W starożytnym Rzymie adopcja (adoptio) polegała na przejęciu pod władzę ojcowską syna lub córki z innej rodziny. Adopcja przeprowadzana była w obecności pretora lub namiestnika. Nie była wymagana zgoda adoptowanego. Powodem przeprowadzania adopcji była najczęściej potrzeba utrzymania ciągłości rodu.
W antycznym Rzymie najczęściej adoptowano chłopców, zwłaszcza w warstwach wyższych, np. senatorskich. Wynikało to głównie z potrzeby zachowania dziedzica oraz faktu, że zdecydowanie więcej kosztowało ojca wydanie córki za mąż (pokaźny

















Hannibal – w trakcie inwazji na Italię, w trakcie II wojny punickiej – zabrał ze sobą 37 słoni, z czego ciężkich warunków i surowej zimy nie przetrwało 10 zwierząt. Pozostałe słonie wykorzystał podczas bitwy pod Trebią.
Po tej bitwie z ran i wyziębienia padła reszta słoni, poza jednym – o imieniu Surus. Gdy Hannibal nabawił się infekcji oka, to z grzbietu tego indyjskiego słonia dowodził przeprawą przez
źródło: comment_ziYh8cjOJA0agk7j98Ly0DpqgIelhLGO.jpg
Pobierz@IMPERIUMROMANUM: kim kurna jest kornak?