Ostatni poranek w Szczecinie nim pójdę nie wiem gdzie na zawsze. Dzisiaj wsiądę w pociąg do Poznania, i ze skromnymi oszczędnościami sproboje tchnąć oddech w mój żywot.
Jedną noc przenocuje mnie znajomy, mieszkanie a później pracę nagrać muszę na miejscu. Priorytetem w 1 dniach będzie zapisanie się do zaocznego liceum by dokończyć w końcu te cholerne średnie wykształcenie.
Szczecin. Wypada powiedzieć parę słów. To miasto wyssalo ze mnie tyle soków witalnych że starczyłoby na zapasy lemoniady dla kilku sierocińców. Ucięte relacje utracone bliskie osoby, tragicznie zakończona "miłość", miejsca przypominające o licznych porażkach, gabinety psychiatrów i szpitale w których bezskutecznie szukałem pomocy.
Mógłbym wymieniać i wymieniać ale nie ma sensu. Teraz muszę skupić się na przyszłości. Zobaczyć czy jest o co zawalczyć, czy zostanie mi już tylko sznur i nowy świat. Nie poddałem się jeszcze, choć wiele znaków dawało sygnał że powinienem. Sproboje zawalczyć o trochę okruchów swoimi siłami.
Straciłem już sporo osób, część odeszła a część umarła. Moim wymarzonym kresem podróży jest zobaczenie słońca - słońcem jest dla mnie moje skromne marzenie, by zasiąść kiedyś w swoim mieszkaniu, małym i przytulnym, czując że nie jestem już przybłęda. Że moje miejsce na ziemi zostało odnalezione.
Ziemia obiecana, w której czujesz spokój i komfort. W której mimo problemów, masz siłę z nimi walczyć, bo zawsze masz dom do którego możesz wrócić.
@Freak_001: Dam ci protipy. Wyjeżdżasz do innego miasta poexpić. Jak już wykoksujesz postać to wracasz do swojego miasta pokazać mu, że kurde jesteś w stanie wzrastać niczym chwast w betonie
@okuratnynarkotykarz: Nie uważam tak, ale coś jest w tym co mówisz. Gdy pisałem miasto, miałem na myśli przeżycia, ludzi, wspomnienia, a nie drogi i ulice, budynki.
@Freak_001: też tak mam z jednym miastem. Dużo szczęśliwych momentów, ale wiem że większość z nich już nigdy nie wróci. Polecam zagranicę, gdzie całkowicie można odciąć od wspomnień i stanąć na nogi, aczkolwiek trzeba mieć umiejętność łatwego znajdowania sobie znajomych, bo można poczuć się jeszcze gorzej w nieodpowiednim miejscu.
Ostatni poranek w Szczecinie nim pójdę nie wiem gdzie na zawsze. Dzisiaj wsiądę w pociąg do Poznania, i ze skromnymi oszczędnościami sproboje tchnąć oddech w mój żywot.
Jedną noc przenocuje mnie znajomy, mieszkanie a później pracę nagrać muszę na miejscu.
Priorytetem w 1 dniach będzie zapisanie się do zaocznego liceum by dokończyć w końcu te cholerne średnie wykształcenie.
Szczecin. Wypada powiedzieć parę słów. To miasto wyssalo ze mnie tyle soków witalnych że starczyłoby na zapasy lemoniady dla kilku sierocińców. Ucięte relacje utracone bliskie osoby, tragicznie zakończona "miłość", miejsca przypominające o licznych porażkach, gabinety psychiatrów i szpitale w których bezskutecznie szukałem pomocy.
Mógłbym wymieniać i wymieniać ale nie ma sensu. Teraz muszę skupić się na przyszłości. Zobaczyć czy jest o co zawalczyć, czy zostanie mi już tylko sznur i nowy świat. Nie poddałem się jeszcze, choć wiele znaków dawało sygnał że powinienem. Sproboje zawalczyć o trochę okruchów swoimi siłami.
Straciłem już sporo osób, część odeszła a część umarła. Moim wymarzonym kresem podróży jest zobaczenie słońca - słońcem jest dla mnie moje skromne marzenie, by zasiąść kiedyś w swoim mieszkaniu, małym i przytulnym, czując że nie jestem już przybłęda. Że moje miejsce na ziemi zostało odnalezione.
Ziemia obiecana, w której czujesz spokój i komfort. W której mimo problemów, masz siłę z nimi walczyć, bo zawsze masz dom do którego możesz wrócić.
#introwertycy #introvert #introwertyk #samotnosc #chcepogadac #psychiatra #senszycia #psychologia #przemyslenia #cel #niewiem
źródło: comment_1601541559Rvs5bGMv4DX5iAmkxZXImP.jpg
PobierzKomentarz usunięty przez autora