Domyślam się, że jak to u Clancy'ego, pewnie za jakieś 100-200 stron akcja ruszy (jak w tej wiekopomnej pozycji, gdzie Jack Ryan ratuje w Londynie kogoś z rodziny królewskiej i kolejne 200 stron przyjmuje odwiedziny w szpitalu - "Czas Patriotów"?), ale coraz ciężej mi jest otworzyć książkę i czytać dalej. Szczególnie miażdżą dialogi. Nie wiem czy to kwestia tłumaczenia, ale większość z nich brzmi tak, jakby obaj uczestnicy, nieustannie się poklepywali po plecach, a same konteksty sytuacyjne są jak wyjęte żywcem ze scenariuszy Ilony Łepkowskiej, coś w rodzaju:
- Cholera, Mike, ci terroryści są dobrzy. Zastrzelili gościa z albańskich służb specjalnych, a tamci są świetnymi żołnierzami, prawie tak dobrymi jak Żydzi, Polacy, Czesi, Węgrzy, Gwatemalczycy, Apacze i Bośniacy!
- Steve, to dlatego, że Ciebie tam nie było, dałbyś im do wiwatu.
- No co Ty, Mike, ja nie, co prawda co rano wychodzę na solówkę z niedźwiedziem, biegnąc wcześniej 1000 km z budką telefoniczną na plecach, ale forma już nie ta.Chociaż gdybym miał obok Chaveza i Clarka, to z pewnością.
#audiobook #clancy #tomclancy