Niepostrzeżenie dla wielu eurosceptyków i euroentuzjastów zmieniają się same fundamenty projektu europejskiego. George Weigel (2005: 7, 8) opisywał zasadniczy dylemat, przed jakim stoi Europa, za pomocą metafory katedry i sześcianu. Katedra miała symbolizować heterogeniczną, organiczną Europę chrześcijańską, nawiązującą do swojej przeszłości i opierającą się na moc - nych fundamentach aksjologicznych, sześcian natomiast − kulturę oświece - niową, budowaną od podstaw według racjonalistycznych założeń,

Techno-feminisms are, once again, on the ascent. The Xenofeminist Manifesto, published in 2015 by the collective Laboria Cuboniks, is a provocative and elaborate example for the renewed exhortation for gendered bodies to merge with technology, rationality and the sciences in order to defeat white supremacist patriarchal capitalism. Cornelia Sollfrank, a practising technofeminist artist with a long history and rich experience in building and

Redakcja Nowej Konfederacji zaprasza na spotkanie dyskusyjne wokół ostatniego numeru pt. "Obronić moralność przed nihilistami", w którym wezmą udział:

Krzysztof Sękowski

prof. Andrzej Zybertowicz

Gdybym był dziś dwudziestolatkiem, czy ciągnęłoby mnie do islamizmu? Czy chiałbym zostać wojownikiem Państwa Islamskiego? Samo pytanie wydaje się być szokujące, nawet obraźliwe, szczególnie wobec tych, którzy stracili swoje życie w niedawnym zamachu w Manchester Arena. Jeszcze bardziej szokujące wydaje się nie udzielenie natychmiastowej i jednoznacznej odpowiedzi „nie”.

I wojna światowa zaczęła się jako wojna gabinetowa, by szybko przekształcić się w wojnę totalną z udziałem olbrzymich mas ludzkich – zarówno żołnierzy, jak i ludności cywilnej – mobilizowanych, psychologicznie i moralnie, przez rozbudowane aparaty propagandowe do walki z wrogiem, do ofiar i poświęceń na rzecz ojczyzny, prowadzącej słuszną i sprawiedliwą wojnę przeciwko Złu. Jak pisał Harold D. Lasswell w klasycznej książce na temat

Warto zrozumieć, że mentalny centralizm narzucony przez politykę partyjną i sprzężone z nią media stanowi dziś najpoważniejszą blokadę rozwojową – nie tylko komunikacyjną, ale również poznawczą. Przekonanie, że los Krakowa, Gdańska czy Wrocławia to w gruncie rzeczy sprawa nudna i mniej istotna od transferu kilku posłów z klubu do klubu, jest miarą naszych intelektualnych porażek. Dysproporcja czasu, jaki poświęciły media skandalikowi Misiewicza i ustawie metropolitalnej dla Śląska, to pochodna faktu,

W Polsce wciąż żywa jest tradycja republikańska, sięgająca swoimi korzeniami politycznego doświadczenia I Rzeczypospolitej. Tradycja ta nie jest żadnym gotowym projektem politycznym czy ustrojowym, jest raczej zespołem pewnych cech i zachowań zbiorowych, które wykazują szczególną historyczną trwałość.

Nie ufamy ani sobie nawzajem, ani innym, nie darzymy zaufaniem wszelkiego rodzaju instytucji i organizacji, a także rynku i jego mechanizmów. Nie wierzymy elitom, a tym bardziej polityce

Gdy czytelniczka z drugiej dekady XXI wieku zetknie się po raz pierwszy z nazwą „Polski Narodowy Kościół Katolicki”, prawdopodobnie będzie podejrzewać, że instytucja ta jest karykaturalnym, sarmacko-kontrreformacyjnym wybrykiem rodzimej konserwy, który (jak niestety wiele wybryków tejże) przybrał formę instytucjonalną. Potencjalnie czytelniczka będzie domyślać się, że PNKK to hierarchiczna struktura, która czyni z Jezusa kwiatek do kożuszka własnego neoplemiennego samozadowolenia pomieszanego z lękiem przed

Działając publicznie, łatwo ulec pewnemu złudzeniu. Polega ono na przecenieniu kwestii politycznych oraz niedowartościowaniu zagadnień ekonomicznych. W rzeczywistości jednak ogromna większość naszego życia upływa w pracy. Dlatego każda głęboka zmiana polityczna musi uwzględniać wymiar codziennej ludzkiej pracy. Ta współzależność działa jednak również w drugą stronę. Jednym z dogmatów współczesnego kapitalizmu jest założenie, że polityka jest sprawą prywatną i nie ma nic wspólnego z codzienną pracą.

Wzrost napięcia międzynarodowego na skutek erozji dotychczasowego ładu opartego na Pax Americana spowodował, że renesans przeżywają wszystkie wersje (neo)realistycznego paradygmatu stosunków międzynarodowych. Wspólnym mianownikiem wszystkich jego wersji jest pesymistyczne założenie co do głównych czynników sprawczych w polityce i niemocy przezwyciężenia tego procesu. Państwa, chcąc zapewnić sobie bezpieczeństwo, dążą do maksymalizacji