Frankizmem określa się ustrój polityczny, jaki panował w Hiszpanii w latach 1939 – 1975. Został wprowadzony po wygranej przez siły nacjonalistyczne trzyletniej wojnie domowej i jest ściśle powiązany z osobą wojskowego dowódcy z czasów wojny, a następnie politycznego przywódcy państwa – Francisco Franco y Bahamonde.

W XIX wieku uzyskiwanie świadomości narodowej było częścią wielkiego procesu narodzin nowoczesnej podmiotowości jednostki. Nacjonalizm rozumiany nie jako ideologia polityczna, lecz zjawisko społeczne oznaczał indywidualizm, poszukiwanie własnej drogi w zmieniającej się dynamicznie rzeczywistości XIX wieku: upadku porządku feudalnego i narodzinach nowego, burżuazyjnego świata. Współcześnie wszystkie postulaty dawnych antysystemowców zostały już zrealizowane. Ideologia narodowa w starych szatach nie ma już nic ciekawego do powiedzenia. Dzisiaj znajdujemy się u początków

W przypadku nurtu francuskiej prawicy zwanego „ruchem tożsamościowym”(mouvement idenitatire)1, mamy do czynienia z bardzo niekiedy daleko idącym powierzchownym podobieństwem do myśli A. G. Dugina, któremu to podobieństwu towarzyszą jednak fundamentalne różnice ideowe. Bliższe przyjrzenie się tym skomplikowanym współzależnościom może być zabiegiem o tyle pouczającym, że pozwoli dostrzec „postmodernistyczną” i pastiszową stylizację wywodów A. G. Dugina, który z powodzeniem dokonuje „odwojowania” dla tradycjonalizmu

Tradycyjna manifestacja nacjonalistów z okazji Święta Niepodległości Łotwy zgromadziła rekordową liczbę blisko 17 tysięcy uczestników. Tegoroczna demonstracja zorganizowana przez Zjednoczenie Narodowe „Wszystko dla Łotwy” odbyła się pod hasłem „Łotwa jest nasza”.

„Być narodowcem, to nie znaczy wcale uważać, że mój naród, jest na świecie czemś jedynie najlepszem i najwyższem; jest natomiast czymś najdroższem i najbliższem sercu. Stąd płynie szacunek narodowca dla idei narodowej każdego innego narodu, co różnym głupkom daje okazję do kiepskich dowcipów na temat międzynarodówki nacjonalistycznej. Ta „międzynarodówka” jest po prostu poczuciem wspólności pewnego typu psychicznego. Będąc narodowcem muszę szanować uczucia narodowe innych. Wiem, że rodzą się one z tych samych