#anonimowemirkowyznania Cześć Mirki, potraktujcie ten wpis jako formę wyżalenia się, chociaż jeśli mimo wszystko pojawiłaby się jakaś porada (tak biegam i uderzam ręką w stół codziennie ale bez efektu) to będzie super. Problemem jest #samotnosc, z którą się już w zasadzie pogodziłem. Prawie 30 lat na karku, mieszkam w mieście wojewódzkim ponad 500k mieszkańców, własne mieszkanie. To jest wręcz jakaś kosmiczna groteska, w teorii powinienem mieć masę możliwości do poznawania ludzi bo to wielkie miasto (współczuję szczerze i rozumiem ludzi mieszkających na wioskach czy małych mieścinach). Tymczasem mieszkam tutaj od urodzenia i tych znajomych po prostu nie mam. Nie żebym kiedykolwiek miał. Jeśli przyjdzie Ci do głowy jakakolwiek aktywność jaką mogą robić dzieci czy nastolatkowie (np gra w kosza, wyjście na 18 czy studencka impreza w akademiku) to 99% szans, że mnie tam nie było.
O ile cięzko mieć do siebie pretensje w kwestii rozwoju od najmłodszych lat o tyle w liceum czy na studiach nie brałem spraw w swoje ręce bo naprawdę sądziłem, że żadnych imprez nie ma a wszyscy po prostu się uczą albo grają na kompie. Znajomości z tego okresu nie mam żadnych. Od jakichś 2 lat podejmowałem próby żeby jakoś to naprawić. Ale większość ludzi z klasy czy szkoły albo mnie nie w ogóle nie pamięta (w końcu z nikim się integrowałem) albo są zajęci. Ciężko im się dziwić, mają rodziny, niektórzy dziewczyny albo swoje paczki znajomych. Nie mam do nich o to pretensji. To trochę tak jakby zupełnie obcy facet na ulicy chciał do was dołączyć na jakieś wyjście do kina czy coś.
Następnie próbowałem szukać jakiś znajomości na wydarzeniach i grupkach dla nowych ludzi w mieście. Pomyślałem, że może tu będzie szansa ale niestety siedzenie ponad ćwierć wieku w piwnicy odcisnęło swoje piętno. Brakuje mi kompletnie social skilli i tego całego flow w interakcjach. Próbowałem się wspierać różnymi tutorialami z YT ale liczba tych reguł mnie przerasta, dodatkowo większość z nich działa bardzo płynnie a nie zasadzie "jeśli zajdą warunki X, Y oraz Z to zastosuj regułę R1 w przeciwnym wypadku R2". Brakuje mi również kompletnie umiejętności żartowania, prowadzenia luźnej gadki, każdą rozmowę traktuję jako wymianę informacji. Raz czy dwa usłyszałem, że jestem gburowaty i mało kontaktowy. Nie wiem niestety jak mogę to naprawić. Okazuje się, że to przysłowiowe "wyjście do ludzi" wygląda jak ten mem z górą lodową. Wierzchołkiem jest to wyjście do ludzi właśnie, natomiast pod wodą znajduje się cała struktura i mechanizmy o których nie mam nawet bladego pojęcia. O ile absolutnie zgadzam się ze stwierdzeniem, że social skille to skille więc można je ćwiczyć to nie zgadzam się, że można to robić równie łatwo jak np grę na gitarze. Dlaczego? A no dlatego, że grać na gitarze mogę zawsze o ile wygospodaruję sobie powiedzmy godzinkę dziennie. Biorę instrument do ręki i pykam. W przypadku social skilli jest to problematyczne. Żeby je ćwiczyć muszę wchodzić w interakcje z innymi co dzieje się bardzo rzadko bo ludzie wyczuwają mój brak obycia i od razu #!$%@?ą albo mnie ghostują. Siłą rzeczy nie mogę tego trenować regularnie więc nie jestem w stanie tych braków uzupełniać. Wyjście raz na 3 tygodnie wygląda niestety tak jakbym za każdym razem startował od zera. Mówię tutaj o prostych czynnościach jak wyjście na spacer czy do baru. Bo o jakichś większych imprezach jak wesela czy nawet urodziny to mogę pomarzyć. W życiu nie byłem i wątpię czy będzie mi to dane.
