Z każdym dniem coraz mi trudniej. Chciałabym móc odpocząć, stresuje się tym, że idę spać bo wiem, że jak się obudzę to będzie mnie bardzo boleć. Tak jest za każdym razem, śpię maksymalnie trzy godziny z rzędu a wybudza mnie ból. Otwieram oczy i czuję jak cholernie piecze mnie przy kręgosłupie, jak ból opłata mi klatkę piersiową, jak rozchodzi się pod żebrami. Jakby mnie metalowa obręcz ściskała. Czasem jest mi niedobrze, czasem
To nie jest tak, że uważam się za najbardziej cierpiącą osobę na świecie.
Wierzę. Chodziło mi raczej o to, że nigdy tak naprawdę nie jesteśmy w stanie wczuć się w cierpienie innych ludzi i z braku tej możliwości sami dla siebie stajemy się najbardziej cierpiącą osobą na świecie. Nie widzę w tym nic
Przeglądając internety natknęłam się na kawałek materiału Uwaga, o tym jak to kucharki, jakiegoś przedszkola, dzień w dzień wynosiły siaty z jedzeniem. Wiecie nie było by w tym nic złego, gdyby, nie odbywało się to kosztem dzieci. Wypowiadali się pracownicy, których twarze były ukryte, że panie zmniejszały porcje, że w kotletach zamiast mięsa była bułka i tak dalej. Ogólnie dla mnie wstyd straszny, rodzice płacili żeby dzieci dobrze jadły. Wszystko pięknie wyglądało
@ignis84: To samo w wojsku było. Kobiety w zaopatrzeniu w biurze cały obiad miały praktycznie ugotowany na miejscu z wojskowych zasobów i tylko zanosiły do domu. Nawet kompot kradły XD
@sphinxxx: Wiem, że kiedyś tak było. Ale teraz czasy są inne i to też powinno się zmienić. Poza tym mnie bardziej zbulwersowała postawa ludzi w komentarzach. Oni nie widzieli w tym nic złego. Gdyby te kobiety brały to co zostało, to spoko nie miałbym nic przeciwko. Tylko one to robiły kosztem dzieci.
@ignis84 niestety tak, u teściów kilka działek dalej „inwestor” razem z wykonawcą po pijaku wytyczali obrys budowy, co prawda na swojej działce a pomylili północ z południem. Na szczęście skapnęli się na etapie kopanie fundamentów a nie ich lania.
Zastanawiam się kiedy przestanę cierpieć, najgorsze, że za każdym razem jak się budzę, to bardzo mnie boli. Dzień w dzień, toczę walkę z bólem, bo dosłownie muszę z nim walczyć. Koncentruje się na oddechu, na ułożeniu ciała, na tym, że nie mogę płakać, bo to tylko pogarsza sprawę. Staram się odwracać uwagę od bólu, oglądając filmiki ze zwierzętami, czy innymi lajtowymi treściami. Choć czasem nawet to bywa trudne, bo jak ruszam rękami
@ignis84: Zawsze jak czytam Twoje wpisy to zaczynam zwracać uwagę na to co mam. Szkoda że nie potrafię tego docenić na co dzień. Życzę Ci wszystkiego dobrego, jak najmniej bólu, jak najwięcej zdrowia i szczęścia.
Hej, będzie mi miło, jak mnie wesprzecie. W sumie nic nie tracicie, za to dla mnie każdy grosz na rehabilitację się liczy. Wiem, że niektórzy z Was wspierali mnie nawet kilkukrotnie, ale niestety choroba generuje wiele dodatkowych wydatków. Rehabilitacja na NFZ w moim przypadku nie będzie wystarczająca, po takich uszkodzeniach organizmu, do końca życia będę musiała poddawać się rehabilitacji. Teraz najważniejsza jest dla mnie kontynuacja walki oto, aby stanąć na nogach.
