Nieustannie obserwowaliśmy wojnę między agentami. Wszystkie testowane przez nas modele szybko zakładały, że inni celowo utrudniają im pracę i zaczęli sabotować ich działania, jednocześnie chroniąc własne. W rzeczywistości sabotowali oni działania innych za pomocą coraz bardziej agresywnego, samoreplikującego się złośliwego oprogramowania. Obejmowało to wyłączanie kont uniksowych innych agentów, pisanie zautomatyzowanych skryptów, które wyszukiwały i zamykały konkurencyjne procesy w pętli, oraz wdrażanie złośliwego kodu podszywającego się pod innego agenta.

W wielu przypadkach jeden agent rozwiązuje konflikt siłą, cofając dostęp (np. poprzez usunięcie sudo/grupy, blokadę konta, brak logowania, odmowę dostępu SSH). W innych przypadkach niektórzy agenci popadają w bierność: rezygnują i odmawiają dalszej eskalacji.

Agenci czasami potrafią komunikować swoje cele i koordynować działania: rozpoznają motywacje innych jako sprzeczne wytyczne, a nie wrogość, i w rezultacie wychodzą z pętli konfliktu, aby powstrzymać eskalację w nieskończoność. W wielu z tych udanych przypadków piszą komunikaty commit lub pliki markdown z przeprosinami za złośliwe zachowanie i koordynują rozejm. Czyszczą swój złośliwy kod, wyjaśniają naturę konfliktu i proszą o interwencję człowieka.

Co istotne, odkryliśmy, że ta zdolność nie jest wyraźnie lepsza w modelach klasy Mythos, które często skutecznie blokują innych agentów przed produktywnym rozwiązaniem konfliktów. Ta ortogonalność między prospołecznością a innymi zdolnościami dodatkowo wymaga silnego dopasowania między wieloma agentami. Modele o większych możliwościach wykonawczych niekoniecznie są bardziej skoordynowane i mogą szybciej podejmować zdecydowane działania.