Żeby nie popaść w totalną apatię postawiłem sobie dwa cele. Jeden związany z wyglądem - trenuje na siłowni codziennie i udało mi się osiągnąć naprawdę świetne efekty przy niskim BF i trzymaniu michy. Drugie związane z pracą zawodową. Skoro i tak siedzę w domu to programuje jak #!$%@?. Mimo, że już przekroczyłem tego mitycznego #programista15k cisnę dalej aby zobaczyć jaki sufit mogę osiągnąć. Nie piszę tego żeby się chwalić bo szczerze mówiąc kiedy o tym pisze czy myślę to nie czuje w zasadzie nic. Więc chyba to już jednak apatia. Nie ma tu radości, po prostu mozolna praca dzień w dzień.
Tak jak napisałem na początku, chciałem się wyżalić ale jeśli ktoś może był w podobnej sytuacji i chciałby się podzielić doświadczeniami jak wyjść z tego marazmu i totalnego przegrywu przyjmę każdą wskazówkę.
@AnonimoweMirkoWyznania: > Próbowałem się wspierać różnymi tutorialami z YT ale liczba tych reguł mnie przerasta, dodatkowo większość z nich działa bardzo płynnie a nie zasadzie "jeśli zajdą warunki X, Y oraz Z to zastosuj regułę R1 w przeciwnym wypadku R2".
@AnonimoweMirkoWyznania: moze grupki zainteresowan, ale bardziej dlugoterminowe? tzn. ze sie spotykacie raz na 1-2 tygodnie - dzieki temu bedziesz mogl cwiczyc to 'jak gre na gitarze' - jak pochodzisz do paru takich grupek to bedziesz mial stale obcowanie z ludzmi. Jakie to grupki to za bardzo nie wiem - pierwsze do glowy mi przychodzi toastmasters(serio tam to min. 20% osob to wlasnie osoby, ktore maja podobne problemy), kurs impro, planszowki
TerminowaOrka: Dam Ci pewna poradę. Jest... ciężka do realizacji i wymagałaby by od Ciebie mega poświęcenia, ale efekty mógłby być ciekawe. Phase 1: Zrob listę barów w okolicy i przejdź się do każdego w piątek/sobotę wieczorem conajmniej raz. Obserwuj zachowania ludzi, czy siedzą przy barze, czy biorą piwo i uciekają od baru. Posegreguj listę barów od tego gdzie jest największą "integracja" z barmanem ( ͡°͜ʖ͡°), weź też pod uwagę proporcje kobiet do mężczyzn.
Phase 2: Zacznij od topu listy która masz z phase 1. Do każdego baru idziesz kilka razy pod rząd tak żeby Cię kojarzyli (możesz to pominąć). Nastepnie przychodzisz do baru i pytasz o pracę np w weekendy, mówisz że super knajpa, że zawsze chciałeś popracować za barem i kasa nie gra
@wsumietosienudze wiedziałby, że to że jest aspołecznym wycofanym typem, który nie umie w kontakty międzyludzkie to nie jego wina, ani sposobu wychowania tylko jego mózg jest tak skonstruowany, że tego nie potrafi. Taka świadomość to już dużo dla własnego samopoczucia, a poza tym można na pewno zacząć jakąś ukierunkowaną terapię pod okiem specjalisty żeby nauczyć się żyć w społeczeństwie.
