witam czy na #zalewzegrzynski można sobie pożyczyć łódź motorowodną i popływać? jakieś 10 lat temu zrobiłem patent młodszego sternika i od tamtej pory nie pływałem łodzią. ile to kosztuje? chodzi mi o motorówke kilkoosobową i by sobie popływać z rocznym dziekciem i żoną
#anonimowemirkowyznania Jest mi głupio o tym pisać, ale zauważyłem, że bardzo ostatnio radzę sobie ze stresem, zawsze jak mam robić coś nowego w pracy to jestem "zesrany" dopytuje każdego o to samo 5 razy żeby mieć pewność, że nie zrobię tego źle. Też mam często problem ze skupieniem, potrafię zapomnieć o blachych rzeczach, albo boję się że o tym zapomnę,mimo iż pamiętam. Dodatkowo mamy dziecko, jak dziecko płaczę już bardzo Potężnie (zanosi się płaczem) to nie mogę znieść placzu , gdy już czara złości we mnie się przeleje to potrafię sam sobie dać w twarz. Po prostu boli mnie to że nie potrafię pomóc dziecku, a Ono nadal płaczę i coś mu dolega, a ja jestem bezradny. Nigdy nie myślałem o tym żeby robić sobie krzywdę, albo komuś, ale jak już nie mogę tych nerwów znieść to się policzkuje. Jest mi strasznie wstyd pisać to nawet jako anonim i rozmyślam aby iść na jakąś wizytę do specjalisty Chyba potrzebuje pomocy.
@AnonimoweMirkoWyznania: Dziecko może płakać z różnych powodów, oraz mocno różnią się od Ciebie pod tym względem. Jedno moje dziecko płacze w sposób umiarkowany i łatwo je udobruchać, drugie ma( a raczej miało bo jest starsze) długie serie płaczu, które właściwie są nie do zatrzymania. Było to trudne i jest to normalne, że wchodzi to na psychikę. Pomogło mi uświadomienie sobie, że to co mogę dać temu dziecku w momentach histerii
Mam ponad 30 lat, doświadczenie zawodowe 8-letnie w korpo, senior programista, jebnąłem tą robotę bo po doskonałych wynikach w pracy jedynie co mi dali to trochę ponad 300zł podwyżki i dobiłem do 8500zł brutto na UoP. Rzuciłem papierami i jestem od niedawna w mniejszej firmie, ale już teraz wiem, że #!$%@?, poświęcanie się i pełne zaangażowanie jest totalnie bez sensu. W nowej firmie mam 10k zł brutto więc bogaczem nie jestem, ale to i tak najwięcej ile wynegocjowałem na rozmowach. "Rynek pracownika" nawet w IT to jakiś #!$%@? mit, chyba, że wam ojciec/wujek robotę załatwi. Managerowie wymagają od ludzi poświęcenia podając przykłady jak to prezes pracuje 7 dni w tygodniu, ale #!$%@? zapominają, że on to robi za miliony a ja za ścierwo a nie pieniądze.
Za 2/3 lata #!$%@?ę to wszystko, zrobię jakieś papiery na obsługę koparki czy czegoś innego i niech się dzieje co chce.
Jestem bardzo zmęczony, przeorany tym korpo szambem. Zrobiłem wiele by mieć w życiu "lepiej" i #!$%@? z tego wyszło bo nie mam znajomości na wyższych szczeblach i będę popychadłem w korpo do końca swoich dni albo rzucę w #!$%@? biurową robotę.
#anonimowemirkowyznania Cześć Mirki, potraktujcie ten wpis jako formę wyżalenia się, chociaż jeśli mimo wszystko pojawiłaby się jakaś porada (tak biegam i uderzam ręką w stół codziennie ale bez efektu) to będzie super. Problemem jest #samotnosc, z którą się już w zasadzie pogodziłem. Prawie 30 lat na karku, mieszkam w mieście wojewódzkim ponad 500k mieszkańców, własne mieszkanie. To jest wręcz jakaś kosmiczna groteska, w teorii powinienem mieć masę możliwości do poznawania ludzi bo to wielkie miasto (współczuję szczerze i rozumiem ludzi mieszkających na wioskach czy małych mieścinach). Tymczasem mieszkam tutaj od urodzenia i tych znajomych po prostu nie mam. Nie żebym kiedykolwiek miał. Jeśli przyjdzie Ci do głowy jakakolwiek aktywność jaką mogą robić dzieci czy nastolatkowie (np gra w kosza, wyjście na 18 czy studencka impreza w akademiku) to 99% szans, że mnie tam nie było.
