Mogłoby się wydawać, że w dobie cekaemów, pierwszych czołgów i walk pozycyjnych w okopach kawaleria nie miała już racji bytu. Mimo to w czasie wojny polsko-bolszewickiej wielkie formacje jazdy odegrały niemałą rolę, choć ich wystawienie wymagało od odradzającego się państwa dużego wysiłku.

Wielkopolscy organicznicy stawiani są za wzór cierpliwej pracy prowadzonej dla dobra wspólnego i przeciwstawianej zbrojnym wystąpieniom. Z pewnością przyniosła lepsze rezultaty, choć trzeba było na nie czekać całymi latami. Jednak wielu z tych działaczy miało w swym życiorysie także epizody wojenne.

17 grudnia 1970 r. miał miejsce "czarny czwartek" - najkrwawszy dzień robotniczego powstania na Wybrzeżu. W wyniku brutalnego rozbicia strajku przez władzę, zginęło 45 osób, a ponad tysiąc zostało rannych.

We Francji co roku ginęło w pojedynkach kilkaset osób i to pomimo zakazów królewskich i papieskich. Czy podobnie było w słynącej z zajazdów i szlacheckiej przemocy Rzeczpospolitej Obojga Narodów?

W czasie trwania stanu wojennego zwolniono z pracy ponad 55 tys. osób, aresztowano ponad 3500, a wiele zmuszono do emigracji. Chociaż liderzy Solidarności wzywali do oporu, większość społeczeństwa nie myślała o zorganizowanym oporze, ale o przystosowaniu się do nowej sytuacji.

Pacyfikacja kopalni „Wujek” była jednym jednych z najtragiczniejszych i najkrwawszych wydarzeń stanu wojennego w Polsce. W wyniku interwencji oddziałów ZOMO i wojska, 9 strajkujących górników zginęło, a ponad 20 zostało rannych. Jak wspomina to wydarzenie jeden z uczestników strajku?

Generalskie mundury, atmosfera zagrożenia, posiedzenia, rezolucje i decyzje – stanem wojennym w Polsce miała kierować Wojskowa Rada Ocalenia Narodowego złożona z wyższych stopniem oficerów. Czym w istocie była ta instytucja, w czasie swego istnienia kojarząca się z południowoamerykańską juntą?