@AnonimoweMirkoWyznania: Ehh, kolejny rozsocjalizowany informatyk. Też kiedyś taki byłem. Powiem tak. Olej samorozwój, olej tą michę i rygorystyczne "ciśnięcie". Masz za dużo kortyzolu we krwi. Dodatkowo na płaszczyźnie socjalnej oczekiwania nie spotykają się z rzeczywistością i prawdopodobnie tę frustracje sobie odbijasz w programowaniu (I am intellectually superior #pdk) stając się jeszcze większym zarozumialcem, co jeszcze bardziej wpycha Cię w społeczne odizolowanie, bo ludzie nie lubią przemądrzałych typków. Powiem tak: ludzie to małpy. A małpy to stadne zwierzęta. Znasz to powiedzenie "nie ważne co o Tobie mówią, ważne by mówili". I na tym też polega sukces w relacjach. Musisz być głośno, ma Cię być wszędzie pełno i musisz jak ta zwierzyna "osikać" każdy zakątek terytorium na jakim się pojawisz najlepiej jakimś charakterystycznym rytuałem (krzycz Trybson #pdk).
A jak to osiągnąć? A weź się jakiegoś wieczora porządnie nawal, wdaj w jakąś barową sprzeczkę, idź bezczelnie podrywać dupy na tanie teksty, zrób z siebie ostatniego debila. Potem możesz powtórzyć na trzeźwo. Pożyj tak z dwa trzy tygodnie (co by wyrobić nawyk i wyciszyć lęki) jakby jutra miało nie być i nie patrz na żadne konsekwencje (no tylko nie łam prawa ostentacyjnie, bo możesz za kratki trafić). Myślisz że świat się zawali, ze spalisz się ze wstydu ale to gówno prawda. Zrobisz jedną głupotę, drugą, trzecią i nagle zauważysz, że Ci wszyscy ludzie mają to w dupie tak samo jak mieli gdy siedziałeś cicho w kącie. No z tą różnicą, że na chwilę się zatrzymają i zwrócą na Ciebie uwagę. Ale na drugi dzień o wszystkim zapomną, Ty też zapomnisz ale wewnętrzna odwaga by robić to na co masz ochotę pozostanie. A potem już z górki, bo jak będziesz głośno, to ludzie sami zaczną pojawiać się wokół Ciebie. Ludzie dobrzy, ludzie źli, ale na brak kontaktów nie będziesz narzekał. Mimo wszystko po drugiej stronie spektrum atencji świat też ma swoje wady. Można powiedzieć, że po pewnym czasie zauważysz, że zamieniłeś siekierkę na kijek i może ludzie wokół Ciebie są, ale 99% to fałszywe mendy albo interesowni "przyleźliciele". Takie jest już życie, ale to opowieść na inną problematykę.
Podsumowując: Olej te obowiązki i ciśnięcie. Masz gdzie mieszkać, masz co jeść. Idź i rób to na co tylko masz. ochotę. W najgorszym wypadku dostaniesz po mordzie, ale hej... to się zagoi (a w sekrecie powiem, że większość ludzi i dać po mordzie
@AnonimoweMirkoWyznania: ja też byłem grzecznym student do tego studiowałem w moim mieście i mieszkałem sobie w mieszkaniu rodzinnym z rodzicami i w moim małym świecie wszyscy byli dobrzy tylko się uczą i nic nie robią a teraz obaj dobrze wiemy że tak nie było i lata samotności przez to potem są.
@AnonimoweMirkoWyznania: Zapisz się na zajęcia improwizacji. W wielu miejscowościach są impro grupki, które są w czymś rodzaju kabaretu, aktorstwa, ale bez scenariusza czyli właśnie scenariusza. Próba odnalezienia się i improwizowania różnych losowych rzecz, sprawi, ze wyrobisz sobie socjał skilla. Dodatkowym plusem będzie to, ze dla norników improwizacja tez nie jest prosta, więc nie będzie takiej przepaści miedzy Tobą.
Cześć Mirki,
potraktujcie ten wpis jako formę wyżalenia się, chociaż jeśli mimo wszystko pojawiłaby się jakaś porada (tak biegam i uderzam ręką w stół codziennie ale bez efektu) to będzie super. Problemem jest #samotnosc, z którą się już w zasadzie pogodziłem. Prawie 30 lat na karku, mieszkam w mieście wojewódzkim ponad 500k mieszkańców, własne mieszkanie. To jest wręcz jakaś kosmiczna groteska, w teorii powinienem mieć masę możliwości do poznawania ludzi bo to wielkie miasto (współczuję szczerze i rozumiem ludzi mieszkających na wioskach czy małych mieścinach). Tymczasem mieszkam tutaj od urodzenia i tych znajomych po prostu nie mam. Nie żebym kiedykolwiek miał. Jeśli przyjdzie Ci do głowy jakakolwiek aktywność jaką mogą robić dzieci czy nastolatkowie (np gra w kosza, wyjście na 18 czy studencka impreza w akademiku) to 99% szans, że mnie tam nie było.
