Aż może przyjdzie taki moment w starości, albo i już na łożu śmierci, gdy spojrzawszy wstecz, ujrzymy skończony kształt naszego życia i dopiero zaskoczy nas ta figura: co za maszkara, co za bohomaz, bryła chaosu i przypadku, bez sensu, bez celu, bez znaczenia, bez piękna.

Chciałum uciec, wymknąć się samojednu, ale gdziem się nie obróciłu, i tak w polu było mi polno, a w lesie – leśno. Nie uciekniesz od samego siebie. Nie wypłyniesz w nowe geografie, gdy nadal stara głowa je wyświetla.

podręcznik chaosu, mówi jasno: nie istnieje uniwersalna skala pomiaru wielkości wydarzeń. Nie ma czegoś takiego jak wydarzenie mało istotne lub nieważne. Splunięcie pijaka w rynsztok Archangielska sprowadza huragan nad Miami. Ktoś, kto patrzy w przyszłość, nie musi widzieć w tym logiki; wystarczy, że dostrzega istniejące powiązania. On wie. Nie jest mu potrzebna żadna nadludzka moc, żadne inne ponadnaturalne zdolności – aby przenosić góry, niszczyć narody, burzyć królestwa; do tego niezbędna jest mu

Rola pełniona przez pisarza w Polsce ma niewiele wspólnego z tworzeniem oryginalnych i wciągających fikcji, a bardzo dużo z polityką, walką ideologiczną, świeckim kapłaństwem, celebryctwem prestiżu, tworzeniem filozoficznych podstaw podziałów lifestyle’owych.

(...) natężenie emocji po stronie globalistów, progresistów jest większe, jako że postrzegają oni zwycięstwa drugiej strony – czyli przerabianie rzeczywistości politycznej pod rzeczywistość kulturową bąbli konserwatystów, lokalistów – jako nie jedynie szarpnięcie liny "fiction" / "non-fiction" w przeciwną stronę, ale cofanie czasu, złamanie dogmatu historiozofii. Wszak Postęp jest nieunikniony, i oni znają jego kierunek. Wejrzeli we flaki Bytu.

Więc to trochę jakby wtem zmieniono tabliczkę