Generalnie podwaliny fabularne pod tytuł są całkiem solidne. Mamy skrzyżowanie SAO z Hunger Games. Ludzie są zasysani do gier na śmierć i życie gdzie zdobywają punkty, za które mogą sobie kupić profity w realu. Głównym motywem wydają się być relacje pomiędzy zawodnikami, tworzenie tymczasowych sojuszy i takie twisty, że gra może wymagać, że twój sojusznik wbije Ci nóż w plecy, więc nie ufaj nikomu.
Tylko, że sposób realizacji tego pomysłu to zwyczajny koszmar, w aspekcie prowadzenia narracji, a także animacji.
Weźmy na przykład pewien list, zawierający zagadkę. Główny bohater rzucił na niego okiem, błyskawicznie określił, że forma listu ma kształt trapezu jednostronnie prostego, do tego liczba liter w każdej linijce wynosi kolejno 7, 10 oraz 14. Po podstawieniu tego do diagramu w kształcie kompasu wypełnionymi liczbami po przecinku gdy podzielisz 1 przez 19, a potem pomnożysz trzy razy przez liczby które otrzymałeś z liczenia liter otrzymamy trzy różne liczby i gdy spojrzymy na pierwsza i ostatnią cyfrę tych liczb i puścimy po diagramie kompasowym to otrzymamy 07. Potem wszedł do kawiarni "Siódemka" i zaczął się wydzierać na kelnerkę, że według jego obliczeń wymiary zewnętrzne budynku nie pasują do kubatury wnętrza i brakuje trzech metrów przestrzeni. I tak mniej więcej wygląda narracja w tym tytule. Do teraz nie wiem, jakie znaczenie miał w tym trapez jednostronnie prostokątny, dlaczego 1/19, skąd pomysł żeby pomnożyć przez 3 a potem wziąć pierwsza i ostatnią liczbę i przekonanie, że 7 to jest prawidłowy wynik? #!$%@? wie. Widz jest skonfundowany, a wszystko wygląda na pseudo mądre. Great success.
Skoro omówiliśmy TĘ LEPSZĄ część tytułu, przejdźmy do tej gorszej, czyli animacji. Dla mnie totalny szok, bo chińskie tytuły które widziałem zazwyczaj były lepsze od strony technicznej, a wykładały się na treści i postaciach. Mamy tutaj APOKALIPTYCZNY DRAMAT, to jest EX-ARM chińskiego anime. Rysownicy i animatorzy nie znają takiego pojęcia jak perspektywa, postacie w prześmieszny sposób nienaturalnie rosną i maleją, przesuwając się w głąb lub kadru i z powrotem.
Sytuacje typu bohaterowie wchodzą na kilka kroków w głąb pokoju i nagle zaczyna zapadać się pod nimi podłoga. O nie, wracamy z powrotem! No i oni biegną i biegną i biegną... dziesięć... dwadzieścia... trzydzieści... czterdzieści metrów.... i rozpaczliwy skok by złapać się krawędzi... Obejrzałem kilka razy, żeby upewnić się czy wszystko dobrze zrozumiałem i nie biegną w drugą stronę. Nie. Oni tak się wracali. Takich #!$%@? scen jest multum.
W całej serii obowiązuje standard animacji maksymalnie dwu lub trzy klatkowej, ale jakość miejscami spada i mamy takie sytuacje, że samochód odjeżdża - nieruchomy obrazek się przesuwa przy podłożonym dźwięku brum brum. Koleś spada w dół - nieruchoma postać jest obracana wokół własnej osi karykaturalnie się zmniejsza, bo jak już wspomniałem, tam nikt nie wie co to jest perspektywa.
No i na specjalną uwagę zasługuje Dramatyzm przez duże D. Ale tutaj już nie będę nic pisać, to lepiej zobaczyć.
