Dwa miesiące po seansie, ale zrecenzować warto, może ktoś się skusi. O ile horrorów zwyczajnie nie lubię, tak perełki pokroju Midsommara przywracają wiarę w ten specyficzny gatunek. Ari Aster sprawił, że po raz pierwszy na sali kinowej poczułem autentyczną grozę. I nie był to strach jak przy śmieciowych dżampskerach, ale prawdziwe przerażenie, którego w filmie nie zaznałem od seansu Znaków i Osady jako gnojuch. Za to biję czołem pokłony.
+oprawa i klimat: przejaskrawione, pastelowe barwy, biel i słońce w pełni, ale mimo to czuć, że w powietrzu wisi coś strasznego
+występ Florence Pugh, tej młodej kobitce należą się owacje za samo wycie rozpaczy na początku, potem jest jeszcze lepiej. Chowajcie się, holiłudzkie miernoty.
![Sepecha - #sepecharecenzuje Midsommar. W biały dzień (2019)
Dwa miesiące po seansie,...](https://wykop.pl/cdn/c3201142/comment_uY17myjPDaXogOzJyUxPHcgEbk23VdFd,w400.jpg)
źródło: comment_uY17myjPDaXogOzJyUxPHcgEbk23VdFd.jpg
Pobierz
#midsommar