@Ortalionowy_Rycerz Przecież proces inkwizycjny, to proces tajny i pisemny. Oskarżony był przedmiotem procesu. Przewinienie prawne było nie tylko złamaniem prawa, ale i obrazą wobec Boga. Odmowa zeznań oskarżonego była uważana za grzech. Stosowanie tortur było środkiem do uzyskania królowej dowodów czyli przyznania się oskarżonego. Inkwizytor miał całą władzę procesową, a zaskarżenie wyroku było niemożliwe. Za początek przestrzegania zasady domniemania niewinności jaką znamy, przyjmuję się moment powstania Deklaracji Praw Człowieka i Obywatela.Pokaż całość

@Ortalionowy_Rycerz Mylisz się. Zasada domniemania niewinności to konstrukcja prawna według której oskarżony jest uznany za niewinnego, aż do momentu wydania prawomocnego orzeczenia stwierdzającego jego winę. Przyjmując również wszystkie jej gwarancje procesowe, które wchodzą w skład zasady domniemania niewinności, czyli in dubio pro reo, nemo se ipsum accusare tenetur i onus probandi. To że w ateńskim procesie zadaniem sędziego było przysłuchanie się stronom, to jeszcze nie świadczy o tym, że obowiązywała ZDN.Pokaż całość

@Ortalionowy_Rycerz Proszę o źródło tej wiadomości, bo przyznam się szczerze, że pierwszy raz to słyszę. Jestem pewien, że tortury to był jeden ze sposobów spełnienia się confessio est regina probationum. Torturowano oskarżonego, bo uważano wtedy, że skoro jest niewinny, to nie może się przyznać, a jak się przyzna to jest winny i tyle w temacie. O tym też pisała Anna Tęcza Paciorek w "zasada domniemania niewinności w polskim procesie karnym"