Jeśli cokolwiek w życiu jest pewne, i jeżeli historia nas czegoś uczy, to tego, że każdego można zabić.

-Ty, zamiast tak p-------ć bez sensu lepiej pomóż zrywać mi owoce. J----e szpaki wszystko wybrane

-Rafi, nie moja wina że mam pracofobię. Na samą myśl o tym że mógłbym ci pomóc z robotą, paraliżuje mnie strach, łapią mnie duszności i mam zawroty głowy.

-Eh, spróbujesz w domu mnie poprosić o wiśnie z cukrem

Gdyby ci nikt nie powiedział, że nie będąc kochanym, jest się nieszczęśliwym, byłbyś szczęśliwy. Jeszcze jedno złudzenie: że zewnętrzne zdarzenia lub inni ludzie mogą cię zranić. Nie mogą. To ty im dajesz taką władzę nad sobą.

Czy możesz twierdzić, że kogoś kochasz, jeśli nie pozwalasz mu być sobą, jeśli potrzebujesz go psychicznie i emocjonalnie, żeby być szczęśliwym? To, co nasza kultura miłością nazywa, z jej pieśniami i poematami tak naprawdę miłością nie jest; co więcej: stanowi jej przeciwieństwo. Jest żądzą, kontrolą, posiadaniem.