheszki, to bez echa, olewaja.

@vartan: Jedyną akcję jaką miałem z oburzenia o rasizm, to przez azjatkę. Co prawda były to naprawdę lekkie heheszki i nawet nie nazwałbym tego wyśmiewaniem, tylko porównaniem, ale jej reakcja była naprawdę ostra.

Także tak jak na filmiku azjatka mówi, że nie można generalizować patrząc na kolor skóry, bo i czarny może być rasistą, tak i azjata potrafi się #!$%@?ć.Pokaż całość

@WolfSky: Pamiętasz adres jego prywatnego bloga? Chyba zniknął z sieci, ale w web.archive.org nadal powinien się znajdować.

@WolfSky: Czyli znasz adres?

@WolfSky: Jeszcze rok temu przeczytałem go od deski do deski, a to było już ze dwa lata po jego śmierci, więc mało prawdopodobne, by nie był nigdzie zarchiwizowany.

@WolfSky: Adres znalazłem, ale rzeczywiście nie ma go w archiwum. http://czynnikludzki.blogspot.com
Wygląda na to, że nowy właściciel ustawił w robots.txt zakaz przeglądania przez boty i dlatego adres został usunięty z archiwum. Być może są gdzieś jeszcze jakieś kopie, ale nie będzie łatwo ich znaleźć.

@WolfSky: Tutaj możesz sobie jeszcze pogrzebać: http://www.smrw.lodz.pl/~bozar/ Jest nawet instrukcja, jak zrobić tę kolczugę :) http://www.smrw.lodz.pl/~bozar/chain/
Tu są jego blogi oprócz tego najciekawszego: https://www.blogger.com/profile/09991535447134566484

@WolfSky: Jako, że bloga już nie ma, a rok temu go przeczytałem, to podzielę się tym co zapamiętałem. Nigdy nie byłem dobry w opowiadaniu, także nie będzie to lekka lektura, ale lepszy rydz niż nic :P

Bozar bloga zaczął prowadzić na długo przed tym nim zaczął chorować i to go różni od innych blogów o przechodzeniu poważej choroby. Muszę mu przyznać, że podziwiałem w nim realizowanie założonych zadań, czyli choćby regularne uzupełnianie bloga, tworzenie nowych konstrukcji, pisanie na kilku innych blogach, robienie grafiki itd., itd. Dla mnie, człowieka odznaczającego się raczej słomianym zapałem, to naprawdę wiele.
Wracając do bloga pisał na nim z różną regularnością 2-3 lata przed diagnozą. Blog jak wiadomo nie jest tak naprawdę dla czytelników tylko dla samego siebie. Stąd też pojawiały się w nim co roku podsumowania i plany na kolejne lata. Z wpisów przed chorobą zapamiętałem tylko, że opisywał swoje nieudane podboje w stosunku do kobiet. Oczywiście były też inne aspekty związane ze szkołą itp., ale nie były one dla mnie na tyle interesujące, żeby zapadły mi w pamięci.
W pewnym momencie zaczął pisać o bólu kręgosłupa. Na początku próbował rozwiązać to prostymi metodami, uciekał się też do różnych niemedycznych zabiegów jak wizyt u kręgarzy. Efekty były znikome, więc udał się w końcu do lekarza, który po badaniach laboratoryjnych orzekł chorobę i przepisał antybiotyki. Zdumiewające dla Bozara było to, że choroba ta przenoszona była drogą płciową, a jak sam przyznał... był prawiczkiem. Oczywiście to leczenie również nie przyniosło pozytywnych rezultatów, więc w końcu po wykorzystaniu znajomości ze strony rodziny przeprowadzono mu dokładne badania i stwierdzono nowotwór Edwina. Od pierwszych objawów, do prawidłowej diagnozy minął okrągły rok.
Następnie zaczyna się seria wpisów na temat leczenia, przeplatana wpisami z normalnego życia w tym z robieniu projektów czy kończeniu kolejnych roczników szkoły i myśli o inżynierce. Nie potrafię powiedzieć ile czasu minęło od diagnozy do zgonu - wydaje mi się, że było to niewiele więcej niż rok. Z początku leczenie przynosiło efekty, ból się osłabiał. Bozar mógł normalnie funkcjonować, jeździł nawet na rowerze i cały czas był pełen nadziei. Żył sobie tak dalej z różnymi wahaniami choroby, poznając nowe granice bólu, przeplatane z lepszymi okresami, kiedy mógł znowu działać. W międzyczasie poznał Ewę. Nie pamiętam szczegółów jak się poznali, ale chyba nie był to dla niego najlepszy okres, bo często odwiedzała go w szpitalu. Spędzając z nim wiele czasu, jej troska zmieniła się w miłość. Bozara nie blokowało to, że kobieta miała faceta, czy jak w przypadku Ewy - narzeczonego. Sądząc po jego wpisach, była to pewna przezkoda, którą dziewczyna powinna była pokonać, odpowiadając na jego zaloty. Wykorzystał to, że w tym związku nie działo się ostatnio najlepiej, a on wymagający troski i oferujący w zamian najwidoczniej dostatecznie dobre towarzystwo i nielimitowany czas jaki mógł jej poświęcić, odbił ją odPokaż całość