w.....8
w.....8
  • 5
Byliście na studniówce? Jeśli nie, to dlaczego? Żałujecie? Ja nie, od samego ciągłego #!$%@? o studniówce, próbach poloneza chciało mi się rzygać, nie było chyba dnia, w którym to słowo by nie padło. mam też taki charakter, że zamiast dobrze się bawić (a da się na "imprezie z nauczycielami i rodzicami?), czułbym się po prostu źle w takiej sztucznej atmosferze. MATI HOĆ DO KIBLA WUDKI SIĘ NAPIJEMY TYLKO ŻEBY PSOR MARIAN NIE
Mgr_Doc
Mgr_Doc
  • 1
@windows8: Było to już ładnych parę lat temu, ale do dziś miło wspominam. Restauracja w Warszawie przy pewnej znamiennej ulicy :) Otworzyłem sobie rachunek w barze i balowałem z najbliższą paczką :)
  • Odpowiedz
splasz
splasz
  • 24
TL;DR


Mam 24 lata i marnuję swoje życie, mimo (a może właśnie dlatego?) że miałem naprawdę dobre możliwości. Bliska rodzina w komplecie, finansowo jest przeciętnie – luksusów nie doświadczyłem, ale rodzice przez moje 5 lat studiów poza miastem utrzymywali mnie (i nadal utrzymują, ale staram się ich odciążać, bo na ostatnim semestrze zacząłem trochę pracować). W szkole nie miałem problemów, matura zdana dobrze, więc dostałem się na taką uczelnię, jaką chciałem. Tutaj szło mi nieźle, kilka razy załapałem się na stypendium naukowe, ale do czasu. Od ok. 1,5 roku widzę, że nawet tutaj idzie mi coraz gorzej. Zacząłem prześlizgiwać się przez zaliczenia, bo już nie miałem siły i motywacji, by się wszystkiego dobrze nauczyć. Wypaliłem się.

Moim głównym problemem jest życie prywatne, a raczej prawie całkowity jego brak. Od zawsze mam problemy z nieśmiałością i brakiem pewności siebie. Odmawiałem na zaproszenia na imprezy ze znajomymi przez całe liceum i studia. Skutek jest taki, że teraz weekendy przesiaduję w domu, bo nie mam nikogo, z kim mógłbym się spotkać i coś ciekawego porobić. Dodatkowo dołuje mnie, że nigdy nie miałem dziewczyny i powoli zaczynam już tracić nadzieję, że coś w tej kwestii się zmieni. Spotykałem się z kilkoma koleżankami, ale były to tylko spacery i rozmowy i nic z tego dalej nie wyszło. Nie umiałem ich zaciekawić swoją osobą – jestem po prostu nudny i zbyt spokojny.
Mgr_Doc
Mgr_Doc
  • 1
@splasz: Nie wiem co studiujesz i gdzie pracujesz, ale już w tych dwóch miejscach ludzi spotykasz codziennie, z kimś chyba jakiś kontakt utrzymujesz? Jeśli praca ci nie satysfakcjonuje to ją zmień. Przede wszystkim wyjdź z domu, eksploruj miasto, próbuj nowych rzeczy(Warszawa to miasto możliwości) - wrażeń i wspomnień nikt ci nie odbierze.
  • Odpowiedz
Orbit85
Orbit85
  • 21
Dania na (+) ci co grali -3.5 to naprawdę szkoda bo po pierwszej połowie zapowiadało się na pogrom.

Wczoraj oglądałem w pracy mecz Bopanna R. / Nestor D. grają naprawdę dobrze dlatego jutro rano nie powinni mieć problemów z pokonaniem Lopez F. / Mirnyi M. uderzam trochę większą stawką.

Jeśli nie możecie sobie pozwolić sobie na stratę to nie grajcie tylko poczekajcie do weekendu na jakieś fajne ako ;)

"Pamiętajcie,
platkiowsiane
platkiowsiane
  • 302
Nie rozumiem jak można żyć nie znając angielskiego. Dostęp do większości wiedzy jest niemożliwy, filmy tracą część swojego uroku poprzez tłumaczenia (nawet napisy polskie, niekoniecznie lektor), mniej śmiesznych obrazków w internetach (filmiki na yt też rzadko mają napisy, chociażby zajebiste stand upy), brak możliwości dogadania się swobodnie w wielu krajach za granicą.

Moim zdaniem w obecnym, zamerykanizowanym społeczeństwie i masą angielskiego na internecie trzeba na siłę go unikać, żeby się go nie nauczyć (br?). Osoby, które nie znają tego języka tracą naprawdę wiele a ich perspektywy są ograniczone.

W języku norweskim jest ciekawe powiedzenie
"Den som ikke kan et fremmed språk vet ingenting om sitt eget" czyli "Osoba, która nie zna obcego języka nie wiem nic o swoim własnym". Myślę, że to bardzo prawdziwe zdanie.
Mgr_Doc
Mgr_Doc
  • 0
@platkiowsiane: > Ja mam ang na takim poziomie, ze jest on dla mnie jednakowo naturalny jak polski i napisalem to z racjonalnego punktu widzenia a nie odczuc.

Więcej pokory. Twoje odczucia nie do końca pokrywają się z rzeczywistością.
  • Odpowiedz

Osiągnięcia