@Halbr: Musiałbym poszukać w książce bo też dawno czytałem - ale bardzo fajny artykuł; choć jeżeli miałbym szukać miejsca w którym ten cytat padł to by była cześć o Jemenie a nie Kongo. Jednak zupełnie inna walka tam była prowadzona.
@Orage: Scenariusz bajki pisany przez psychiatrę dziecięcego - to się nie mogło dobrze skończyć. Choć jako dziecko bardzo lubiłem - może dlatego jestem na wykopie ¯\_(ツ)_/¯
@Chancellor: Dziękuję bardzo. Głupio zabrzmi ale chyba nigdy tak szybko nie postanowiłem kogoś obserwować. Aż dziwnie tak mocno z kimś rezonansować (づ•﹏•)づ
Przestrzeń liminalna i problem bycia w świecie cz. 1
Wstęp
Oto zapowiedziany, choć spóźniony o jeden dzień obiecany wpis poświęcony przestrzeni liminalnej. Jest on dla mnie niezwykle istotny, ponieważ wyjaśniam w nim chyba najmocniej skąd u mnie niechęć do kapitalizmu i liberalizmu. Postanowiłem go podzielić na dwie części. Kolejna wyjdzie albo jutro, albo za tydzień. Życzę miłej lektury czy coś.
Bez sensu. Z zewnątrz - mąż, dziecko, dom, dobra praca. W środku - życie nie ma sensu. Depresja mnie dobija. Nie mam przyjaciół, nie potrafię nawiązywać relacji z innym człowiekiem. Nie mam żadnych zainteresowań poza grami, próbuje, ale po co? Jakbym zniknęła to nikt by nie zauważył poza najbliższą rodziną.
@Lonate: Smutne high-five. Niestety nie zawsze z depresji da się wyjść a można jedynie nauczyć się z nią żyć. Powodzenia! Choć ten akapit o braku umiejętności nawiązywania relacji z drugim człowiekiem to zabolał bardziej niż powinien.
@Zgrywajac_twardziela: Tak, bardzo lubię. Myślę, że to przychodzi z wiekiem dla mnie to trochę jak mentalny powrót do spraw/hobby/ludzi i miejsc które kiedyś znaczyły dla mnie bardzo dużo a z czasem są zawieszone gdzieś w próżni, niedokończone. Taka nostalgiczna melancholia.
@Sandrinia: To pewnie tak jak z reumatyzmem, osteoporozą, miażdżyca czy Alzheimerem. Dopiero po przekroczeniu pewnego konkretnego wieku uważa się występowanie w/w za całkowicie normalne u części społeczeństwa. Tak sobie to tłumacze przynajmniej ¯\_(ツ)_/¯
Na kanapie siedzi kotek Jego język to C płotek Język, choć kradziony z Javy Daje sporo mu zabawy Skrobie kodzik na serwecie W przerwie od wizyt w kuwecie
Kiedyś tak miałam, ale jakoś odkąd nie wierzę w istnienie duchów i demonów to tak nie mam, mózg to jednak potrafi nam wmówić różne dziwne rzeczy. #niewiemjaktootagowac, może w sumie #paranormalne
@Sandrinia: Generalnie chodzi o strach przed nieznanym. Najłatwiej to zaobserwować u małych dzieci; boją się ciemności ponieważ w niej tracą poczucie powtarzalności (powtarzalność jest bardzo ważna dla takich bombelków dlatego tak ważne są rytuały) przez co przestają czuć się bezpiecznie. Później u dorosłych to się zmienia ponieważ (do pewnego wieku) zmiana zaczyna być dla nas czym pożądany więc i strach przed nieznanym mija a w/w zaczyna być pociągające. Chyba, że
Dawno nie było pytanga. Także #rozowamanga obywatele/obywatelki/osoby obywatelskie. To gdybyście mieli szansę powiedzieć sobie coś 10 lat temu, dziś teraz ale musicie zmieścić się w max jeden tweet to co by to było?
@StrangeGem: 10 lat to za krótki okres - raczej potrzebowałbym zwrócić się do siebie sprzed +/- 20 lat. A powiedziałbym sobie tylko (i aż) tyle, że jesteś dzieckiem a nie dorosłym.
Macie do polecania jakieś aplikacje, w których są same ćwiczenia z gramatykiki? Uczę się z książek, więc teorię już mam, a chciałabym tylko przerobić trochę dodatkowych ćwiczeń dla utrwalenia wiedzy.
@jamniczek_trailowy: Nie jest to aplikacja ale: Thomson&Martinet "A Practical English Grammar". Niczego więcej do ćwiczenia gramatyki nie potrzebujesz.
#nostalgia #jesien #lata90 Im jestem starszy tym bardziej wczesna jesień budzi we mnie pokłady nostalgii. Jakieś wspomnienia z dzieciństwa, ze szkoły. Czasy, gdy jedynym problemem było, to że facetka z matmy dużo zadała albo, że Aśka się klei do Tomka a chciałbym żeby do mnie. Po lekcjach bieg do parku, przesiadywanie z kumplami z koleżankami. Ten charakterystyczny zapach suchych liści, szmer pod stopami, kiedy się szło
@DocentMarzanek: Odkąd zdałem sobie sprawę, że miejsce nostalgii jest w przeszłości to jakoś łatwiej z tym żyć - choć rozumiem doskonale bo rozum swoje a serce swoje.
- Co Pan czuł strzelając do