Obraz prymitywnie uzbrojonych barbarzyńców słabo pasuje do znalezisk z obszaru kultury przeworskiej. Archeolodzy odkrywają liczne elementy uzbrojenia, a pochówki wojowników stanowią ważną część cmentarzysk z ziem dzisiejszej Polski.
Najczęściej spotykaną bronią była włócznia. Towarzyszyły jej drewniane tarcze wzmacniane metalowym umbem, czyli centralnym okuciem chroniącym dłoń. Hełmy i kolczugi pojawiają się rzadko, przynajmniej w materiale grobowym, ale nie oznacza to ubóstwa militarnego. Oznacza raczej inny model uzbrojenia niż ten znany z armii rzymskiej.
Najczęściej spotykaną bronią była włócznia. Towarzyszyły jej drewniane tarcze wzmacniane metalowym umbem, czyli centralnym okuciem chroniącym dłoń. Hełmy i kolczugi pojawiają się rzadko, przynajmniej w materiale grobowym, ale nie oznacza to ubóstwa militarnego. Oznacza raczej inny model uzbrojenia niż ten znany z armii rzymskiej.
Dla społeczności żyjących na obszarze kultury przeworskiej kontrola nad taką drogą mogła oznaczać realną siłę. Tam, gdzie przechodzili kupcy, powstawały punkty wymiany, sojusze, zależności i elity korzystające z pośrednictwa. W tym kontekście Związek Lugijski można widzieć nie tylko jako nazwę ze źródeł,
handel to potęga