O ile cięzko mieć do siebie pretensje w kwestii rozwoju od najmłodszych lat o tyle w liceum czy na studiach nie brałem spraw w swoje ręce bo naprawdę sądziłem, że żadnych imprez nie ma a wszyscy po prostu się uczą albo grają na kompie. Znajomości z tego okresu nie mam żadnych. Od jakichś 2 lat podejmowałem próby żeby jakoś to naprawić. Ale większość ludzi z klasy czy szkoły albo mnie nie w ogóle nie pamięta (w końcu z nikim się integrowałem) albo są zajęci. Ciężko im się dziwić, mają rodziny, niektórzy dziewczyny albo swoje paczki znajomych. Nie mam do nich o to pretensji. To trochę tak jakby zupełnie obcy facet na ulicy chciał do was dołączyć na jakieś wyjście do kina czy coś.
Następnie próbowałem szukać jakiś znajomości na wydarzeniach i grupkach dla nowych ludzi w mieście. Pomyślałem, że może tu będzie szansa ale niestety siedzenie ponad ćwierć wieku w piwnicy odcisnęło swoje piętno. Brakuje mi kompletnie social skilli i tego całego flow w interakcjach. Próbowałem się wspierać różnymi tutorialami z YT ale liczba tych reguł mnie przerasta, dodatkowo większość z nich działa bardzo płynnie a nie zasadzie "jeśli zajdą warunki X, Y oraz Z to zastosuj regułę R1 w przeciwnym wypadku R2". Brakuje mi również kompletnie umiejętności żartowania, prowadzenia luźnej gadki, każdą rozmowę traktuję jako wymianę informacji. Raz czy dwa usłyszałem, że jestem gburowaty i mało kontaktowy. Nie wiem niestety jak mogę to naprawić. Okazuje się, że to przysłowiowe "wyjście do ludzi" wygląda jak ten mem z górą lodową. Wierzchołkiem jest to wyjście do ludzi właśnie, natomiast pod wodą znajduje się cała struktura i mechanizmy o których nie mam nawet bladego pojęcia. O ile absolutnie zgadzam się ze stwierdzeniem, że social skille to skille więc można je ćwiczyć to nie zgadzam się, że można to robić równie łatwo jak np grę na gitarze. Dlaczego? A no dlatego, że grać na gitarze mogę zawsze o ile wygospodaruję sobie powiedzmy godzinkę dziennie. Biorę instrument do ręki i pykam. W przypadku social skilli jest to problematyczne. Żeby je ćwiczyć muszę wchodzić w interakcje z innymi co dzieje się bardzo rzadko bo ludzie wyczuwają mój brak obycia i od razu #!$%@?ą albo mnie ghostują. Siłą rzeczy nie mogę tego trenować regularnie więc nie jestem w stanie tych braków uzupełniać. Wyjście raz na 3 tygodnie wygląda niestety tak jakbym za każdym razem startował od zera. Mówię tutaj o prostych czynnościach jak wyjście na spacer czy do baru. Bo o jakichś większych imprezach jak wesela czy nawet urodziny to mogę pomarzyć. W życiu nie byłem i wątpię czy będzie mi to dane.
Żeby nie popaść w totalną apatię postawiłem sobie dwa cele. Jeden związany z wyglądem - trenuje na siłowni codziennie i udało mi się osiągnąć naprawdę świetne efekty przy niskim BF i trzymaniu michy. Drugie związane z pracą zawodową. Skoro i tak siedzę w domu to programuje jak #!$%@?. Mimo, że już przekroczyłem tego mitycznego #programista15k cisnę dalej aby zobaczyć jaki sufit mogę osiągnąć. Nie piszę tego żeby się chwalić bo szczerze mówiąc kiedy o tym pisze czy myślę to nie czuje w zasadzie nic. Więc chyba to już jednak apatia. Nie ma tu radości, po prostu mozolna praca dzień w dzień.
