Wiesz, coś w stylu, że się budzisz w sierpniu, w sobotę przed południem i otwierając oczy widzisz jasne obłoki na niebie, słyszysz śpiew ptaków, a zaraz potem półsenne mruknięcie najważniejszej osoby w Twoim życiu, która naturalnym odruchem wtula się w Ciebie bardziej tak jakby to była desygnowana pozycja jej snu. I stopy, łydki są splecione i czujesz jak jej serce spokojnie bije i dociera do Ciebie zapach jej włosów i jesteś na

well yeah, and i’m sad. but at the same time, i’m really happy that something can make me feel that sad. it’s like… it makes me feel alive, you know? it makes me feel human. the only way i can feel this sad now is if i felt something really good before. so i have to take the bad with the good. so i guess what i’m feeling is like a beautiful