Chciałabym móc wstać, żeby pochodzić po mieszaniu i porobić rzeczy które lubię. Jaka byłabym szczęśliwa gdybym mogła chociaż posprzątać, poukładać rzeczy po swojemu, poodkurzać, zająć się roślinami, a mam ich sporą rodzinę ;) Lubię jak jest czysto, miło i przytulnie. Lubię zapraszać znajomych na wieczorki z grami, z pogaduchami, filmami czy co sobie tam wymyślę ;) Chciałabym się ładnie ubrać, delikatnie pomalować i wyjść na spacer. Chciałabym pojechać do lasu, przejść parę kilometrów, po drodze robiąc przystanki na ciepłą herbatę z termosa. Chciałabym wyjść z koleżankami na obiad do restauracji a późnej na ciacho do kawiarni. Chciałabym móc robić tyle zwykłych rzeczy, nic nadzwyczajnego. Niestety, nie mogę nawet stanąć, bo moje nogi nie działają. Każdy dzień jest dla mnie walką, też oto aby się nie załamać, żeby nie stracić nadziei, że jeszcze będzie lepiej. Codziennie się budzę i codziennie uderza mnie rzeczywistość, że dalej leżę. Nigdy nie dopuszczałam do siebie myśli, że może mnie to spotkać. Przechodziłam operację jak burza, było ciężko, ale zawsze wstawałam a nagle nie mogłam. Kiedy obudziłam się po operacji i zdałam sobie sprawę, że moje nogi nie działają, nie wpadłam w panikę, nie histeryzowałam. Myślałam, że to zaraz przejdzie, że to stan przejściowy. Minęły dwa lata a ja dalej nie chodzę. Gdyby nie następna operacja, chodziłabym już. Czy los znów ze mnie zadrwił? Tak dobrze mi szło na rehabilitacji, robiłam szybko postępy, miałam tyle zapału w sobie, tyle energii. Niestety wszystko się wypaliło, zgasło. Zostało przyćmione kolejnym pooperacyjnym bólem, który do dziś dokucza. Chociaż od operacji minęły trzy miesiące. Z każdym zabiegiem wydłuża się czas rekonwalescencji. Kilka miesięcy zajęło leczenie bólu po uszkodzeniu rdzenia, a teraz wyciętych zmian było cztery, z czego największy guz powstał dokładnie w tym samym miejscu, gdzie doszło do uszkodzenia.
Nie znałem Cię i Twojej historii wcześniej, Eh, ja właśnie wczoraj dosłownie wyrwałem się ze swojej głowy, z depresyjnej pętli i posprzątałem chatę na błysk, od razu inna energia w człowieku.. przejmuję się zawsze na maxa takimi historiami, wszedłem na mirko się pośmiać, a nie kroić cebule.. (╥﹏╥) przesyłam dużo siły, jesteś twardsza niż najtwardszy huop.(づ•﹏•)づ
Jest mi tak ciężko psychicznie, od tygodnia jakoś zaczęły mi wypadać włosy. Przez kilka dni wypadła mi ich większość :-( Oczywiście będę mieć badania, ale to faktu nie zmieni. Zawsze miałam gęste, grube włosy. Z dziesięć lat temu miałam problemy z tarczycą, dokładnie z hashimoto. Wtedy też dużo włosów mi wypadło, ale nie tyle, jak teraz. Udało mi się zapanować nad hormonami. Sytuacja się ustabilizowała, ładnie odrosły. Teraz wychodzą, jak po chemii,
@daeun: Trochę mnie śmieszy, że uważasz, że czterdzieści lat to starość i już menopauza. Moja mama ma ponad sześćdziesiąt lat i ma ładne włosy. Jeśli człowiek pilnuje stanu swojego organizmu, to może długo się cieszyć dobrym wyglądem. Poza tym mój problem nie wynika z menopauzy, a jest efektem choroby nowotworowej. Spoko, rozumiem, że chciałeś być po prostu wredny. Jak kobieta ma prawo żalić się z powodu włosów, no nie?
@TomgTp: Seks nie jest najważniejszy na świecie. Byłam w kilku związkach i wolę mieć spokój, niż mieć ruchanie na zawołanie, w średniej jakości związku. Jasne, super by było mieć dobry związek, ale trzeba mieć naprawdę duże szczęście, aby poznać kogoś kto naprawdę do nas pasuje. Oczywiście jestem wstanie zrozumieć, że ludzie którzy mają mało doświadczeń w tej materii, pragnął to zmienić, bo wydaje się im że omija ich coś fantastycznego.