- Niedotrzymanie obietnicy 100 konkretów na pierwsze 100 dni rządów, - brak paliwa za 5,19 zł za litr, - brak o połowę tańszego prądu i gazu, - brak kwoty wolnej 60 tys. zł,
https://myanimelist.net/anime/28673/Duan_Nao
Die Now
Generalnie podwaliny fabularne pod tytuł są całkiem solidne. Mamy skrzyżowanie SAO z Hunger Games. Ludzie są zasysani do gier na śmierć i życie gdzie zdobywają punkty, za które mogą sobie kupić profity w realu. Głównym motywem wydają się być relacje pomiędzy zawodnikami, tworzenie tymczasowych sojuszy i takie twisty, że gra może wymagać, że twój sojusznik wbije Ci nóż w plecy, więc nie ufaj nikomu.
Tylko, że sposób realizacji tego pomysłu to zwyczajny koszmar, w aspekcie prowadzenia narracji, a także animacji.
Weźmy na przykład pewien list, zawierający zagadkę. Główny bohater rzucił na niego okiem, błyskawicznie określił, że forma listu ma kształt trapezu jednostronnie prostego, do tego liczba liter w każdej linijce wynosi kolejno 7, 10 oraz 14. Po podstawieniu tego do diagramu w kształcie kompasu wypełnionymi liczbami po przecinku gdy podzielisz 1 przez 19, a potem pomnożysz trzy razy przez liczby które otrzymałeś z liczenia liter otrzymamy trzy różne liczby i gdy spojrzymy na pierwsza i ostatnią cyfrę tych liczb i puścimy po diagramie kompasowym to otrzymamy 07. Potem wszedł do kawiarni "Siódemka" i zaczął się wydzierać na kelnerkę, że według jego obliczeń wymiary zewnętrzne budynku nie pasują do kubatury wnętrza i brakuje trzech metrów przestrzeni. I tak mniej więcej wygląda narracja w tym tytule. Do teraz nie wiem, jakie znaczenie miał w tym trapez jednostronnie prostokątny, dlaczego 1/19, skąd pomysł żeby pomnożyć przez 3 a potem wziąć pierwsza i ostatnią liczbę i przekonanie, że 7 to jest prawidłowy wynik? #!$%@? wie. Widz jest skonfundowany, a wszystko wygląda na pseudo mądre. Great success.
Skoro omówiliśmy TĘ LEPSZĄ część tytułu, przejdźmy do tej gorszej, czyli animacji. Dla mnie totalny szok, bo chińskie tytuły które widziałem zazwyczaj były lepsze od strony technicznej, a wykładały się na treści i postaciach. Mamy tutaj APOKALIPTYCZNY DRAMAT, to jest EX-ARM chińskiego anime. Rysownicy i animatorzy nie znają takiego pojęcia jak perspektywa, postacie w prześmieszny sposób nienaturalnie rosną i maleją, przesuwając się w głąb lub kadru i z powrotem.
Sytuacje typu bohaterowie wchodzą na kilka kroków w głąb pokoju i nagle zaczyna zapadać się pod nimi podłoga. O nie, wracamy z powrotem! No i oni biegną i biegną i biegną... dziesięć... dwadzieścia... trzydzieści... czterdzieści metrów.... i rozpaczliwy skok by złapać się krawędzi... Obejrzałem kilka razy, żeby upewnić się czy wszystko dobrze zrozumiałem i nie biegną w drugą stronę. Nie. Oni tak się wracali. Takich #!$%@? scen jest multum.
W całej serii obowiązuje standard animacji maksymalnie dwu lub trzy klatkowej, ale jakość miejscami spada i mamy takie sytuacje, że samochód odjeżdża - nieruchomy obrazek się przesuwa przy podłożonym dźwięku brum brum. Koleś spada w dół - nieruchoma postać jest obracana wokół własnej osi karykaturalnie się zmniejsza, bo jak już wspomniałem, tam nikt nie wie co to jest perspektywa.
No i na specjalną uwagę zasługuje Dramatyzm przez duże D. Ale tutaj już nie będę nic pisać, to lepiej zobaczyć.