Oto trzecia część historii o esperanto - języku międzynarodowym.
Na przełomie XIX i XX wieku wydawało się, że zdobywająca coraz większą popularność nowa mowa ma szansę stać się - zgodnie z zamiarem jej twórcy - powszechnym środkiem werbalnej komunikacji międzynarodowej. Niestety, hegemonia Wielkiej Brytanii, Stanów Zjednoczonych i Francji była hamulcem rozwoju - władze tych krajów czuły zagrożenie: "Jak to, będziemy musieli się uczyć jakiegoś języka? Niech się wszyscy uczą naszego." I tak
Na przełomie XIX i XX wieku wydawało się, że zdobywająca coraz większą popularność nowa mowa ma szansę stać się - zgodnie z zamiarem jej twórcy - powszechnym środkiem werbalnej komunikacji międzynarodowej. Niestety, hegemonia Wielkiej Brytanii, Stanów Zjednoczonych i Francji była hamulcem rozwoju - władze tych krajów czuły zagrożenie: "Jak to, będziemy musieli się uczyć jakiegoś języka? Niech się wszyscy uczą naszego." I tak
Słownictwo zostało zaczerpnięte głównie z języków germańskich i słowiańskich, jednak Zamenhof starał się czerpać ze wszystkich największych języków świata. Szyk zdania to podmiot - orzeczenie - dopełnienie, czyli tak jak w większości języków europejskich, a akcent pada na przedostatnią sylabę.
źródło: comment_1660501029Nr8f5rLAPiBs3nqWhQyKCr.jpg
PobierzPo co zmieniać? Dla uproszczenia gramatyki.
Każdy rzeczownik będzie kończyć się na -o (w liczbie mnogiej na -oj). Zawsze. Wyjątków nie przewidziano.
Jeśli widzisz lub słyszysz wyraz zakończony na -o, to masz stuprocentową pewność, że to będzie rzeczownik.
Każdy wyraz, który nie jest rzeczownikiem, nigdy nie będzie kończyć się na -o. Wyjątków nie
Powstało co prawda Ido, zreformowane Esperanto, ale większość ludzi je odrzuca, właśnie żeby trzymać się kanonu.