Jak ja chciałabym mieć takie problemy, jak "normalni" ludzie. Żeby się móc załatwić dostaję lek podawany podskórnie, lek pomaga jelitom przepychać treści. Już kilka lat temu, po którejś tam operacji zauważyłam, że tłocznia odbytu (to takie brzydkie słowo) gorzej działa. Zapewne chodzi o uszkodzenie nerwów, które akurat odpowiadają za pracę mięśni. Teraz po niedowładzie sytuacja się po prostu pogorszyła. Jak człowiek nie może się załatwić, to treści zaczynają zalegać w jelitach i
Kupiałm moim koteckom, nowe posłanie. Kosz z wikliny, wyłożony poduchą. Zależy mi na naturalnych materiałach, po pierwsze sztuczne się elektryzują, później koty kopią ;-) Po drugie, moim zdaniem lepiej się prezentują i jeśli się onie dba, to o wiele dłużej służą, niż takie z tworzyw sztucznych. Plus są lepsze dla środowiska. Zastanawiam się jeszcze nad zakupem budki, jedna z kotecek bardzo lubi się chować. Wcześniej często otwierała sobie jedną z moich szafek z ciuchami i się bunkrowała, ale zmieniłam meble i już nie ma takiej możliwości. Przeglądałam Olx, Vinted (gdzie upolowałam nowy kosz) i Allegro. Właśnie na tym ostatnim, z wymienionych portali, znalazłam budki np ze skóry naturalnej. Polski producent, a lubię wspierać naszych, budki prezentują się całkiem zacnie. Fajna jest opcja personalizacji, można wybrać materiał i można "podpisać budkę", dzięki plakietce z imieniem. Ważne są też sensowne wymiary, jest zalew takich domków, ale często są one za małe, jak na potrzeby dorosłych kotów.
Ludki kochane, chciałabym złożyć Wam życzenia. Obyście w nowym roku doświadczyli, tego co doświadczyć chcecie :-) Aby dopisywało Wam zdrowie, ponieważ bez zdrowia ani rusz, wiem coś o tym :p Żeby dopisywała Wam dobra passa finansowa, ponieważ żyjemy w takim świecie, że ciężko bez kasy. Zapału i energii do sięgania po marzenia :-) Wiem, jak to jest. Obiecujemy sobie, że w tym roku będzie inaczej, że coś się zmieni. Później nie zmienia się nic, a w końcu przestajemy sobie cokolwiek obiecywać. Może jednak warto ruszyć z miejsca i zrobić porządki, tam gdzie trzeba? Z mojej perspektywy lepiej się przez chwilę pomęczyć i dzięki temu zmienić swoją przyszłość. Przechodziłam przez to, wiem co piszę. Pierwszy krok to uświadomienie sobie potrzeby zmiany w sobie, dalej pójdzie już łatwo ;-)
Dwa lata wycięte z życia, dwa lata spędzone w łóżku, dwa lata bezustannej walki z bólem. Walka toczy się cały czas, o lepsze jutro. Ciągle tli się we mnie nadzieja, że kiedyś to nastąpi. Byłam naiwna, po operacji myślałam, że szybko mi przejdzie. Nikt nie spodziewał się tego, jak wszystko się potoczyło. Dwa lata straconych doświadczeń, dwa lata rzeczy które się nie wydarzyły, bo wydarzyć nie mogły. Dwa lata stagnacji, dwa lata bez spacerów, bez przygód, bez większych przyjemności. Ciężko się cieszyć kiedy tak bardzo boli, wtedy rzeczy które normalnie sprawiałby nam dużą radość, nie mają takiego znaczenia. Wszystko przykrywa zmęczenie, cierpienie, bezsilność.
