Lokalna gwara warszawska rozwijała się prężnie do wybuchu II wojny światowej. Swój specyficzny język miały konkretne dzielnice, zawody, a nawet przestępcy.

Był, proszę Szanownej Publiki Czytelniczej, w grodzie syrenim jeden niewąski pisarz i felietonista. Wiechecki było mu na nazwisko, Stefan zaś na imię. Chociaż zasadniczo używać on wolał miana „Wiech”.

Tak jak Hanka Bielicka stworzyła i upowszechniła przekupkę warszawską, tak Wiech, czyli Stefan Wiechecki, stworzył język warszawskiego grandziarza i cwaniaka. Jego felietony są symbolem szemranej Warszawy. Obecnie z niewiadomych powodów jest mało popularny, cały czas jednak można dostać jego książki. Polecam starsze, przekrojowe opracowania.