Istnieją różne sposoby radzenia sobie z nieznośną naturą świata kwantów. Chyba najciekawsze, jak również najbardziej praktyczne metody pozostawił po sobie Richard Feynman.

W komentarzu pod jednym z tekstów pojawiła się następująca wątpliwość: “Jak możemy widzieć od tysięcy lat ten sam układ gwiazd? Przecież, według nauki Ziemia wiruje, krąży wokół Słońca, a cały Układ Słoneczny pędzi z prędkością 792 tys. km/h. Proszę o wytłumaczenie”.

Znów was pomęczę Erwinem Schrödingerem, ale tym razem poznacie go od zupełnie innej strony. Nie wszyscy bowiem pamiętają, że ten łebski fizyk całkiem udanie wcielał się również w rolę… biologa.

O ile w ubiegłym roku trudno było wskazać jednoznacznego faworyta, o tyle tym razem zwycięzca może być tylko jeden. Kwietniowa konferencja, na której przedstawiono pierwszy w dziejach naoczny dowód istnienia czarnej dziury, wywołała nieprawdopodobną wrzawę.

Niebawem przyjdzie nam podjąć refleksję nad mijającym rokiem. Jednak zanim do tego dojdzie, zapraszam was na szerszy bilans, w którym przypomnimy sobie, czym żył świat nauki w latach 2010–2019.

Nie wiem czy istnieje jakaś skala nerdostwa, ale chyba właśnie osiągnąłem jej wierzchołek. Sporządziłem bowiem listę szczególnie ważnych, ciekawych, unikatowych, czasem nawet zabawnych… liczb.

Nie lubię demokracji. Szanuję ją i wiem, że na obecnym etapie trudno o lepszy system, jednak nie darzę jej sympatią. Nieświadome masy dokonują iluzorycznego wyboru spośród pozornych mężów stanu. Widzę w niej szkaradztwo stojące na cokole irracjonalizmu, podatne na degenerację...

Poznaliśmy noblistów w dziedzinie fizyki. Tym razem Sztokholm przyznał wyróżnienie astronomom – Michaelowi Mayorowi i Didierowi Quelozowi, a także architektowi współczesnej kosmologii – Jamesowi Peeblesowi. Dlaczego Peeblesowi Nobel należał się jak psu zupa? Oto dwa dobre i jeden taki sobie powód.

Pięciuset naukowców opublikowało deklarację, w której zaprzeczyli kryzysowi klimatycznemu. Nie mogłem sobie odmówić tej przyjemności i rzuciłem okiem na listę owych ekspertów.

Dysk Drogi Mlecznej jest wyraźnie wykrzywiony. To jeden z faktów jakie poznaliśmy dzięki wnikliwej analizie tysięcy cefeid, dokonanej przez astronomów projektu OGLE. Jeśli polska nauka ma jakiś podwód do dumy, jest nim bez wątpienia program OGLE (Optical Gravitational Lensing Experiment).

Ziemia istnieje już 4 miliardy 600 milionów lat. Szmat czasu, a jednak, z jakiegoś powodu jej wnętrze nie ostygło i wciąż zaskakuje aktywnością. Krótko. Wnętrza wielu planet pozostają rozgrzane w związku z zachodzeniem reakcji jądrowych, a ściślej mówiąc procesów radiogenicznych.

Pragnąc poznać tajemnice mikroświata, automatycznie kierujemy swój wzrok i myśli ku LHC. Jednak poza Genewą też się robi nauka, czego najlepszym przykładem jest ambitny eksperyment HADES.

Wykop jest tego jaskrawym przykładem, dlatego po dwakroć polecam artykuł jako refleksję.

Dlaczego czepiam się teoretycznie prawdziwej wiadomości? Otóż wbrew pozorom, czasami zdarza mi się wyjść z domu i choćby mimochodem spojrzeć w górę. Stąd wiem, że jeśli już gazowy olbrzym pojawi się nad horyzontem, to zawsze jest widoczny gołym okiem.