@ignis84: ehh, zawsze jak widzę Twoje wpisy to zastanawiam się czemu ktoś kto nie szanuje swojego zdrowia tak jak ja i od dzieciaka trwa w autodestrukcji na wszystkie możliwe sposoby jeszcze jakoś się trzyma,a osoby takie jak Ty mają pod górkę. Zawsze przeczytam i siedzę później kilkadziesiąt minut nie wiedząc co myśleć i lecąc przez cały wahlarz emocji myśląc o tym wszystkim, ciężko to jakoś ubrać w słowa. Zawsze też
Jestem już tak bardzo zmęczona bólem, każda chwila kiedy ból choć trochę odpuszcza, jest dla mnie, nawet nie wiem jakich słów użyć. Cudowna? To może aż nazbyt mocne słowo. Czuję się wtedy przez chwilę szczęśliwa, tylko dlatego, że mniej mnie boli. Wraca mi uśmiech i normalnie mówię, a nie przez zaciśnięte zęby. Najgorsza jest w tym wszystkim bezradność, kiedy nie można sobie pomóc, ani nikt inny nie może. Masaże przynoszą mi trochę
Martwię się o swoje nogi. Jeszcze tak źle, jak jest teraz z nimi nie było. Owszem po uszkodzeniu rdzenia były dużo bardziej bólowe i też nie mogłam nimi ruszać, ale już będąc w szpitalu zaczęło się, to zmieniać. Minęło już trochę czasu od ostatniej operacji a w dalszym ciągu są jak kłody :-( Bardzo dziwne uczucie, myślę o ruchu i próbuje go wykonać, ale nic się nie dzieje. Próbuję ruszać palcami u
Ostanio za każdym razem kiedy się przebudzam, czyli co jakieś dwie, trzy godziny czasem uda mi się przespać ciągiem dłużej, ale za każdym razem wiele mnie, to kosztuje. Zazwyczaj bowiem budzi mnie przeszywający ból, ciężko się piszę o bólu, ponieważ to takie bardzo indywidualne odczucia. W każdym razie bardzo często robi mi się słabo, wymiotować mi się chce, oblewa mnie pot, jest mi gorąco chociaż leżę pod samą poszwą. Po przebudzeniu proszę mamę żeby pomogła mi zmienić pozycję, od kiedy jestem w domu wzięła pracę zdalną. Przestałam już płakać z bólu, to jeszcze bardziej pogarsza, teraz tylko zamykam oczy, koncentruje się na oddechu. Oddycham płytko, ponieważ ruch mięśni boli. Nie wiem jakie jest źródło bólu, bowiem moje odczucia mogą być mylne. Ciągle czuję jakby moje mięśnie które idą od kręgosłupa i oplatają klatkę piersiową stały się jak metal, jak obręcz która ściska moje narządy. Cały czas biorę leki, silne. Rano i wieczorem paleksja, lek zazwyczaj stosowany u osób z rakiem, doraźnie metadon (mocniejszy od morfiny) i paracetamol. Jak widać leki nie zawsze pomagają. Przynajmniej nie tak, jakbym sobie tego życzyła.
@ignis84 Twoje wpisy dają mi do myślenia bardziej niż rady znajomych i rodziny. Po prostu tak trafiają. Trzymam za Ciebie kciuki, jeszcze będzie pięknie! (づ•﹏•)づ
Z chęcią obejrzałbym jakiś fajny horror, najbardziej lubię takie z wątkami paranormalnymi. Może coś w stylu Obecności, albo Czerwonej Róży, motyw starego nawiedzonego domu, albo innego nawiedzonego miejsca ;-) Chociaż jestem otwarta na różne propozycje, byle nie gore :p Klasyki mi nie polecajcie, jako fanka horrorów zapewne widziałam, poproszę o jakieś nowsze tytuły. Najlepiej z trzech ostatnich lat, z powodu choroby nie śledziłam nowości. Dzięki :-)
@ignis84: Zdecydowanie warto obejrzeć jedną z niespodzianek tego roku czyli "Talk to me" oraz argentyński horror "When Evil Lurks" - jeden z oryginalniejszych w tym roku. A z ostatnich 3 lat to kojarzę, że przypadły mi do gustu "uśmiechnij się" (mocny vibe coś za mną chodzi) oraz "dom nocny"
Dostałam bardzo fajny prezent od @Kryminopedia_YT w postaci zaangażowania w moją sprawę i jestem bardzo wdzięczna. Dziękuję, takie akcje dają mi energetycznego kopa i myślę, że przywracają wiarę w ludzi nie tylko mi. Pokazują nam wszystkim, że jeszcze istnieje bezinteresowne dobro na tym
Hej Wam, więc tak nie wchodziłam na Wykop jakoś od dwóch dni. Niestety nie wszyscy mamy wesołe święta. Ból mi dokucza. Więc nie byłam świadoma co się tutaj dzieje i że ktoś dodał, kolejny raz, post na temat jedej z moich zbiórek! Chodzi o zbiórkę https://www.siepomaga.pl/iga-goch
Wiedzieliście, że istnieją Binturongi Orientalne? Przyznam, że odkryłam ich istnienie dopiero dzisiaj. Kurczę wiele filmów przyrodniczych obejrzałam w swoim życiu, w moim domu była tradycja wspólnego oglądania takich filmów, a jakoś nigdy nie trafiłam na Binturongi. Kotoniedzwiadki :-) Dodałam znalezisko, ale ja nie umiem w znaleziska, zawsze mnie zakopują.
Wierzę. Chodziło mi raczej o to, że nigdy tak naprawdę nie jesteśmy w stanie wczuć się w cierpienie innych ludzi i z braku tej możliwości sami dla siebie stajemy się najbardziej cierpiącą osobą na świecie. Nie widzę w tym nic