Już dwa miesiące po powstaniu pierwszego niekomunistycznego rządu Piotr Wierzbicki napisał w „Tygodniku Solidarność” o tym, że obóz „Solidarności” podzielił się na trzy frakcje – familią były środowiska skupione wokół Geremka i Adama Michnika, świtę tworzyli ludzie z otoczenia Mazowieckiego, a dwór – poplecznicy Wałęsy. Tekst przyjęto z oburzeniem, ale autor miał sporo racji. Zresztą tygodnik, który opublikował artykuł, sam stał się przedmiotem walki. Wprawdzie to Mazowiecki stworzył pismo, więc gdy został szefem rządu, chciał, by zastąpił go Jan Dworak. Jednak Wałęsa bezceremonialnie powierzył je Jarosławowi Kaczyńskiemu.Odtąd redakcja „Tygodnika Solidarność” stała się centrum jego politycznych gier.

Z czasem, gdy rosła frustracja Wałęsy z powodu nieodgrywania istotnej roli w państwie – a umiejętnie podsycał ją Kaczyński – lider „Solidarności” coraz częściej atakował rząd za opieszałość. Ta krytyka niepokoiła Geremka, który – choć miał sporo zastrzeżeń do Mazowieckiego, głównie o to, że rząd mało konsultuje się z Obywatelskim Klubem Parlamentarnym – to uważał, że Polska w dobie reform potrzebuje zwartego bloku. Kaczyński jednak grał na podziały.

7 maja na zaproszenie Jerzego Turowicza, redaktora naczelnego „Tygodnika Powszechnego”, do Krakowa przyjechali intelektualiści i dawni dysydenci – to zaczątki ugrupowania, z którego później wyłoniła się Unia Demokratyczna, a