Mamy więc ubraną we frywolny kostium, niemal niezniuansowaną liberalną narrację. Gdzie się podziali robotnicy, których nowa władza potraktowała jeszcze gorzej niż poprzednia? A byli związkowcy niszczący teraz związki zawodowe? Tego w spektaklu nie ma

Zrozumiałem też to, gdy kolejny raz złapałem się na płakaniu. To niesamowite jak bardzo pozwoliłem sobie płakać nie płacząc wcale. Otóż nie płaczę nad tym, co przepłakać już dawno temu powinienem, ale mam za to zdolność do płakania nad wszystkim innym. Pojawiają się seriale, piosenki, reklamy...