Rzadko zdarza mi się oglądać Księżyc w ubywającej fazie. Szczególne wrażenie zrobiły na mnie spiczaste cienie zbocz przy Morzu Przesileń i jakieś wzniesienie wału krateru Cleomedes, który jeszcze się wychyla zza terminatora. Morze Żyzności (Mare Fecunditatis) z kraterem Messier też wygląda ładnie i plastycznie. Lewa strona kadru natomiast jest bardzo jasna i razi w oczy, ale jakoś nie potrafiłem tego wyrównać nie tracąc detalu w ciemniejszych obszarach.
Do zdjęć został użytyy jak
Do zdjęć został użytyy jak
@Zing: Żadne bo to nie jest przypadek, tylko fizyka.
Grawitacja działa silniej na rzeczy które są bliżej. Powierzchnia księżyca zwrócona do nas jest o 1700km bliżej niż "boki", bo księżyc nie jest płaski. W efekcie grawitacja ziemi przeszkadza w obracaniu się księżyca i sprawia, że obraca się coraz wolniej i z czasem synchronizuje z obrotem ziemi.
Po kilku miliardach lat skutkuje to https://en.wikipedia.org/wiki/Tidal_locking
@Zing: Ciekawostka: takie samo zjawisko wykorzystuje się też do "darmowej" stabilizacji satelitów: https://en.wikipedia.org/wiki/Gravity-gradient_stabilization
Jak zrobisz długiego satelitę albo zamontujesz mu masę na jakimś długim wysięgniku to automatyczne ustawi cię tym długim ciężkim końcem w kierunku ziemi, bo ten kawałek satelity będzie trochę bliżej i grawitacja będzie go mocniej przyciągać. W efekcie satelita automatycznie zawsze jest zwrócony tą samą stroną do ziemi i nie trzeba