Występowała jako po­et­ka mi­ło­ści, głów­nie w zna­cze­niu in­ten­syw­nych emo­cji i sta­nu za­ko­cha­nia. W swo­ich wierszach miłosnych two­rzy­ła uję­cia re­flek­syj­ne, a jed­no­cze­śnie utrzy­ma­ne w kon­wen­cji bez­po­śred­nio­ści, od­zwier­cie­dla­jąc i wła­sne związ­ki z męż­czy­zna­mi.

Kochanowski przy­czy­nił się tak­że w znacz­nym stop­niu do roz­wo­ju ję­zy­ka pol­skie­go. Za swój nad­rzęd­ny cel uwa­żał stwo­rze­nie dzie­ła do­sko­na­łe­go nie tyl­ko pod wzglę­dem tre­ści, ale i for­my.

Gdy Sta­ni­sław Pi­goń do­wie­dział się, że Ba­czyń­ski wstą­pił do jed­nost­ki dy­wer­sji, po­wie­dział Ka­zi­mie­rzo­wi Wyce słyn­ne zda­nie, że „należymy do narodu, którego losem jest strzelać do wroga brylantami”.