https://www.facebook.com/MagazynLotnictwo/posts/2108063889236378 #l... (@bobok)

https://www.facebook.com/MagazynLotnictwo/posts/2108063889236378

#lotnictwo
#samoloty
#b--ń

dla tych do nie mają FB

Wczoraj omawiając katastrofę samolotu z sekretarzem ONZ na pokładzie poruszyliśmy temat ogarniętego rebelią Konga. Po wycofaniu w czerwcu 1964 r. z terenu Konga wojsk ONZ sytuacja pozostawionych na tych ternach białych cywili była nie pozazdroszczenia. W kraju wciąż przebywało blisko 3000 misjonarzy, którym groziło niebezpieczeństwo i w związku z tym Belgia i USA postanowiły przeprowadzić szeroko zakrojoną akcję ratunkową i ewakuować tyle osób ile się da. Dlatego jesienią 1964 r. rozpoczęto kampanię lotów rozpoznawczych na bardzo małych wysokościach w celu ustalenia sytuacji misjonarzy w znanych lokalizacjach, lecz z którymi nie było żadnego kontaktu. W trakcie tych misji samoloty odrzutowe były narażone głównie na ogień ręcznej broni lufowej i czasem zdarzało się im przywieźć z takich lotów kilka przestrzelin. W pewnym momencie na jednym ze zdjęć wstrząśnięci analitycy odkryli całkowicie nowy rodzaj zagrożenia dla samolotów. Był to "pocisk ziemia-powietrze Mk. 1 Mod. 1 z naprowadzaniem manualnym na wyrzutni mobilnej". Celność tego pocisku oceniono jako dyskusyjną a rozrzut jako trudny do ustalenia. Problemem był fakt, że jak dotąd nie znaleziono skutecznej metody na przeciwdziałanie tego rodzaju broni. Problem ten został zreferowany w opisany powyżej sposób na odprawie przed byłym już prezydentem Harrym Trumanem przez gen. Marschalla Cartera (prezydent Johnson wprowadził zasadę okresowego powiadamiania byłych prezydentów o sytuacji na świecie). Po wysłuchaniu referatu generała Truman wtedy odpowiedział: "Jestem przekonany, że ktoś powinien doradzić pilotom by latali nieco wyżej. Wyobrażam sobie jaki wpływ na karierę młodego pilota US Air Force miałby wpis w aktach o zestrzeleniu za pomocą dzidy!".