Jest jedna tylko rzecz w życiu ludzi, narodów i państw, która jest bezcenna. Tą rzeczą jest honor"

"Beck powiedział 5 maja 1939: „My, Polacy, nie chcemy pokoju za wszelką cenę. My cenimy honor”. W imię honoru narodowego wstąpiliśmy do wojny i z honorem dobiegliśmy do jej końca. Inne państwa nie były na ten honor, tak czułe, jak my. Czechosłowacja się poddała bez strzału, Rosja zawarła układ z Hitlerem, Francja miała politykę Vichy, Anglia i Ameryka nie dotrzymały układów i występowały wobec nas w roli oszustów politycznych (...)

Czy to znaczy, iż solidaryzuję się z tymi głosami, które twierdzą, że „honor” to rzecz przestarzała, pańska, szlachecka, że nowa Polska nie powinna być tak honorowa, jak to mówili niektórzy nasi ludowcy.

Wręcz przeciwnie. Raczej zarzucałbym Beckowi i innym ludziom na stanowiskach wodzów i kierowników narodu, że nie zgłębili odpowiednio pojęcia honoru. Aby je zrozumieć należycie trzeba znać dobrze czasy średniowiecza i feudalizmu, wśród których ono wyrosło. Jest to pojęcie w którym mieszczą się równomiernie pierwiastki zaszczytu i obowiązku. Już wtedy honor rycerza polega na czym innym niż honor zakonnika. W spadku po średniowieczu pojęcie honoru dotrwało do czasów łodzi podwodnych i oto zwyczajem marynarzy wojennych, kapitan ginie ze swoim statkiem. W Japonii generał, który naraził wojsko na klęskę popełnia sam s---------o według odpowiedniego rytuału, ale żaden z samurajów, którym wspaniałego poczucia czci nikt nie odmówi, nie wzywa swego kraju, swej Ojczyzny, do popełnienia samobójstwa w imię narodowego honoru.

Honor szlachcica japońskiego jest inny, honor państwa inny, honor żołnierza znów powinien być inny od honoru dyplomaty. Beck nie wiedział, że honor ministra spraw zagranicznych jest różny od honoru pułkownika artylerii. Honor tego ostatniego wymaga, by poległ wśród swoich armat, gdy tego zajdzie potrzeba, honor ministra spraw zagranicznych wymaga, by nie dopuścił do takiej wojny, w której naród jego nie może znaleźć innego losu,