O ile cięzko mieć do siebie pretensje w kwestii rozwoju od najmłodszych lat o tyle w liceum czy na studiach nie brałem spraw w swoje ręce bo naprawdę sądziłem, że żadnych imprez nie ma a wszyscy po prostu się uczą albo grają na kompie. Znajomości z tego okresu nie mam żadnych. Od jakichś 2 lat podejmowałem próby żeby jakoś to naprawić. Ale większość ludzi z klasy czy szkoły albo mnie nie w ogóle nie pamięta (w końcu z nikim się integrowałem) albo są zajęci. Ciężko im się dziwić, mają rodziny, niektórzy dziewczyny albo swoje paczki znajomych. Nie mam do nich o to pretensji. To trochę tak jakby zupełnie obcy facet na ulicy chciał do was dołączyć na jakieś wyjście do kina czy coś.
@AnonimoweMirkoWyznania: Zapisz się na zajęcia improwizacji. W wielu miejscowościach są impro grupki, które są w czymś rodzaju kabaretu, aktorstwa, ale bez scenariusza czyli właśnie scenariusza. Próba odnalezienia się i improwizowania różnych losowych rzecz, sprawi, ze wyrobisz sobie socjał skilla. Dodatkowym plusem będzie to, ze dla norników improwizacja tez nie jest prosta, więc nie będzie takiej przepaści miedzy Tobą.
#anonimowemirkowyznania Trzeci dzień już leżę i ryczę w poduszkę. 2,5 roku razem, zaręczyny, wspólne plany, wspólne mieszkanie. Wspierałem ją kiedy wychodziła z emocjonalnego doła po mobbingu i utracie pracy. Wszyscy w około mówili że taka z nas idealna para. I na nic to wszystko. Okazało się że w między czasie miała zainstalowanego tindera i pewnie spotykała się z innymi typami. Jak można w żywe oczy komuś kłamać i wmawiać że się go kocha a ukradkiem czatuje z obcymi kolesiami. Mówi teraz że szuka tylko przyjaciela żeby porozmawiać i z nikim się nie spotkała. Nie wierzę jej. Jeśli tak to czemu od razu nie powiedziała tego tylko dopiero jak ją nakryłem. Nie mam już sił. Nie zaufam nikomu w życiu. Prawie 3 lata wspólnego życia szlag trafił. Kazałem jej się spakować i nie wracać. Wydzwania 20 razy dziennie. Czasem przechodzi mi przez myśl żeby przełknąć ślinę i pogodzić się z tym że widocznie nie będę dla niej szczytem marzeń ale jednak warto ocalić ten związek. Czy jednak spróbować pozbierać się i wyjechać do znajomego do Holandii na jakiś czas. Zapomnieć o starym życiu i rozpocząć nowe?
@AnonimoweMirkoWyznania: z drugiej strony nie wiem czy nie przesadziłeś, bo jednak obecność Findera nie oznacza, ze komuś dala - ale i tak każdy wie, w jakim celu powstał tinder, więc gadanie o szukaniu przyjaciół jest mega naiwne. Może chciała się dowartościować?
@esko: w kilku firmach w których pracowałem stacjonarnie było przyzwolenie na piwsko w pracy(it). Z tego co wiem nikt nigdy nie nawala się więcej niż jednym.
