Mamy jeszcze rok do podboju Marsa

Międzynarodowy zespół astronomów dokonał odkrycia odległej galaktyki, korzystając z jej zdolności do pochłaniania światła. Ta galaktyka jest związana z przynajmniej jedną inną galaktyką, które tworzą wczesną grupę galaktyk.

Rosja spada z kosmosu na Ziemię. Program kosmiczny tego kraju, przez dziesięciolecia stanowiący dumę Moskwy, jest dziś cieniem swojej dawnej potęgi. Ciekawy artykuł, moim zdaniem warto przeczytać. Dostęp za darmo.

Gwiazda o masie podobnej do naszego Słońca, znajdująca się w pobliskiej galaktyce, doświadcza stopniowego pochłaniania przez małą, ale żarłoczną czarną dziurę. W miarę zbliżania się do czarnej dziury, gwiazda traci masę równą trzem Ziemiom.

Analiza liczącego około 4,6 miliarda lat meteorytu doprowadziła do konkluzji, że obecny w nim w momencie jego powstania izotop, będący jednym z najważniejszych wczesnych źródeł energii, był nierównomiernie rozmieszczony w całym Układzie Słonecznym. Zmienia to dotychczasowe rozumienie.

Czarne dziury znajdujące się w gromadzie Hiady, oddalonej około 151 lat świetlnych od naszej planety, to jak dotychczas najbliższe Ziemi tego typu obiekty zaobserwowane w kosmosie.

Ludzie od niepamiętnych czasów zastanawiali się nad tym, skąd pochodzą. Na przestrzeni wieków nasza świadomość na temat naszego otoczenia i jego początków ewoluowała. Od przyjęcia modelu heliocentrycznego zaczęliśmy sobie stopniowo uświadamiać skalę wielkości Wszechświata.

Artykuł opublikowany w czasopiśmie Monthly Notices of the Royal Astronomical Society wskazuje na istnienie kilku czarnych dziur w gromadzie Hiady – najbliższej naszemu Układowi Słonecznemu gromadzie otwartej – co czyniłoby je najbliższymi Ziemi czarnymi dziurami, jakie kiedykolwiek wykryto.

O tym, że ta kometa istnieje, dowiedzieliśmy się zaledwie miesiąc temu. W ten weekend zbliżającą się do Słońca kometę będzie najlepiej widać z półkuli północnej. Takie odkrycia zdarzają się obecnie bardzo rzadko. Jeśli dowiadujemy się o istnieniu nowej komety, to zazwyczaj zawdzięczamy to...

Dwa przyrządy na pokładzie Euclid, teleskopu kosmicznego ESA współpracującej z NASA, zrobiły swoje pierwsze zdjęcia testowe. Wyniki wskazują na to, że osiągnie cele naukowe, w których został zaprojektowany i prawdopodobnie też wiele więcej. Misja zgłębi jedne z największych zagadek kosmosu, w tym...

Badanie zmienności strumienia blazara skupia się na analizie precesji, która jest wynikiem obecności orbitujących czarnych dziur w centrach galaktyk. Międzynarodowy zespół badawczy pod przewodnictwem Silke Britzen z Instytutu Radioastronomii Maxa Plancka w Bonn przeprowadził badania na temat...

Zespół naukowców dokonał odkrycia i potwierdzenia istnienia dwóch egzoplanet o najdłuższym dotychczas znanym okresie orbitalnym zaobserwowanym przez misję Transiting Exoplanet Survey Satellite (TESS). Te duże długookresowe egzoplanety krążą wokół karła typu K i są klasyfikowane jako ciepłe Jowisze.

Podczas krótkiego ruchu Wenus sonda Parker Solar Probe NASA wykryła naturalny sygnał radiowy, który ujawnił, że sonda przeleciała przez górne warstwy atmosfery planety.

W 1958 roku niedługo po starcie Explorera 1 naukowcy odkryli pewien zadziwiający fakt o naszej planecie. Dookoła Ziemi w dziwny sposób skakała olbrzymia ilość elektronów i protonów, tworząc strumienie cząsteczek o niezrozumiałym pochodzeniu. Niedługo po tym to zjawisko nazwano pasem Van Allena.

Wybitny fizyk z Uniwersytetu Warszawskiego, Andrzej Dragan, podkreślił, że nie istnieją żadne fundamentalne powody przeciwko temu, by obserwatorzy poruszający się z prędkościami przekraczającymi prędkość światła nie byli w stanie tego doświadczyć.