Z okazji zbliżającej się rocznicy ślubu, zabrałem moją żonę na romantyczną wycieczkę do Poznania. Piękna sprawa. Uroczy Stary Rynek, kolacja przy świecach w małej włoskiej restauracji, długi spacer pod rozgwieżdżonym niebem – słowem bajka. Cały ten klimat wpłynął na moją żonę nader romantycznie i gdy zaczęła do ucha szeptać mi, że czas najwyższy, żeby w Poznaniu stukać zaczęły się nie tylko koziołki, postanowiłem, że pora zbierać się do motelu. Szybko wyszukałem wPokaż całość

Mirki, ale mi historię sprzedał wujo z Niemiec i to nie zbieracz truskawek, tylko właściciel sklepu spożywczego, poważany w swoim dolnosaksońskim miasteczku ojciec Krystiana i Güntera.

Przyjechał akurat na tydzień do Wrocławia, żeby sobie zęby zrobić i oczywiście wprosił mi się na chatę na nocleg, a ja rodzinę szanuję bardziej niż Michał Elfika nocą, więc przyjąłem wuja i poczęstowałem go naszym lokalnym przysmakiem – piwem Piast, a on poczęstował mnie czymś znaczniePokaż całość

Mirki, jaram się jak blok na ulicy Pięknej we Wrocławiu.

Żona w trosce o nasze małżeństwo zorganizowała romantyczną randkę-niespodziankę i to nie byle jaką, bo związaną z moją pasją - speleologią - będziemy dzisiaj zwiedzać jakąś wrocławską jaskinię.

Zapytacie pewnie, skąd wiem, co będziemy zwiedzać, skoro to randka-niespodzianka? Wiem, bo żona powiedziała, że miejsce naszej randki to Grota Roweckiego. Byliście w niej kiedyś? Ja dzisiaj będę!

LecęPokaż całość

Mirki, co te małolaty wyczyniają, to ja nawet nie.

W moim korpo wdrażamy program praktyk studenckich. Pogram ściśle wizerunkowy, więc nikt szczególnie się nie przykłada do sprawdzania cv kandydatów oraz kandydatek (ponieważ większość i tak prezentuje poziom równy poziomowi przedsiębiorczości Daniela Magicala) i selekcji dokonujemy dopiero na rozmowie.

Dzisiaj rano podbija do mnie szefowa i mówi, że ma na 10:00 rozmowę umówioną z kandydatką na praktykantkę, ale udało jej się wcisnąć w kolejkęPokaż całość

Mirki jaka akcja, to się Wam na giełdzie nie zmieści.

Jadę sobie rano autobusem do pracy. Trochę mirkuję, trochę patrzę przez okno na zaspany jeszcze Wrocław, gdy nagle z tego całkiem przyjemnego porannego odrętwienia wyrywa mnie kobiecy głos.

- Przepraszam pana, przepraszam - słyszę tuż za plecami.

OdwracamPokaż całość