#anonimowemirkowyznania Wyszedłem z przegrywu! Takiego przegrywu przez duże "P". Jako 31 letni prawik strasznie siedziało mi to na bani. Katolickie wychowanie zrobiło swoje niestety. Do tego bieda w domu, alkoholizm, mieszkanie na wsi, brak znajomych. Po skończeniu szkoły średniej urwały się praktycznie wszystkie znajomości i zostałem sam. Czaicie to? 11 LAT bez jakiegokolwiek życia społecznego. Ale się wygrzebałem z tego gówna. JE$%Ć wszystkich którzy mogli mi pomóc a nie pomogli. Mam przynajmniej satysfakcje że sam sobie dałem radę. W sumie to wystarczyły 3 miesiące na zmiany. Oczywiście wyglądu nie zmieniłem jakoś diametralnie. Z 4/10 może stałem się góra 5/10 (naprawiłem i wybieliłem zęby, przefarbowałem włosy na ciemny kolor, trochę się opaliłem i kupiłem parę modnych ciuchów). Ale dalej suchoklates mocno i polacka twarz. Poprawiłem za to zarobki które pozwoliły mi ogarnąć ww rzeczy i poprawić trochę samoocenę. Nie jest to może #programista15k ale jest bardzo ok jak na małe miasteczko. Różową poznałem przez neta (a jakżeby inaczej). Ale nie apka randkowa tylko instagram. Zagadałem o takie śmieszne zdjęcie które miała na profilu. Okazało się że zna moje okolice bo ma tutaj babcie. Niestety mieszka 120km dalej. Pisaliśmy 2 tygodnie aż doszło do spotkania. Wiadomo było z góry że na 95% będzie łóżko bo wysyłaliśmy do siebie jednoznaczne teksty. Trochę czitowałem w jednej kwestii. W kwestii wieku. Ona pierwsza wyjawiła że ma 17 więc nie mogłem się przyznać do mojego prawdziwego. Powiedziałem tylko że jestem na 1 roku studiów co jest prawdą bo zapisałem się na zaoczne. Czyli tak naprawdę nie sklamałem nic. Żadne inne pytania już o wiek/rocznik nie padały. Poza tym wyglądam na te 20 spokojnie. W sklepie pytają o dowód nieraz.
Jeśli chodzi o samo spotkanie to ja pojechałem do niej a właściwie do jej miasta. Wynająłem mieszkanie airbnb na noc i tam się spotkaliśmy. Byliśmy wcześniej na pizzy, potem w kinie. Wieczorem doszło do tego mitycznego #seks . Nie byłem z siebie zadowolony bo trochę stres mocno wszedł i zmęczenie po tym wszystkim (jazda, ogarnianie parkingu, noclegu itd.). Ale dziewczyna też widać że niedoświadczona. Chyba nie poznała że nigdy tego nie robiłem. Generalnie zadowolona była bardzo i mówiła że musimy powtórzyć ale teraz trzeba spotkać się na kilka dni co najmniej. Kontakt nadal super, nawet mnie męczy czasami bo chciałaby pisać non stop. Dziewczyna z wyglądu podobała mi się bardzo, obiektywnie pewnie 6/10 ale w moim typie. Nie jakaś juleczka instagramowa ale i nie szara mycha. Fajnie byłoby się spotykać nadal. Z tyłu głowy mam jednak że jest w takim wieku że może w każdej chwili zmienić zdanie i znaleźć sobie innego (na miejscu). Ale co ma być to będzie.
Moje wnioski dla osób które nadal borykają się z #przegryw
Tym wszystkim, którzy liczą na duże spadki na rynku nieruchomości przy rekordowych cenach właściwie wszystkiego i szalejącej inflacji oraz uważają, że nowe mieszkania powinny być tańsze proponuję udać się jutro do szefa i powiedzieć, że w związku z nadciągającym kryzysem i wysokimi cenami kosztów prowadzenia firmy prosicie o obniżkę pensji.
Kto z Was byłby gotowy na taki ruch? Nikt?