Tak jak napisałem na początku, chciałem się wyżalić ale jeśli ktoś może był w podobnej sytuacji i chciałby się podzielić doświadczeniami jak wyjść z tego marazmu i totalnego przegrywu przyjmę każdą wskazówkę.
#depresja #samotnosc #wychodzimyzprzegrywu #przegryw ##!$%@? #przemyslenia #agepill #znajomi #doroslosc #doomer #suicidefuel #mlodosc
---
Kliknij tutaj, aby odpowiedzieć w tym wątku anonimowo
Kliknij tutaj, aby wysłać OPowi anonimową wiadomość prywatną
ID: #6300c4c7d62dfabca7f8ad28
Post dodany za pomocą skryptu AnonimoweMirkoWyznania ( https://mirkowyznania.eu ) Zaakceptował: LeVentLeCri
Przekaż darowiznę
Brzmisz jak Sheldon Cooper xD
Komentarz usunięty przez autora
Phase 1:
Zrob listę barów w okolicy i przejdź się do każdego w piątek/sobotę wieczorem conajmniej raz. Obserwuj zachowania ludzi, czy siedzą przy barze, czy biorą piwo i uciekają od baru. Posegreguj listę barów od tego gdzie jest największą "integracja" z barmanem ( ͡° ͜ʖ ͡°), weź też pod uwagę proporcje kobiet do mężczyzn.
Phase 2:
Zacznij od topu listy która masz z phase 1. Do każdego baru idziesz kilka razy pod rząd tak żeby Cię kojarzyli (możesz to pominąć). Nastepnie przychodzisz do baru i pytasz o pracę np w weekendy, mówisz że super knajpa, że zawsze chciałeś popracować za barem i kasa nie gra
A jak to osiągnąć? A weź się jakiegoś wieczora porządnie nawal, wdaj w jakąś barową sprzeczkę, idź bezczelnie podrywać dupy na tanie teksty, zrób z siebie ostatniego debila. Potem możesz powtórzyć na trzeźwo. Pożyj tak z dwa trzy tygodnie (co by wyrobić nawyk i wyciszyć lęki) jakby jutra miało nie być i nie patrz na żadne konsekwencje (no tylko nie łam prawa ostentacyjnie, bo możesz za kratki trafić). Myślisz że świat się zawali, ze spalisz się ze wstydu ale to gówno prawda. Zrobisz jedną głupotę, drugą, trzecią i nagle zauważysz, że Ci wszyscy ludzie mają to w dupie tak samo jak mieli gdy siedziałeś cicho w kącie. No z tą różnicą, że na chwilę się zatrzymają i zwrócą na Ciebie uwagę. Ale na drugi dzień o wszystkim zapomną, Ty też zapomnisz ale wewnętrzna odwaga by robić to na co masz ochotę pozostanie. A potem już z górki, bo jak będziesz głośno, to ludzie sami zaczną pojawiać się wokół Ciebie. Ludzie dobrzy, ludzie źli, ale na brak kontaktów nie będziesz narzekał. Mimo wszystko po drugiej stronie spektrum atencji świat też ma swoje wady. Można powiedzieć, że po pewnym czasie zauważysz, że zamieniłeś siekierkę na kijek i może ludzie wokół Ciebie są, ale 99% to fałszywe mendy albo interesowni "przyleźliciele". Takie jest już życie, ale to opowieść na inną problematykę.
Podsumowując: Olej te obowiązki i ciśnięcie. Masz gdzie mieszkać, masz co jeść. Idź i rób to na co tylko masz. ochotę. W najgorszym wypadku dostaniesz po mordzie, ale hej... to się zagoi (a w sekrecie powiem, że większość ludzi i dać po mordzie
źródło: comment_1661031975MjuRupdovBtxMtsro4VbAG.jpg
Pobierz