#baldursgate #gry #rpg #crpg #pathfinder #niepopularnaopinia Jakiś czas temu przeszedłem Pathfindera WotR, pomimo pewnych wad bardzo mi się spodobał i stwierdziłem że skoro tu było tak dobrze, to czemu by nie spróbować BG3, a jak tak to czemu nie zagrać całej trylogii. Dlatego też podczas ostatniej wyprzedaży kupiłem Rozszerzoną edycję BG1 i BG2. Jestem obecnie po jakiś 6 godzinach Baldurs Gate 1 na początku czwartego aktu i czuje się nieco oszukany. Nie wiem czy to klątwa pioniera, czy gry serio zrobiły taki postęp od tego czasu, ale gra mi się w to po prostu słabo, a nie uważam się by to była kwestia tylko przyzwyczajenia do nowych gier, bo w klasycznych Falloutach i JA2 czuje się jak ryba w wodzie. Świat przedstawiony i historia wydają mi się jak na razie poprawne, ale nic ponad to, nie czuje jakbym to co robił miało jakieś wielkie znaczenie. Towarzyszy jest sporo, ale rzadko mają coś ciekawego do powiedzenia. No i jest ten nieszczęsny system walki - czyli system z aktywną pauzą, który łączy wady systemu turowego i zwyczajnej napiedzielanki w czasie rzeczywistym. Niby są specjalne presety AI, żeby towarzysze reagowali tak jak tego oczekujesz, niby jest ta aktywna pauza, ale nigdy nie czułem że mam ten sam poziom kontroli co miałbym w systemie turowym i wynik starć wręcz wydawał się wręcz losowy. Na szczęście w miarę postępu odczucie nie jest już tak dobijające, ale i tak jest męczące. O tym jak przyjemne jest operowanie interfejsem nawet nie wspomnę. Grafika też mnie nie zachwyciła i brakuje mi spójności w stylu artystycznym. Tyle dobrego że zdaje się że nie będzie się ciągnęła długimi godzinami jak WotR i może faktycznie z czasem pokaże te swoje lepsze oblicze i moje postacie będą trafiać częściej niż raz na 8 prób. Póki co BG1 to dla mnie przeciętniak.

4 plusy