A tak to właśnie wygląda z perspektywy dewelopera. Spada popyt, rosną koszty pozyskania kredytu (inwestycje deweloperskie też są na kredyt), inflacja powoduje że pracownicy też chcą zarabiać więcej, ceny działek budowlanych biją kolejne rekordy. Jedyne co, to materiały budowlane zaczęły nieznacznie tanieć w ostatnich tygodniach. Tak czy inaczej jak deweloper sobie to wszystko rozpisze w excelu, to wychodzi mu pewien poziom opłacalności inwestycji i kwota jaką na niej zarobi. A zarobi, jeżeli sprzeda to co wybudował po określonej cenie. I owszem, jest pewien margines cenowy w którym można negocjować cenę, dawać nieznaczne obniżki, jeżeli popyt wyhamuje, ale jest pewna granica poniżej której zwyczajnie nie będzie się opłacało deweloperowi sprzedawać Wam mieszkania. I nie jest ona wbrew temu co niektórzy tu piszą tożsama z marżą 0,5%. Zwróćcie uwagę, że deweloperka to praca taka sama jak każda inna i osoba, która się tym zajmuje też musi mieć za co żyć i utrzymać rodzinę na poziomie do którego doszła. Jeżeli biznes przestanie się opłacać, to osoba ta prawdopodobnie poszuka źródła dochodu w innej działalności lub będzie na tyle długo eksplorować rynek, aż znajdzie chętnych na zakup po cenie opłacalnej. Dokładnie w ten sam sposób, w jaki Wy szukacie pracy. Janusz wymaga nie wiadomo czego, a płaci grosze? To olewasz Janusza i idziesz do korpo. Korpo przestaje dawać podwyżki, to się zwalniam i szukam pracy za granicą... Nie ma pracy dla ludzi z Twoimi umiejętnościami? To idziesz na ten cały #bootcamp i starasz się zostać #programista15k, bo przebranżowienie się i czas w nie włożony jest tego warte. Licząc na to, że deweloper puści wam coś po kosztach bo nie ma chętnych stajecie w dokładnie takiej samej sytuacji, jak #januszbiznesu, który liczy że znajdzie oddanego pracownika po kosztach, bo ludzie w mieście nie mają innych
uważają, że nowe mieszkania powinny być tańsze proponuję udać się jutro do szefa i powiedzieć, że w związku z nadciągającym kryzysem i wysokimi cenami kosztów prowadzenia firmy prosicie o obniżkę pensji. Kto z Was byłby gotowy na taki ruch? Nikt?
@kiedysniebyIembordo: Twój błąd polega na tym, że uważasz, że obniżki następują gdy się tego chce. Jak nadejdzie kryzys, pensje mogą się zmniejszyć, mimo, że pracownicy nie będą o to prosić.
Twój błąd polega na tym, że ktoś musi coś sprzedać w danym czasie. Nieruchomości mają nieco inną naturę przez swój antyinflacyjny charakter. Nawet jeżeli na rynku są korekty, to w dłuższej perspektywie czasu nie możesz stracić na kupnie mieszkania.
@kiedysniebyIembordo: Ale gdzie kamieniem jest wyryty ten antyinflacyjny charakter? Jak będziesz musiał spłacić długi, sprzedaż dodatkowe mieszkanie inwestycyjne nawet poniżej zakupu jeśli nie będzie chętnych po większej stawce.
Zreszta już teraz tak działają fliperzy, starają się kupować okazyjnie mieszkania od osób mających kłopoty. Jak nadejdzie wielki kryzys, osób przypartych do muru będzie więcej. A jak jesteś deweloperem na skraju bankructwa, też nie zostawisz mieszkań dla syndyka, tylko odzyskasz ile się da.
Ale teraz pomyśl z perspektywy flipera: czy kupując mieszkanie w okazyjnej cenie (np. 300k) i wkładając w nie 100k na remont zdecydujesz się je sprzedać za 350k?
@kiedysniebyIembordo: Wszystko zależy od sytuacji. Podam Ci skrajny i drastyczny przykład. Podczas II Wojny Światowej Żydzi w getcie byli skłonni płacić złotem za chleb ze "stratą" kilku tysięcy procent. Jasne, nikt nie chce stracić 50k zł, ale czasem nie ma wyjścia. Kogoś może
Cześć, szukam C++ regulara do nowego projektu u mojego klienta. Branża lotnicza, czysty backend. Budujemy zespołu do rozwinięcia MVP klienta, a polega to na przetwarzaniu danych z linii lotniczych i robieniu z nimi różnych rzeczy. Raczej spokojny projekt się szykuje.
#warszawa #motorowka